Type Archieven - Pagina 11 van 13

Speciesisme: discriminatie op basis van diersoort

Een vergelijking met seksisme en racisme

Opiniestuk door Joep Horbach, oud-bestuurslid

Speciesisme: het discrimineren van individuen enkel op basis van de soort waartoe ze behoren. Geopperd door schrijver en psycholoog Richard D. Ryder en populair gemaakt onder de dierenrechtenbeweging door ethisch filosoof Peter Singer, is de term in het leven geroepen om de immoraliteit van ons gedrag tegenover andere diersoorten aan te wijzen. We leven namelijk, zo argumenteren zij, in een wereld die volop discrimineert op basis van soort. We experimenteren op niet-menselijke dieren omdat we het minder erg vinden als zij pijn hebben, dan als wij mensen dat hebben. We laten onvoorstelbare hoeveelheden niet-menselijke dieren opgroeien als product in een industrie zodat mensen kunnen genieten van een eitje in de morgen en een steak in de avond; een praktijk die we zouden verafschuwen als mensen (ook een diersoort) de slachtoffers waren. We discrimineren dus op basis van soort: speciesisme.

Toch slaat de term niet helemaal aan. 47 jaar nadat de term voor het eerst geïntroduceerd werd, zullen de meeste mensen het nog steeds voor het eerst horen. De term heeft decennia lang moeite gehad om serieus genomen te worden en dus ook om verspreid te worden. Discriminatie op basis van diersoort klinkt voor velen als iets lachwekkends. Zou het tegengaan van zulke discriminatie immers betekenen dat we koeien stemrecht moeten geven? Of dat varkens naar school moeten gaan tot hun achttiende? Volledig absurd natuurlijk. Hoewel begrijpelijk, tonen deze reacties een verkeerd begrip van de term speciesisme. Het is een denkfout die ook bij verwante termen seksisme en racisme vaak gemaakt wordt. Om duidelijk te maken waar ik op doel, zullen we eerst even naar deze bekendere soortgelijke termen moeten kijken.

“We kunnen iets pas echt veroordelen als seksisme, als het geslacht van de persoon in kwestie zelf als argument wordt gebruikt.”

Seksisme: het discrimineren van individuen enkel op basis van de sekse waartoe ze behoren. Het belangrijke hier is dat de constatering dat er (soms grote) gemiddelde verschillen bestaan tussen de seksen niet automatisch seksisme is. Ook discriminatie aan de hand van eigenschappen die vaker bij de ene sekse voorkomen dan bij de ander is geen seksisme als deze eigenschappen relevant zijn. We kunnen iets pas echt veroordelen als seksisme, als het geslacht van de persoon in kwestie zelf als argument wordt gebruikt. Bijvoorbeeld: Als een vrouw bij een sollicitatie wordt verkozen boven een man omdat zij een vrouw is, dan is dat seksisme. Als een vrouw bij een sollicitatie wordt verkozen boven een man omdat zij geschikter is voor de positie vanwege een eigenschap die gemiddeld vaker bij vrouwen voorkomt, dan is dat geen seksisme. Ook niet als dat ertoe leidt dat 80% van de werknemers van dat bedrijf vrouw zijn. In het eerste geval werd het geslacht gebruikt als criterium terwijl dat niet relevant is. In het tweede geval werd een relevante eigenschap gebruikt als criterium en hoewel vrouwen het vaker hebben, zou in een geval waar een mannelijke kandidaat het toevallig heeft en een vrouwelijke kandidaat niet, de man verkozen worden.

Het is een fout die vaak gemaakt wordt. Aan de progressieve kant van het politieke spectrum wordt een scheve man/vrouw-verhouding al gauw seksistisch genoemd, zonder eerst zorgvuldig te analyseren of het niet ook kan liggen aan bijvoorbeeld gemiddelde verschillen in interesse en kwaliteiten tussen de geslachten. Aan de conservatieve kant van het politieke spectrum worden gemiddelde verschillen tussen de geslachten al snel gebruikt als argument om te verdedigen dat het niet seksistisch is om in dat geval te discrimineren op basis van geslacht. In het eerste geval worden dingen te snel seksistisch genoemd voordat er zekerheid is dat het geslacht zelf de reden is van de scheve verhouding en niet een bijbehorende relevante eigenschap. In het tweede geval wordt vergeten dat óók bij gemiddelde verschillen, je nog steeds naar de eigenschap zelf moet kijken en niet naar het geslacht, omdat individuen ver kunnen afwijken van dat gemiddelde.

Racisme: het discrimineren van individuen enkel op basis van het ‘ras’ waartoe ze behoren. Ras staat hier tussen aanhalingstekens, omdat het een niet goed afgebakend begrip is. In de praktijk wordt hier vooral huidskleur en afkomst mee bedoeld. Met deze bedoeling zal ik daarom ook het woord ras gebruiken. In het geval van ras, is er een belangrijk verschil met geslacht (en al helemaal met diersoort). De gemiddelde verschillen tussen twee ‘rassen’ zijn, los van uiterlijke kenmerken, namelijk zeer klein. Toch geldt ook hier dat we iets enkel racisme kunnen noemen als we zeker zijn dat ras de reden van de discriminatie is. Als een bedrijf bijvoorbeeld enkel hoogopgeleide mensen wil aannemen en dit ertoe leidt dat vooral blanken aangenomen worden, dan is dat geen racisme. Het laat wellicht een probleem zien in het onderwijs en de integratie waar de overheid iets aan zou moeten doen, maar het bedrijf zelf handelt hier niet op een racistische wijze. Ze nemen de mensen immers niet aan omdat ze blank zijn. Ze nemen ze aan vanwege een kenmerk die voor hen relevant is: de opleiding.

"Net als dat pleiten tegen seksisme niet betekent dat je de gemiddelde verschillen tussen de seksen ontkent, betekent pleiten tegen speciesisme ook niet dat je claimt dat diersoorten in alle opzichten gelijk aan elkaar zijn.”

Nu we een duidelijk beeld hebben van de bekende begrippen seksisme en racisme, waarvan we hopelijk weten dat ze zeer schadelijk zijn, kunnen we terug naar het helaas minder bekende begrip: speciesisme. Net als dat pleiten tegen seksisme niet betekent dat je de gemiddelde verschillen tussen de seksen ontkent, betekent pleiten tegen speciesisme ook niet dat je claimt dat diersoorten in alle opzichten gelijk aan elkaar zijn. Als ik een koe het stemrecht ontneem, is dat dus ook niet speciesistisch. Ik zeg in dat geval namelijk niet dat dit wezen niet mag stemmen, omdat het wezen een koe is. Ik zeg dat dit wezen niet mag stemmen, omdat het niet de eigenschappen bezit die nodig zijn om de politiek te kunnen begrijpen en een weloverwogen keuze te maken. Omdat er nog nooit een koe is gevonden waarbij er een hint is dat dat wel het geval zou zijn, hoeven we het ook niet per individuele koe te overwegen. Belangrijk is dat het om die relevante eigenschappen gaat en niet om de soort. Daarnaast moet er gerealiseerd worden dat ook bij mensen met een zware mentale handicap het stemrecht wordt ontnomen om dezelfde reden.

Als het gaat om leed, echter, kunnen we niet een soortgelijk argument naar voren brengen. Neem pijnlijke medische experimenten op ratten als voorbeeld. Op basis van welke relevante eigenschappen concluderen wij dat het te rechtvaardigen is om met deze ratten te doen wat we bij mensen nooit zouden goedkeuren? Het voelen van pijn? Het ervaren van angst en stress? De wens naar vrijheid? De wens om niet te sterven? Alle eigenschappen die we zouden kunnen bedenken die in dat geval relevant zijn, zijn ook terug te vinden in ratten. Het enige argument dat overblijft om dergelijke praktijken wel te verdedigen bij deze andere diersoorten is het feit dat het geen mensen zijn. Dát is speciesisme.

Vaak wordt de intelligentie gebruikt als eigenschap waarin wij als mensen ons onderscheiden van andere diersoorten en is dat de reden dat ons leed belangrijker is. Los van het feit dat het vrijwel onmogelijk is om te beargumenteren dat intelligentie relevant is als eigenschap als het gaat om het recht om niet te lijden (we denken immers ook niet dat het leed van een wetenschapper belangrijker is dan dat van iemand met een laag IQ), wordt hier ook dezelfde fout gemaakt die sommige conservatieven maken als het gaat over geslacht: een gemiddeld verschil betekent niet dat ieder individu daaraan voldoet. Als je echt enkel zou kijken naar intelligentie, zou je ook moeten erkennen dat veel niet-menselijke dieren cognitief verder ontwikkeld zijn dan de gemiddelde menselijke pasgeboren baby en zouden ook deze baby’s dus gebruikt mogen worden voor pijnlijke medische experimenten en zou hun vlees gebruikt mogen worden als voeding. Het feit dat dit onacceptabel klinkt, geeft aan dat het ons niet gaat om hun intelligentie. Het gaat ons om het feit dat ze bij de menselijke soort behoren. Dát is speciesisme.

Stel jezelf nu de vraag welke eigenschappen van mensen ervoor zorgen dat we het onverdedigbaar achten om ze in gevangenschap te laten opgroeien, ze geforceerd te bevruchten, de melk van de vrouwen af te nemen, en ze op jonge leeftijd te doden voor hun vlees. Stel jezelf de vraag welke eigenschappen van mensen ervoor zorgen dat we het onverdedigbaar achten om ze met netten het water in te slepen, ze te laten verdrinken om daarna hun lichamen te kunnen eten. Vraag jezelf eens goed af waarom de veehouderij en de visserij zo afschuwelijk zouden zijn als mensen de slachtoffers waren. Is het de pijn? De angst? De stress? De wens naar vrijheid? De wens om te leven? Vraag jezelf vervolgens af of koeien, varkens, kippen en vissen deze eigenschappen ook hebben. Alles wat we van ze weten, wijst erop van wel. Het enige argument dat overblijft, is het feit dat het geen mensen zijn. Dát is speciesisme.

Najaarscongres 2017

14 oktober 2017, verslag door Marjolein Moeijes

Op 14 oktober 2017 vond het najaarscongres van PINK! plaats. In het afgelopen jaar is PINK! enorm gegroeid en dat was te zien aan zowel de gepresenteerde jaarcijfers als de hoge opkomst. Het was een inspirerende middag. Er werden ambitieuze plannen voor 2018 gepresenteerd, samen met een aantal goede nieuwe bestuursleden die dit waar zullen gaan maken.

Marjolein Moeijes (bestuurslid communicatie), Angelo Alessandro Delsen (bestuurslid ledenbinding), Alex Uiterwijk (bestuurslid politiek) en Michelle van der Geest (penningmeester) werden in het nieuwe bestuur gestemd om met hun frisse blik PINK! verder te brengen. Dit betekende helaas ook het afscheid van bestuursleden Joke Claessen, Joep Horbach, Ilse Smit en Yves Schamp die op andere plekken werk zullen blijven maken van hun idealen.

De middag was bovendien ontzettend leuk en boeiend. Zo gaf jurist en oud-voorzitter van de NJR (Nationale Jeugdraad) Jasmin Schous een boeiende lezing over mensenrechten, hebben de aanwezige leden ons politiek programma verbeterd door amendementen te presenteren en over ze te stemmen, en was er bovendien een superlekkere lunch! De congressen (of algemene vergaderingen) vinden ieder half jaar plaats. Houd het in de gaten en zorg dat jij er komend voorjaar bij bent!

Jonge Klimaatagenda

De jonge klimaatagenda is meer dan een manifest. Het is een gedetailleerde uiteenzetting van de wensen van ongeveer 60 jongerenorganisaties op het gebied van wonen, werken, mobiliteit, onderwijs en voeding. PINK! vindt de ambities van de klimaatagenda doorgaans niet krachtig genoeg, maar ziet heel graag een beweging in de richting van de toekomst die het beschrijft.

Wij betreuren dat onze omgang met niet-menselijke dieren geen onderwerp is, en dat het woord ‘natuur’ maar drie keer voorkomt in de hoofdtekst. Op onderwijs zien we onvoldoende visie en wij vinden het simplistisch om de economie alleen maar vanuit het thema ‘werken’ te benaderen, in plaats van als kernvraagstuk.

Vader zoekt Verlof

Vader zoekt verlof is een oproep om vaders evenveel ouderschapsverlof te gunnen als moeders waar PINK! zich in oktober 2017 bij aansloot. Deze maatregel zou goed zijn voor iedereen: mannen kunnen meer tijd besteden met hun pasgeboren kinderen; moeders hebben meer steun en een minder nadelige concurrentiepositie op de arbeidsmarkt; gezinnen komen minder vanzelfsprekend in een stereotype rolverdeling terecht.

De geboorte van een kind is voor veel moeders een kans om te herevalueren wat echt belangrijk is hun leven, en de mogelijkheid om een carrière na te jagen te vergelijken met andere, menselijkere toekomstperspectieven. Tot de introductie van een basisinkomen zullen beide ouders nooit zo vrij kunnen zijn, maar in de tussentijd kan verlof nieuwe vaders wel tijd voor reflectie bieden.

PINK! ontmoet Parti Animaliste

24 september 2017, verslag door Suzanne Onderdelinden en Simone Broekman

Terwijl menig PINK’er nog bij aan het komen is van de zaterdagavond staan Nathalie, Caroline, Simon en Virginie van PA te trappelen van ongeduld om zichzelf aan ons te presenteren. Nathalie Dehan is de vice-voorzitter van de partij. Er zijn enkele collega’s mee waaronder twee verkiesbare kandidaten en een vrijwilliger van de partij. We zitten in de bar van het hostel, wat een tikje rumoerig is maar wat de pret niet mag drukken.

De PA is ontzettend blij om ons te zien, en ze blijven zeggen hoe tof ze het vinden dat wij een jongerenpartij zijn die zich bekommert om dieren. Nathalie is erg vrolijk en we krijgen een stapel stickers, flyers en posters mee, en zij verzint ter plekke dat als wij een filmpje inspreken zij misschien binnenkort ook wel een jongerenafdeling hebben.

Achtergrond

De ideeën voor het oprichten van de partij ontstonden in de zomer van 2014 tijdens het Estivales de la question animale, dit is een jaarlijks terugkerende conferentie in Frankrijk over dierenrechten en dierenwelzijn. Op 14 november 2016 werd de partij officieel gepresenteerd. Nathalie geeft aan dat de partij in vergelijking met zusterpartijen uit het buitenland redelijk laat is opgericht. Dit komt omdat dierenwelzijn tot voor kort nooit een groot issue onder de Fransen was.

Ze vroegen zich af waarom er eigenlijk altijd regelgeving was voor eigenaren van dieren maar nooit voor het welzijn van die dieren zelf. Bijna alle leden hadden al eerder bij een politieke dierenpartij gewerkt, maar hier toch niet gevonden wat zij zochten: hierdoor hadden ze al flink wat politieke en PR-ervaring op zak, wat zeker in hun voordeel heeft gewerkt. Belangrijk is dat zij zich als single-issue willen profileren, omdat dierenwelzijn een erg breed gedragen thema is – zowel binnen links als rechts. En aan beide kanten kunnen zij kiezers halen. De PA laat liever rechts en links achter zich en plaats de dieren op de eerste plaats, en is daarmee ook tevreden als ze zichzelf kunnen opheffen (wanneer ze niet meer nodig zijn).

Stand van zaken

De PA is erg jong: nu bijna een jaar. Het is schipperen met fondsen, zolang ze geen zetel hebben moet de PA het allemaal zelf betalen. Ze gaan meedoen met de gemeenteraadsverkiezingen in Parijs, omdat dit het meeste potentie heeft, en de grootste kans op een zetel vanwege de vele progressieve jongeren in Parijs. Een van de leden van de PA beheert een site waar de mensen kunnen zien welke politici zich hardmaken voor dierenwelzijn. Ook zij kunnen iets hebben aan de PA, en de PA aan hen.

Als er iets is wat de PA goed kan is het zich laten zien. Ze komen zeer professioneel over. Hun insteek is dat als de mensen maar weten dat ze bestaan, de kiezers vanzelf wel komen. Dierenliefhebbers vind je immers overal. Sinds hun oprichting hebben ze meer dan 200 keer krantenartikelen gepubliceerd, radio-interviews gegeven, online blogs geschreven, etc. Nathalie heeft in haar telefoon een hele lijst met journalisten die zij kan bellen als ze iets wil vertellen, die haar inbreng dan ook meestal publiceren. Bovendien wordt hen snel om een reactie gevraagd bij fiasco’s zoals wanneer er undercoverbeelden uit slachthuizen opduiken.

De aanpak om zichzelf zo populair mogelijk te maken stuit ook op weerstand: zo noemen zij bijvoorbeeld de wens om in 2025 de markt voor dierlijke producten met 25% te verkleinen. PA ziet zichzelf hierin als realistisch, omdat Frankrijk nog niet klaar is voor een volledig veganistische levensstijl, vooral op het platteland niet.

Andere PR technieken omvatten bijvoorbeeld het benutten van de extra zendtijd waar politieke partijen recht op hebben. Hier stuitten zij ook op kritiek omdat de promofilm te schattig zouden zijn. Wat men hier dan weer vergeet is dat het niet toegestaan is om schokkende beelden in dergelijke filmpjes te verwerken vanwege de tijdstippen dat het wordt uitgezonden.

Het breekpunt momenteel is de financiële staat. Frankrijk hanteert een regeling waarbij partijen hun campagne op vrouwen en mannen moeten richten, en bij ongelijke verhoudingen wordt er overheidsgeld ingetrokken. Dit om te voorkomen dat partijen al te veel campagne gaan voeren voor de gemiddelde man. Ironisch genoeg is de PA hier slachtoffer van geworden omdat er teveel vrouwen op hen hebben gestemd.

Het lijkt erop dat als de PA maar meer naamsbekendheid had er ook meer stemmen waren geweest, en dit biedt hoop voor de Europese verkiezingen, evenals de aanstaande senaats- en gemeenteraadsverkiezingen.

Onze tijd samen

Later maken we nog een filmpje om het begrip ‘PJO’ te promoten naar de Franse jongerenactivisten. Ook horen we dat de senaatsverkiezingen 10 stemmen voor de PA op hebben geleverd. Dit is helaas niet genoeg voor een zetel, maar omdat zij er nog geen hadden, betekent dit dus wél dat er 10 Senaatsleden voor de PA hebben gestemd, en niet voor hun eigen partij. Dat is een mooi compliment, en we zijn benieuwd wat de volgende verkiezingen de PA brengt.

PINK! ontmoet le Parti Antispéciste Citoyen pour la Transparence et l’Ethique (PACTE)

23 september 2017, verslag door Suzanne Onderdelinden

Er is een ruimte gereserveerd in een extreem hip kantoorgebouw. Hier treffen wij Caroline Fons-Battesti, een lange donkerharige dame die Vlaams spreekt, wat het contact gelijk makkelijk maakt. Het valt direct op dat ze een erg sterke mening heeft over het huidige politieke landschap in Frankrijk. Dit lijkt ook te passen bij de visie van PACTE: geen gemier met het toejuichen van elk klein stapje, maar de echte problemen hard aanpakken.

Gelijkgestemden op links

Hoewel PACTE natuurlijk liever zelf zitting neemt in het parlement is daar momenteel nog niet (veel) uitzicht op, ondanks dat hun resultaten bij de afgelopen verkiezingen goed waren (1%, wat erg veel is voor een startende partij). Zij gaan binnenkort spreken met Jean-Luc Mélenchon, van de Parti de Gauche. Hoewel zij niet hetzelfde zijn komen een goed aantal fundamentele standpunten wel overeen, bijvoorbeeld op het gebied van milieu en hun ideeën over kernenergie. Mélenchon is populair, hij behaalde ongeveer 20 procent van de stemmen. We concluderen dat het vaak juist (extreem-)rechts is dat zich bekommert om dierenwelzijn: wellicht zien zij het als hun nationale trots om goed te zijn voor dieren.

De PACTE als partij voor jongeren

De aanpak die PACTE nastreeft heeft natuurlijk als kernthema dierenwelzijn. Om een breed publiek aan te spreken linken zij alle onderdelen van hun programma hieraan: bijvoorbeeld een vermindering van uitstoot van broeikasgassen door een vermindering van de veestapel. Met name milieuproblematiek maar ook dierenwelzijn zijn populaire thema’s onder jongeren. Om deze reden zijn zij dan ook druk bezig om een plan voor sociale media op te zetten en zo nog meer jongeren te bereiken. (Hoewel Caroline het nut van sociale media inziet is zij er persoonlijk geen fan van omdat online ruzies weinig constructief zijn en ze liever ziet dat mensen persoonlijk met elkaar in gesprek gaan). Grote evenementen zoals de jaarlijkse VeggiePride in Parijs zijn ook erg geschikt om je als organisatie zichtbaar te maken aan jongeren, evenals eventuele idolen die steun uitspreken voor PACTE. Echt de straat op gaan is lastig vanwege het kleine aantal leden. Een Politieke Jongeren Organisatie zou een optie zijn, maar dit is helemaal niet zo gebruikelijk in Frankrijk. Het enige wat er enigszins in de buurt komt zijn de online discussieplatformen waar extreemrechtse jongeren elkaar treffen, maar echt georganiseerd zijn die niet.

Nog een lange weg te gaan

Al met al lijkt het er wel op dat er een beweging gaande is in Frankrijk, dankzij de jongere generatie. Helaas denken de huidige machthebbers nog erg beperkt: zo heeft de dochter van Caroline (die nota bene naar een privéschool gaat) een allergiebrief moeten voorleggen zodat zij veganistisch kan eten op school. Eigen lunch meenemen is namelijk niet toegestaan.

De positieve kant van Europa

Hoewel PACTE geen zetel heeft gekregen in de recente verkiezingen zijn zij wel bezig met de aanstaande Europese verkiezingen. Mogelijk is er weer een samenwerking mogelijk zoals al eerder heeft plaatsgevonden met onder andere de Partij voor de Dieren. In tegenstelling tot wat er gedacht wordt is PACTE namelijk zeker niet tegen Europa maar wel voor een ander Europa, en draagt dit graag uit.

Levende wezens

Na de meeting gaan we samen iets drinken. PINK!’ers elders komen de L214 tegen en Caroline vertelt ons dat het een organisatie is zoals Animal Rights en Bite Back. L214 slaat op het artikel in de Franse grondwet dat dieren aanduidt als levende wezens, hoewel zij nog steeds vaak als objecten worden behandeld. Na een drankje of twee vertrekken Caroline en haar dochter richting de trein, zij moeten nog terug naar Parijs.

Excursie naar het Europarlement

5 en 6 september 2017 , verslag door Peter de Weerd

Het is september en de zomervakantie is weer voorbij. Om het nieuwe politieke jaar goed te beginnen, ging een aantal PINK!’ers, waaronder ondergetekende, naar het hart van de Europese politiek: de Belgische hoofdstad Brussel.

Dinsdag 5 september ging de wekker al vroeg. Na te hebben verzameld in Rotterdam, reisden we gezamenlijk per trein naar station Bruxelles Luxembourg, om daar vlak naast het Europarlement uit te stappen. We werden ontvangen door Mandy, fractiemedewerker van de Partij voor de Dieren in het Europarlement, die ons door de beveiliging heen loodste. Daarna ontmoetten we de overige medewerkers van de fractie en Europarlementariër voor de Partij voor de Dieren, Anja Hazekamp. We kregen een rondleiding langs het fractiekantoor, het mediacentrum en de plenaire zaal, waar we uitleg kregen over samenwerking tussen fracties, stemprocedures en het werk van de vele vertalers die werkzaam zijn voor de parlementariërs.

v.l.n.r. Ilse Smit; Sebastiaan Wolswinkel; EP-lid Anja Hazekamp; Peter de Weerd; Falco van Hassel; Joke Claessen

Hierna was het alweer tijd voor een lekkere plantaardige lunch, samen met de gehele fractie. Vervolgens schoof Jo Schwabe aan, zij is lobbyiste voor Humane Society International, een van de grootste dierenwelzijnsorganisaties ter wereld. Jo vertelde ons hoe lobbyen in z’n werk gaat en hoe PINK! gebruik zou kunnen maken van verschillende lobbystrategieën. Niet veel later stond alweer het volgende interessante onderdeel op ons programma: we mochten een rondetafeldiscussie bijwonen die georganiseerd was in het kader van een expositie die georganiseerd is door Anja Hazekamp, samen met de dierenwelzijnsorganisatie Compassion in World Farming. De directeur, Philip Lymbery, vertelde dat de expositie genaamd #Stopthemachine gaat over de minder bekende slachtoffers van de industriële veehouderij. Denk hierbij aan bijvoorbeeld olifanten en jaguars die hun leefgebied zien verdwijnen als gevolg van de kap van oerwouden voor sojaplantages. Europarlementariërs en medewerkers van NGO’s uit verschillende landen spraken hun waardering en dank uit aan Anja en Philip voor het organiseren van de expositie. Na de rondetafeldiscussie werd deze expositie officieel geopend en ook daar mochten wij als PINK!’ers bij aanwezig zijn, een hele eer! Nadat de nodige foto’s waren gemaakt en we de expositie hadden bekeken, was het tijd om afscheid te nemen van Anja en haar fractiemedewerkers. Het was ondertussen al avond en enigszins vermoeid door alle indrukken (en het vroege opstaan) gingen we op zoek naar een restaurantje om wat te eten. Dit bleek niet zo makkelijk, want we wilden natuurlijk plantaardig eten en veel eetgelegenheden in Brussel gingen om voor ons onbekende redenen al om 20:00 sluiten. Zo niet restaurant El Turco, een mediterraans buffetrestaurant niet ver van het Europarlement. We hebben er prima gegeten en niet geheel toevallig kwamen later verschillende mensen die we hadden gezien bij de rondetafeldiscussie en de expositie ook dineren in dit restaurant.

Met onze magen weer tevreden gesteld, gingen we op zoek naar ons hostel, dat in een buurt te vinden was met een niet al te beste reputatie. Het hostel zelf was echter prima en we waren blij dat we na een leerzame en leuke dag lekker konden slapen. Fris en fruitig trokken we de volgende ochtend na de lunch de stad weer in om ook nog wat anders dan alleen het Europarlement van Brussel te zien. Brussel staat natuurlijk bekend om Manneke Pis, maar wist je dat er ook een Jeanneke Pis te vinden is? Inderdaad, de vrouwelijke versie van die plassende kleuter. Best raar eigenlijk om daar een standbeeld van te maken, maar goed.

’s Middags trokken we toch weer richting het Europarlement, om daar het Parlementarium te bezoeken. Dit is het officiële museum van het Europarlement en de Europese Unie. Door middel van een digitaal kastje dat we om ons nek konden hangen, kon je overal in het museum op interactieve wijze meer te weten komen over bijvoorbeeld de ontstaansgeschiedenis van de Europese Unie, de terreinen waarop de EU allemaal actief is en wie de Europarlementariërs zijn. Een heel interessant museum, of je nou voor of tegen de Europese Unie bent. Om 18:00 uur ging het museum sluiten en was het voor ons tijd om weer naar het naastgelegen treinstation te gaan. Iets over half zeven vertrokken we weer naar Nederland, moe maar voldaan terugkijkend op deze twee dagen. Supergaaf dat je als actief lid bij PINK! kansen zoals deze krijgt. Mocht je die kans nou ook krijgen, grijp deze dan dus zeker met beide handen aan!

Vanaf vandaag is de aarde op

Van jalta.nl, 2 augustus 2017. Door Ilse Smit, destijds vicevoorzitter van PINK!

Onze op-ed Ilse R. Smit, die u rechtse geesten scherp houdt, schrijft vandaag over Earth Overshoot Day. Volgens Wikipedia is dit ‘de dag van een bepaald jaar wanneer – vanaf 1 januari geteld – de mensheid wereldwijd net zoveel van de Aardse grondstoffen, voedingswaren, en dergelijke heeft opgebruikt als wat de Aarde in één jaar tijd terug kan opbrengen en geproduceerde afvalstoffen kan verwerken.’

Het is natuurlijk genuanceerder dan hoe ik het in de titel stel, heftig gaan preppen/rantsoeneren is niet nodig. Maar we moeten ons wel zorgen maken, en nog belangrijker, in actie komen. Waarom? Het is vandaag Earth Overshoot Day. Vanaf vandaag teren we in op de reserves van de aarde en tasten we daarmee de kwaliteit van leven aan van iedereen die na ons op aarde leeft.

De aarde heeft een herstellend vermogen. Het kan natuurlijke grond- en hulpstoffen produceren en afvalstoffen verwerken. Maar we hebben een probleem: we gebruiken meer grond- en hulpstoffen en we vervuilen meer in een jaar dan dat de aarde in diezelfde periode kan herstellen. En de dag waarop we dat punt overschrijden, is Earth Overshoot Day (EOD). Als we precies evenveel zouden gebruiken als de aarde kan herstellen, zou EOD op 31 december vallen. En in de jaren zeventig was dat deels ook het geval. Maar ieder jaar valt EOD weer een paar dagen eerder, met wat uitzonderingen hier en daar. Zo was het vorig jaar op 8 augustus en dit jaar vindt de dag nog iets eerder plaats, op 2 augustus.

Earth Overshoot Day, zoals de naam al suggereert, is een mondiaal gemiddelde. Dit wordt berekend aan de hand van data die worden verzameld door individuele landen. Zodoende rekent Global Footprint Network aan de hand van die data van meer dan 200 landen het globale gemiddelde uit. De overshoot day per land is ook uitgerekend. Hier komt Nederland uit op een schrikbarende 18 april, als negentiende (gedeelde plaatsen meegerekend) in de lijst van de 125 landen, gerangschikt van hoge naar lage ecologische footprint. Om een lang verhaal kort te maken: we zijn niet zo goed bezig.

We zouden wat kritischer over ons eigen consumptiepatroon mogen nadenken. De gemiddelde Nederlander bestaat natuurlijk niet echt, maar als de hele wereld zou consumeren zoals wij dat doen, dan zouden we ongeveer 3,5 aardbollen nodig hebben om alle mensen in hun behoeften te voorzien. Om energie te besparen kunnen we misschien wat vaker plantaardig eten, vaker de fiets kunnen pakken, de thermostaat net wat lager zetten, minder lang douchen, overstappen op groene energie of uitzoeken hoe we nog meer energie kunt besparen.

Maar wat nu, in deze formatieperiode, nog veel belangrijker is, is de rol die de overheid op zich neemt. Helaas schiet de overheid ontzettend tekort. Nederland zet zichzelf graag neer als innovatief en duurzaam ten opzichte van andere landen. Maar waarom scoren we dan zo slecht in dit soort rijtjes? Er zijn te veel (grote) politieke partijen die vinden dat de overheid niet al te veel moet sturen, dat mensen zelf verantwoordelijk zijn voor verandering van hun consumptiegedrag. Maar hoeveel meer demonstraties, petities, burgers, bedrijven en belangenorganisaties zijn er dan nog nodig om de overheid te vragen om een ambitieuzer klimaatbeleid te ontwikkelen?

Daarom ben ik van mening dat het nieuwe kabinet straks een ambitieus groen beleid moet gaan voeren. Partijen zouden hier een breekpunt van moeten maken. Ik zou wel willen dat we de luxe hebben om het kabinet achterover te laten leunen en af te wachten tot mensen zelf met oplossingen komen, maar die luxe hebben we niet. De urgentie is er. Ik geloof dat de wil er ook is, ondanks het feit dat de ene partij zich explicieter voor het milieu inzet dan de andere. Gun mijn generatie en de daaropvolgende generaties een leefbare aarde. Pak die politieke handschoen op.

Interview met Vanessa Hudson

Joep Horbach, voorzitter van de redactie bij PINK!, sprak met Vanessa Hudson, de leider van de Animal Welfare Party in het Verenigd Koninkrijk over de afgelopen Britse verkiezingen, de internationale politieke dierenrechtenbeweging en hoe wij als jongeren kunnen bijdragen.

Zou je jezelf willen voorstellen voor degenen die jou nog niet kennen?

Hoi, ik ben Vanessa Hudson, leider van de Animal Welfare Party sinds 2010. Ik ben geboren in Sheffield, opgegroeid in Nottinghamshire en heb Engels en communicatiewetenschappen gestudeerd aan de Universiteit van Liverpool. Ik werk als producer / regisseur in de media-industrie. Tijdens de vroege dagen van mijn mediacarrière heb ik in Hong Kong en Australië gewoond, maar tegenwoordig deel ik mijn tijd tussen Londen en Nottinghamshire.

Hoe ben je betrokken geraakt met de Animal Welfare Party?

Ik hoorde voor het eerst van de partij in 2009 via een lid in mijn Vegan Runners groep. Toen heette de partij nog Animals Count. Ik raakte geïnteresseerd in het maken van een documentaire over de partij en besloot naar een bijeenkomst te gaan en te ontdekken wie de hoofdpersonen waren en of er een ‘verhaal’ was. Bij die eerste bijeenkomst werd ik echt gegrepen door het belang van wat deze groep mensen probeerden te bereiken en licht verontwaardigd dat, na een korte vlaag van interesse in het begin, ze vervolgens grotendeels genegeerd zijn geweest door de mainstream media. Toen de tweede bijeenkomst kwam, realiseerde ik me dat ik betrokken wilde raken om deze ambities een werkelijkheid te maken. Ik ging niet verder met de documentaire en besloot in plaats daarvan campagne te gaan voeren.

Wat probeert jouw partij te bereiken en op welke manier?

Ik denk dat alle politieke partijen voor dieren soortgelijke doelen hebben; het ultieme doel is om toegewijde vertegenwoordigers voor dieren te verkiezen daar waar de beslissingen gemaakt worden, zodat deze beslissingen een eerlijkere samenleving creëren voor dieren, het milieu en mensen – eentje waar de behoeften van dieren op een juiste manier mee worden genomen.

Intussen spreken we ons uit voor de hoogst haalbare standaarden voor dierenwelzijn en dierenrechten en pogen we het politieke debat te beïnvloeden. We moedigen andere partijen aan om ons beleid over te nemen zodat dier en milieu uiteindelijk hoofdonderwerpen in de politiek worden. Het lijkt erop dat andere (grotere) partijen nu al standpunten van ons over beginnen te nemen.

Los van de verkiezingen, hopen we ook dat het naar de voorgrond brengen van problemen op gebied van dier en milieu naar het publiek, een positief effect kan hebben op het consumptiegedrag van mensen om meer compassievolle en duurzame keuzes te maken.

Recentelijk nam je deel aan de nationale verkiezingen in het Verenigd Koninkrijk. Hoe ging dat en ben je tevreden met de resultaten voor jouw partij?

De Animal Welfare Party nam deel aan de nationale verkiezingen op 8 juni en ik ben ontzettend tevreden met het resultaat. Wel kan ik me voorstellen dat de redenen voor die tevredenheid voor buitenstaanders misschien niet heel duidelijk zijn. Het Verenigd Koninkrijk is een eigenaardige arena om je politiek in te bewegen. Ten eerste zijn er zeer grote financiële hordes voor kleine partijen om overheen te komen voor deelname aan verkiezingen überhaupt mogelijk is. Tijdens de nationale verkiezingen is het land opgedeeld in 650 kiesdistricten en moet er voor ieder kiesdistrict £500 betaald worden om je verkiesbaar te mogen stellen – dus hoewel we graag in het hele land vertegenwoordigd worden, zou dat ons £325.000 kosten enkel om mee te mogen doen – exclusief campagnekosten. Kleine partijen doen daarom meestal alleen mee in de kiesdistricten waar ze het het beste verwachten te doen. De tweede horde voor kleine partijen is dat de meeste verkiezingen en daarom ook de mindset van kiezers volledig gedomineerd worden door het First Past The Post (FPTP) kiesstelsel waarin de twee grote partijen Labour en de Conservatieven domineren. FPTP maakt het ontzettend moeilijk voor kiezers om zichzelf te overtuigen op een kleine partij te stemmen hoewel dit in de laatste jaren enigszins lijkt te verbeteren. De Animal Welfare Party heeft in vier kiesdistricten meegedaan – drie in Londen die erg ‘veilig’ waren voor Labour en één in Maidenhead – het kiesdistrict van onze minister-president en een erg ‘veilige’ conservatieve zetel. In theorie zouden de mensen die voor ons wilden stemmen in deze kiesdistricten zich hier veilig bij hebben kunnen voelen, wetende dat het het eindresultaat niet zou beïnvloeden. Echter, in de laatste paar weken voor de verkiezingen raakte veel progressieve stemmers toch een beetje in paniek en besloten velen toch Labour te stemmen in de hoop de Conservatieven tegen te werken. Dit resulteerde in een veel ruimere overwinning van Labour dan nodig in de kiesdistricten in Londen waarin wij deelnamen. De Green Party merkte hierdoor ruime verliezen van zo’n 9%. In de laatste paar weken verwachtte ik dat ook wij stemmen zouden verliezen aan Labour, maar dit gebeurde niet. Ons aandeel van de stemmen (zo’n 0,43% gemiddeld in de kiesdistricten) bleef grotendeels gelijk aan ons resultaat in 2015. We ervoeren geen verlies waar veel kleine partijen jaloers op zouden zijn. Ik geloof dat dit resultaat echt iets zegt over de overtuiging van onze kiezers en hun geloof in ons beleid.

Het districtenkiesstelsel moet het erg lastig voor jullie maken om te groeien en de aandacht te krijgen die jullie verdienen. Denk je dat het mogelijk is voor de Animal Welfare Party om te groeien zoals de Partij voor de Dieren dat deed in Nederland?

Ja, dat klopt. Hier in het Verenigd Koninkrijk zijn we ontzettend jaloers op de condities in Nederland die de groei van kleine partijen faciliteren – het evenredig representatieve kiessysteem, het ontbreken van de financiële hordes en de subsidies voor politieke partijen. Daarmee wil ik niet zeggen dat het succes van de PvdD niet toe te wijden is aan een enorme hoeveelheid hard werk en een aantal geweldig getalenteerde, dappere en creatieve mensen.

We accepteren dat onze groei hier langzamer zal zijn, maar geloven dat we vooruitgang boeken en uiteindelijk onze doelen zullen bereiken. Er is een groeiende beweging om ons FPTP kiessysteem te vervangen door een systeem van evenredige vertegenwoordiging en, samen met andere progressieve partijen, hopen we dat die verandering snel zal plaatsvinden.

Het is noemenswaardig dat ons aandeel aan stemmers omhoog gaat onder evenredige vertegenwoordiging. In de London Assembly verkiezingen, bijvoorbeeld, kregen we 1% van de stemmen – vergeleken met de eerdergenoemde 0,43%.

Op welke manieren motiveert het jou en andere partijleden wanneer jullie andere dierenpartijen in bijvoorbeeld Nederland en Portugal zetels zien winnen?

Het is ontzettend belangrijk voor ons om het succes te zien van onze zusterpartijen in Nederland, Duitsland, Portugal en Australië. Dit laat namelijk zien dat het goed mogelijk is om politieke vertegenwoordiging te winnen voor dieren. We zien onszelf als een wereldwijde beweging en we spreken regelmatig over deze successen wanneer we onze beweging uitleggen aan nieuwe mensen.

Werken jullie samen met dierenpartijen in andere landen? Op welke manieren is samenwerking tussen partijen zoals die van ons belangrijk en zijn er manieren om deze samenwerking verder te verbeteren?

Ja, we nemen deel aan de (meestal) jaarlijkse bijeenkomsten voor partijen voor dieren georganiseerd door de Animal Politics Foundation en dit is ontzettend belangrijk geweest op veel manieren. Het geeft ons een beeld van de wereldwijde breedte van deze beweging, we leren van de campagnesuccessen en -mislukkingen van anderen en we creëren een ontwikkelend gevoel van verbondenheid – dat ieder politiek succes een succes is voor dieren dat we allemaal mogen vieren. In 2014 besloten zeven van onze partijen deel te nemen aan de Europese verkiezingen als deel van een grensoverstijgende Europese campagne. We noemden onszelf de Euro Animal 7 en bestonden uit dierenpartijen uit Nederland, Duitsland, het Verenigd Koninkrijk, Spanje, Portugal, Zweden en Cyprus. We hadden tien gezamenlijke beleidsmaatregelen bedacht en toen zowel Nederland als Duitsland een zetel binnenhaalde voor onze beweging in het Europese parlement, zagen we dit als een overwinning voor ons allemaal. Het doet me verdriet dat het Verenigd Koninkrijk de EU zal verlaten en niet langer mee zal doen in de Europese verkiezingen.

Welke rol spelen jongeren in jullie beweging in het Verenigd Koninkrijk en hoe belangrijk zijn zij om het een succes te maken?

Jongeren zijn een ontzettend belangrijk deel van de bredere dierenrechtenbeweging in ons land en zijn echt de voorhoede van de recentelijke golf van veganisme die we zien. In de politiek zijn jongeren in het Verenigd Koninkrijk de laatste jaren echter weinig betrokken – met lage opkomstcijfers bij verkiezingen en weinig lidmaatschappen van politieke partijen. Wellicht is dat de reden dat er weinig jongeren lid van onze partij zijn en dat vinden we erg jammer. Sinds het afgelopen jaar zien we hier gelukkig verandering in. In april hebben we een speciaal lidmaatschap voor jongeren gelanceerd en hebben we de leeftijd om lid te mogen worden verlaagd naar 16 jaar. We hopen dat dit zal helpen om jongeren steeds meer te betrekken bij de politiek en bij onze partij. Zij zijn ten slotte onze toekomstige kandidaten en bestuursleden wat het belangrijk maakt voor ons om dit deel van onze beweging te koesteren.

Zijn er manieren voor ons, jonge Nederlandse dierenrechtenactivisten, om jullie beweging in het Verenigd Koninkrijk te steunen?

Afgelopen november hebben we vertegenwoordigers van PINK! ontmoet in Londen en dit bleek een erg inspiratievolle ontmoeting te zijn voor ons. We waren onder de indruk over hoe gedreven, kennisvol en dynamisch de leden van PINK! waren en dit speelde echt een rol in onze beslissing om een jeugdlidmaatschap mogelijk te maken sinds afgelopen april.

Eén manier waarop leden van PINK! onze beweging zouden kunnen steunen is door ons te helpen bij het promoten van ons jeugdlidmaatschap – in de vorm van bijvoorbeeld een videobericht aan jonge dierenactivisten in ons land, en dit af te sluiten met een oproep om een jongerenlid te worden van de Animal Welfare Party of misschien door een stukje te schrijven over de PINK!-ervaring van politiek activisme voor onze website.

Heb je nog een bericht voor de leden van PINK!?

Ja, bedankt dat jullie zijn wie jullie zijn – voor de inspiratie, voor jullie passie en mededogen – en voor het zijn van de toekomstige generatie van politieke leiders die zich uitspreken voor dieren!

Naar aanleiding van dit interview besloot PINK! de bovenstaande videoboodschap van steun te maken, om jongeren in het Verenigd Koninkrijk aan te spreken. Sluit je aan bij ons productieteam om meer van dit soort initiatieven mogelijk te maken.

Voorjaarscongres 2017

29 april 2017, verslag door Ilse Smit

Onze voorjaars-AV (Algemene Vergadering) was dit jaar voor het eerst bij de Nieuwe Erven. Deze cultuurboerderij is een ruime en lichte plek in Amersfoort met eromheen veel groen.

De AV begon met een introductie van Sebastiaan, hierna besprak hij met alle leden het jaarverslag van 2016. Vervolgens vertelde Yves ons meer over de jaarrekening.

Na een overheerlijke plantaardige lunch van Rammenas verkozen de aanwezige leden Renée Baris tot Bestuurslid Promotie en Joep Horbach tot Bestuurslid Ledenbinding. Michiel Smit werd herkozen als lid in de kascommissie en Eva Akerboom werd verkozen tot nieuw lid van de kascommissie.

Vervolgens was er een inspirerende lezing van Jurjen Ruijter die ons meer vertelde over Plantpower!
De amendementen werden aan het einde van de middag behandeld waardoor ons politiek programma weer goed is aangescherpt en afgestemd.

De AV begon met een introductie van Sebastiaan

Yves Schamp vertelde ons meer over de jaarrekening

de aanwezige leden verkozen Renée Baris tot Bestuurslid Promotie en Joep Horbach tot Bestuurslid Ledenbinding

Een inspirerende lezing van Jurjen Ruijter over Plantpower

De amendementen werden aan het einde van de middag behandeld.

Bedankt voor jullie aanwezigheid en bijdrage! Het was weer een fantastische dag die ons voorbereidt op een nieuw politiek jaar waarbij we onze idealen kunnen inzetten voor dieren, milieu en de mens.