Promotraining

14/7/2019, door Ilja van Voorst

Het is weer zomer en dat betekent elk jaar hetzelfde: de promotour! Dat betekent het bezoeken van promotie-evenementen bij scholen tijdens de introductieweken. Om te zorgen dat onze leden hier goed voorbereid aan kunnen deelnemen, verzorgde Noah, ons bestuurslid promotie een promotraining voor hen.

Een leuk feitje van deze training: ik heb me ongeveer 9 keer voorgesteld aan de groep (en zij aan mij). Want je kunt jezelf op zoveel verschillende manieren introduceren, maar ze voelen lang niet allemaal even comfortabel. Zo kregen alle deelnemers de kans om uit te zoeken hoe ze zichzelf het liefste aan anderen voorstellen.

Na deze lange voorstelronde gingen we door met het houden van een goed verhaal. Vooraf hadden we de opdracht om een voorwerp mee te nemen dat voor ons belangrijk is en dat we zouden willen promoten. Een deel van de groep kreeg gelijk een oefening improvisatie en toverde een belangrijk voorwerp uit hun tas. Als landelijk bestuurslid moest ik uiteraard zelf het goede voorbeeld geven, dus ik had al een paar dagen lopen stressen over wat ik in hemelsnaam zou moeten meenemen. Maar uiteindelijk had iedereen een leuk verhaal. Voor mij was het het meest moeilijke om een specifieke doelgroep uit te kiezen en daarop mijn verhaal aan te passen.

Al met al was dit dus een hele leerzame training. Dus de promotour: ik ben er klaar voor!

Mars voor de sluiting van de slachthuizen

Door Ilja van Voorst

De mars voor de sluiting van de slachthuizen zou beginnen om 13:00. Nou ja, dat dachten we. Het verzamelen begon al vanaf 13:00, maar de speeches begonnen pas om 14:00 en weer een half uur later konden we eindelijk beginnen met lopen. In de hitte van de dag was anderhalf uur wachten best lang, maar de vegan taartjes die verkocht werden, maakten het draaglijk.

 

Toen gingen we uiteindelijk lopen en wat een energie! Het was dan wel warm, maar dat hield niemand tegen om leus na leus te blijven roepen. De PINK!-vlag werd natuurlijk ook gedragen, want het moge duidelijk zijn: ook PINK! wil de slachthuizen sluiten.

 

Aangekomen op het Museumplein vond de eerste die-in plaats. Met de zon fel op onze gezichten was dat erg warm (ik kreeg nog meer medelijden met de dieren die in de zon op de transportwagens moeten wachten!). Maar het belangrijkste is dat dit geluid plus de folders en een korte gesprekken hopelijk wat mensen van het publiek aan het denken heeft gezet. Hierna gingen we weer terug, om op de Dam te eindigen met de tweede die-in.

Uiteindelijk sloten we de dag af door samen lekker uit eten te gaan. We hebben falafel gegeten bij CuisineClandestine10. Deze organisatie zet zich in voor ongedocumenteerde vluchtelingen. Het geld dat daar wordt opgehaald gaat volledig naar hulp voor deze vluchtelingen. Mooi dat we na onze tocht voor dierenrechten ook een kleine bijdrage konden leveren aan een strijd voor mensenrechten.

European Elections Debate

Precies een week voor de verkiezingen zaten wij samen met zeven andere Politieke Jongeren Organisaties in de volle theaterzaal van CREA Amsterdam. Organisator Machiavelli (de studievereniging voor politicologie aan de UvA) had meerdere sprekers uitgenodigd voor zowel een presentatie als een debat.

We kregen een korte geschiedenisles om het belang van een verenigd Europa te benadrukken en de intenties van de Europese Unie te belichten. Deze werd opgevolgd met een concrete ontmanteling van onze representatie binnen de EU, de samenstelling van de organisatie en de invloed van onze stem.

Dit werd opgevolgd met een kort maar krachtig debat. Over de loop van een uur werden drie onderwerpen besproken door de verkiesbare leden van de verschillende partijen. Eva Akerboom sprak namens Partij voor de Dieren en verdedigde de noodzaak van statiegeld op plastic flessen. Haar oppositie deed daar een schep bovenop: “wij willen al het plastic verbieden”, maar Akerboom hield voet bij stuk en benadrukte dat we ook met een realistische aanpak dat doel kunnen bereiken.

Ondanks de scherpe discussies hing er een goede sfeer en hebben we gezellig met de andere partijen na kunnen borrelen. We bedanken Machiavelli voor een geslaagde avond en hopen hen en alle PJO’s snel weer te treffen in een nieuw debat.

Kijk voor soortgelijke evenementen in onze agenda of abonneer op onze Facebook.

Opruimactie Amsterdam

Op deze mooie zaterdag organiseerde PINK! Noord-Holland weer eens een opruimactie. Net over het IJ in Amsterdam – vlakbij cultureel cafe Noorderlicht – bevindt zich een bruggetje waaronder altijd veel zwerfvuil blijft liggen. Dit is jammer, voor het aanzicht en voor de dieren die daar leven. Tijdens het opruimen kwam een van de bewoners ons dan ook eventjes bedanken.

Na een kort gesprek over de visstand en de geluidsoverlast in de buurt sinds de opening van Noorderlicht, keerde de zwaan zich weer tot het open water.

Na een aantal volle vuilniszakken vonden we het wel mooi geweest. Noemenswaardige objecten waren onder andere een onderbroek, een slipper en de volledige administratie van een Duits bedrijf.

16 maart: Flyeren voor PvdD

PS en Waterschappen 2019

Afgelopen zaterdag liet een groepje PINK!’ers zich niet wegwaaien op de Rijnstraat en hebben we deze mooie flyers aan meegeven aan voorbijgangers. Ook hebben we gesprekken met vele mensen gevoerd om ze ervan te overtuigen waarom onze moederpartij de beste keuze is op 20 maart! We vonden het vooral erg leuk om ons actief in te kunnen zetten voor PvdD tijdens de verkiezingen én om met mensen gesprekken te voeren over onze idealen. De reacties waren vooral erg positief!

Hoe zit dat eigenlijk? Een duurzame partij die flyers uitdeelt? PvdD doet aan “duurzaam flyeren”. Tijdens het flyeren gaan we in gesprek met mensen en we geven de flyers enkel aan diegenen die echt geïnteresseerd zijn in onze standpunten en de flyer ook echt willen lezen. Op deze manier gaan we verspilling van flyers tegen, terwijl PvdD toch campagne kan voeren.

Achteraf zijn we nog samen gaan eten bij Cuisine Clandes10 van Maison Pays-Pas. Het eten was heerlijk en plantaardig: falafel, hummus, salade en Turks brood. We hebben allemaal genoten en zaten bomvol aan het einde van de avond. Voordat we hiervan konden genieten, gooide de wind wel wat roet in het eten. Nellie, die het eten klaargemaakt had, waaide van haar fiets af en alle kikkererwten belandden op de grond. Gelukkig was het nog te redden en konden we heerlijk eten na het flyeren in de koude wind.

Deze organisatie helpt vluchtelingen in Nederland die tegen problemen aanlopen wanneer ze hier zijn. Dit kunnen “simpele” dingen zijn, als iemand die een bril nodig heeft en geld uit de juiste potjes gehaald moet worden. Maar ook ernstige fouten die rechtgezet moeten worden, zoals politieke vluchtelingen die op het vliegtuig terug worden gezet. Alle inkomsten van deze avond zijn naar het goede doel van Maison Pays-Pas gegaan.

Deze dag stond voor ons dus duidelijk in het thema van politiek én de aankomende verkiezingen die daarbij horen. Ga jij vandaag ook stemmen? Ieders stem is belangrijk in onze democratie en dus óók die van jou! Laat je stem horen en kies de politicus die jou mag vertegenwoordigen in de Provinciale Staten en Waterschappen.

Onze Klimaatstaking

In de aanloop naar de Zweedse verkiezingen afgelopen zomer kreeg de toen 15-jarige Greta Thunberg internationale aandacht omdat zij staakte om aandacht te eisen voor klimaatverandering. Uit solidariteit heeft PINK! toen ook 3 weken continu gestaakt.

Sindsdien zijn de klimaatstakingen een globaal fenomeen geworden, waar Nederland een rol in blijft spelen. Ondertussen zijn er meerdere steden in Nederland waar wekelijks gestaakt wordt, en is er een brede coalitie ontstaan van organisaties die de stakers willen steunen.

Hoogtepunten

Dag 1 (4 september)

Het begon allemaal op 4 september met een boodschap aan de jongeren van Nederland:

Vandaag zit PINK! voor het klimaat in Den Haag. We zijn geïnspireerd door de 15-jarige Greta Thunberg, die al twee weken staakt voor het Zweedse parlementgebouw. Ze maakt zich zorgen over haar toekomst en wil dat het klimaat een hogere prioriteit krijgt bij haar overheid.
Om solidariteit te tonen en omdat we ons herkennen in Greta haar zorgen steunen wij haar door net als zij tot aanstaande zondag te staken. Doe je mee?

Niemand had kunnen voorspellen hoeveel groter het zou worden, zowel in Nederland als internationaal.

Stakers worden geïnterviewd

Het journaal bericht over onze staking

Marianne Thieme in gesprek met stakers

Confrontatie met de uitvoerende macht

Dag 2 (5 september)

Na één dag zou het sceptici nog vergeven kunnen worden om te denken dat de stakers vooral geen zin hadden in school (zoals de Telegraaf 2 weken later nog steeds zou beweren) maar op dag 2, nadat ze de media al hadden gehaald, en ondanks verschrikkelijk weer, waren onze stakers weer vroeg aanwezig om politici te confronteren met de gevolgen van hun gebrekkig beleid.

v.l.n.r. Pieter, Yanna, Geertje & Isabelle

De regen duurt voort

Dag 3 (6 september)

Jesse Klaver fotobomt de klimaatstakers

Groenlinks zet zich al jaren in om te proberen een behoud van economische groei te combineren met groen beleid, o.a. om klimaatverandering tegen te gaan.

Lesdag 1 (7 september)

Op vrijdag 7 december krijgen de stakers, ter plekke bij de Tweede Kamer, les over klimaatverandering van aardrijkskundeleraar Casimir ten Have van middelbare school De Vrije Ruimte.

Casimir ten Have geeft les over klimaatverandering

Stakers verdiepen zich in klimaatverandering

Grote demonstratie (8 september)

Op de vijfde dag van de klimaatstaking hebben veel verschillende groepen zich bij ons aangesloten. O.a. Den Haag Fossielvrij, Partij voor de Dieren Den Haag, DWARS Leiden-Haaglanden en de Grootouders voor het Klimaat kwamen hun steun betuigen.

De demonstratie komt op gang

Jesse Klaver sluit zich aan

Christine Teunissen sluit zich aan

Sandor van Gessel

Falco van Hassel

De demonstratie is een groot succes

Zondag (9 september)

Yanna, Isabelle en Geertje zijn niet te stoppen

Dag 7 (10 september)

Het onbegrip begint op te bouwen

Wat is er nodig voor politici om wakker te worden?

Dag 8 (11 september)

Pieter vindt een politica die wel wakker is

Het is het begin van iets buitengewoon moois

Dag 9 (12 september)

Na ruim een week werd het de media duidelijk dat onze stakers echt gecommiteerd waren, en groeide hun interesse weer. Op dag 9 kwam het Algemeen Dagblad langs voor een artikel en een videoverslag.

v.l.n.r. Ivo, Anne-Laure, Stijn, Ellis, Ianthe & Sandor

Dag 10 (13 september)

Op dag 10 van de klimaatstaking konden onze stakers het zich echt niet verloorloven om cameraschuw te zijn. Zowel Hart van Nederland als ons eigen productieteam waren aanwezig om de stakers stevig te ondervragen en hevig in beeld te zetten.

Marilena van der Pol

Roel Gigengack

Erik Puijk

Confrontatie met Wiebes (14 september)

Aan het eind van de tweede week waren wij nog altijd luid en zichtbaar aanwezig bij het Binnenhof. Minister van Economische Zaken en Klimaat Eric Wiebes kwam zelfs langs, maar vooral om onze stakers een tik op de vingers te geven. Gelukkig was RTL nieuws erbij om vast te leggen hoe slecht dat hem afging.

Chris Heidstra staakt mee

De koningin van de jeugd gebruikte ook haar troonrede om het te hebben over het klimaat en hoe belangrijk een gezonde planeet is voor de jonge generatie.

Dag 12 (15 september)

Weer een nieuwe week voor de boeg!

Prinsjesdag (18 september)

Lammert van Raan en Christine Teunissen sluiten zich aan

Het kamerlid en de senator van de Partij voor de Dieren zetten zich al lange tijd in voor de doelen die de klimaatstakers de politiek willen zien halen.

Verder week 3 (september 19-21)

Woensdag

Rechts Geertje, die zelfs op haar verjaardag bleef staken

Donderdag

We staakten samen met de Grootouders voor het Klimaat

Vrijdag

v.l.n.r. Ianthe, Roel & Geertje

Klimaatfestival (22 september)

Op 22 september sprak Jan Terlouw op het klimaatfestival van Milieudefensie. Ons interim-bestuurslid promotie Stijn Hes maakte gebruik van de gelegenheid om het verband te leggen tussen het Terlouwmanifest en onze klimaatstaking, en meneer Terlouw namens jongeren te bedanken.

Bezoek van Greta (5 oktober)

Greta Thunberg staakt mee

Esther Ouwehand sluit zich aan

Demonstratie in Brussel (6 oktober)

1500 mensen verzamelen bij het Europees parlement

O.a. onze stakers begeleiden de menigte

Ianthe Minnaert is één van de 28

“Everything needs to change and it needs to happen now!” zei Greta Thunberg bij de demonstratie. Onze stakers waren erbij, op uitnodiging van GreenPeace België. Het was het begin van de demonstraties in Brussel, die sindsdien een wereldwijde indruk hebben gemaakt.

Vrijwilligersdag januari 2019

12 januari 2019, verslag door Katalin Clarijs

Om onze vrijwilligers te bedanken voor al hun harde werk, nodigden we ze op 12 januari uit voor een vrijwilligersdag. Die werd deze keer op een bijzondere locatie gehouden, namelijk de Ceuvel in Amsterdam. Een kort over deze locatie: de Ceuvel is een voormalig scheepswerf, waar de bodem heel zwaar vervuild was. Daar hebben ze nu planten neergezet die ervoor moeten zorgen dat de bodem over een aantal jaar weer schoon en gezond is. Daarnaast staan er oude woonboten die tot die tijd als werkplekken worden gebruikt voor creatieve geesten. Een verdomd cool concept als je het mij vraagt.

In een van deze woonboten werden onze vrijwilligers opgewacht met koffie, thee, koekjes en chips. De eerste helft van de dag bestond uit een semi-therapeutisch praatrondje, waarbij alle aanwezigen een onderwerp dat ze graag wilden bespreken anoniem op een blaadje konden schrijven. Deze briefjes werden in een kommetje gedaan, waarop de briefjes een voor een weer uit de kom werden gevist en het onderwerp dat erop stond werd besproken. Dit leidde tot mooie gesprekken en ondanks dat we maar met een klein groepje waren, was er niet genoeg tijd om alle briefjes te behandelen die waren ingeleverd. Misschien een volgende keer.

Hierna was het tijd om aan het fantaseren te slaan. Over een utopische wereld waarin PINK! grootse revoluties teweeg brengt, wel te verstaan. Hiervoor deelden we de groep op in tweeën. De ene groep kreeg de opdracht om na te denken over de geweldige dingen die we in 2019 willen bereiken – en dan hebben we het niet over honderd extra volgers, maar over dingen zoals het redden van het klimaatakkoord na de val van het kabinet. De andere groep kreeg de opdracht om een bladzijde te ontwerpen uit een geschiedenisboek van over vijftig jaar die helemaal aan PINK! gewijd is. Want ja, over vijftig jaar hebben we zoveel bereikt dat in ieder geschiedenisboek een bladzijde aan de PINK!se revolutie is geweid.

De vrijwilligersdag werd afgesloten bij het café op de Ceuvel, waar we genoten van een heerlijke avondmaaltijd, en later die avond was het tijd voor de nieuwjaarsborrel.

Najaarscongres

17 november 2018, verslag door Angelo Delsen

Zaterdag 17 november begon voor onze leden om een voor een student zeer vroege 10 uur ’s morgens in Utrecht. Onze oude vertrouwde Berenkuil was deze morgen namelijk het toneel voor een zeer geslaagde Najaars-AV. Net als vorige AV was er ook deze keer de beschikking over een tweede zaal, waren er zeer interessante sprekers en hebben we genoten van een heerlijke plantaardige lunch.

De dag begon zoals eerder vermeld met de inloop in de tweede zaal, de zaal was gevuld met lekkers voor de bezoekers, en stands waar leden met elkaar konden meeten, mee konden doen met belacties of foto’s kunnen maken waarop we onze support tonen voor onze nieuwe kameraden van de Australische Animal Justice Party.

De sprekers van de dag waren emeritus hoogleraar Kees van der Pijl, de momenteel een boek schrijft over de digitale planeconomie van de toekomst, en Christine Teunissen, momenteel kamerlid van de Partij voor de Dieren.

Helaas, hebben we deze AV wel afscheid moeten nemen van PINK!-veteraan en secretaris Peter, en interim bestuurslid Stijn. Daartegenover staat wel de verkiezing van de zeer talentvolle Noah als bestuurslid promotie, en van de doorgewinterde Katalin als nieuwe secretaris. Bij de presentatie maakte het filmpje van Noah (mogelijk gemaakt door Pieter ‘Tarantino’ Lossie) een gigantische indruk. Het mag geen verrassing zijn dat dit presentatiefilmpje ook op ons YouTube-kanaal te bewonderen is.

Doordat er deze keer geen bestuursleden waren met de tijd om veertien amendementen over Defensie in te dienen is dit onderdeel van de dag soepeler verlopen dan de vorige AV.  Daarom vond onze dagvoorzitter zelfs tijd om extra pauzes in te lassen. De organisatie van de AV heeft hierbij opgemerkt dat de pauzes onder leden zeer populair zijn, gezien het de bestuursleden telkens een ontzettend grote moeite heeft gekost om onze zeer gezellige leden weer tijdig in de vergaderzaal te krijgen.

De dag is zoals gebruikelijk bij ons afgesloten met een borrel en samen uit eten gaan. Dit diner gaf ook mooi de tijd om op een gepaste manier afscheid te nemen van onze geweldige secretaris Peter. We gaan hem missen, maar geloven dat we met deze AV een goed afscheid hebben kunnen organiseren.

Het is weer bijna tijd voor het congres van de Partij voor de Dieren; ik hoop jullie daar allemaal weer te zien.

Kameraadschappelijke zoenen!

Moties en amendementen

Eerste kijk in de nieuwe Brul

Buitenlandexcursie Köln

September 2018, verslag door Katalin Clarijs

Vrijdag 21 september

08:00 verzamelen Utrecht Centraal

Het is iets voor acht, ik zwerf rond op Utrecht Centraal, met een rugzak op mijn rug en een rolkoffer in mijn hand. Er gaat vandaag namelijk een delegatie van PINK! naar Keulen en ik mag ook mee. Op een gegeven moment word ik aangesproken door een paar jonge mensen die ik nog niet ken. Of ik ook met PINK! op reis ga. Ik geef aan dat ik inderdaad zoiets van plan was. Samen wachten we op andere mensen die ook op reis willen naar Keulen. Langzaam maar zeker komen nog meer PINK!ers het station op druppelen, van bekende tot iets minder bekende, die zich bij ons aansluiten.

Onze trein vertrekt om half negen vanaf spoor 12. Als je eerder met de ICE hebt gereisd, weet je dat je daarvoor het beste zitplaatsen kunt reserveren, omdat je anders de hele reis moet staan. Dat was gelukkig voor ons geregeld. Na een minuut of tien zoeken naar onze gereserveerde stoelen, in gangpaden wachten op andere mensen die ook hun stoelen zoeken en stumpers wegsturen die niet hadden gereserveerd en op onze stoelen zitten, kunnen we eindelijk gaan zitten. Tegen die tijd zitten we al bijna ergens in Oost-Nederland.

Niet veel later raast Duitse landschap aan ons voorbij. We rijden langs bossen van meer dan tien bomen, een fenomeen dat in Duitsland nog blijkt te bestaan. We rijden langs ouderwetse dieseltreinen, een fenomeen dat in Duitsland nog blijkt te bestaan. We rijden langs een flatgebouw waarin meisjes van plezier staan uitgestald als Barbiepoppen in de Intertoys, een fenomeen waarvan ik niet had verwacht dat het uitgerekend in Duitsland zou blijken te bestaan.

10:45 Aankomst Keulen

Eenmaal in Keulen worden we opgewacht door stromende regen en een ijskoude wind. Mijn weerapp had mij voor vertrek wijsgemaakt dat het 17 tot 21 graden zou worden in Keulen. Het is dat mijn weerapp had vergeten te melden dat de gevoelstemperatuur min oneindig zou zijn, anders had ik wel iets van een trui meegenomen. Links en rechts van me sneuvelen de paraplu’s van mijn medereizigers die zo slim waren geweest om zich beter in de weersverwachting te verdiepen.

Op de route van het station naar het hostel komen we langs een pleintje met aan de rand een wandelpad. Het wandelpad is erg smal en uit automatisme loop ik in plaats daarvan met mijn rolkoffer over het plein zelf. Al snel word ik teruggefloten en verzocht om terug het smalle pad op te gaan. Het plein is namelijk niet zomaar een plein, het is ook het dak van een concertzaal waar toevallig op dit moment een optreden plaatsvindt. De mensen in de zaal kunnen de wieltjes van mijn koffer en mijn voetstappen gewoon horen.

12:00 Lunch bij Saint Louis

Na onze spullen bij het hostel te hebben gedumpt, is het tijd voor lunch. Er is even verwarring over waar we precies gaan eten, maar uiteindelijk gaan we lunchen bij Saint Louis, een plek waar je broodjes, soep en sla kunt eten. In de trein had Suzanne ons de spelregels voor Gotcha uitgelegd, een spel waarbij het de bedoeling was om een bepaald iemand een bepaald woord te laten zeggen. Het is nu mijn taak om Max het woord “nagel” te laten zeggen. Ik ga bij hem in de buurt zitten en doe een beetje irritant over mijn holografische glitternagellak. Hoe erg ik mijn best ook doe, Max weigert het woord “nagel” te zeggen.

14:00 Check-in hostel

Na de lunch keren we terug naar het hostel, waar we na wat gedoe bij de recepten eindelijk onze kamers mogen betreden. We worden verdeeld over drie kamers: eentje voor de jongens, eentje voor de meisjes, eentje voor Guus. We verplaatsen onze spullen van de dumpkelder naar de kamers en daarna is het tijd om de stad een beetje op eigen houtje te verkennen. Op weg van het station naar het hostel waren we langs de Dom gelopen en nu lijkt het ons een leuk idee om dat van binnen te bekijken.

Op het eerste gezicht lijkt de Dom van Keulen op een gewone kerk, maar dan veel groter. Wat het anders maakt (naar mijn heidense mening als kerkleek) is dat er heel veel kleine ruimtes zijn waar we een kijkje kunnen nemen. Er is onder andere een schatkamer en als je de kelder in gaat, kom je bij een grafkamer waar de lichamen van dode aartsbisschoppen in stenen kastjes liggen. Tegen de tijd dat ik me richting de uitgang begeef, komt er ineens een keihard en dramatisch geluid uit de orgels. Ik schrik me te pletter. Op dat moment komt er een hele stoet aan mannen in uniform de Dom binnen. Ik ga er (als kerkleek) van uit dit een herdenkingsdienst is voor een belangrijk persoon. Dan hoor ik dat het gaat om een jagersvereniging die zijn jubileum viert. Aha, een herdenkingsdienst voor de dieren dus. Hierna gaan we met een deel van de groep even naar een kroeg en pretzels eten.

16:11 Stadswandeling

Steve, een vrolijke Australiër die overloopt van liefde voor Keulen, geeft ons een rondleiding door de stad. Hij leert ons over de mentaliteit van Keulenaren, die getypeerd zou worden door een ontspannen houding en een obsessie voor het behalen van records. Hij leert ons over geitje Hennes, de mascotte van FC Köln, en over Sint Ursula en de elf maagden, de beschermheiligen van de stad. Hij leert ons over carnaval, dat blijkbaar een enorme rol speelt in Keulen, waarop de Brabanders in de groep enthousiast worden over het idee van een PINK!-carnaval. Onderweg haalt Steve ons over om een biertje te halen bij een kiosk, zodat we nog beter kennis kunnen maken met de Keulse manier van leven. Na afloop geeft hij ons een aantal tips over waar we het beste konden uitgaan. Coole gozer.

19:00 Diner bij Maki Maki Sushi

Na de wandeltocht gaan we eten bij een vegan sushitent. Zelf vond ik altijd dat een van de voordelen van een plantaardig dieet was dat ik daarmee altijd een reden had om “nee” te zeggen tegen sushi. Gelukkig lust de rest van de groep wel sushi en zijn er genoeg vrijwilligers die mijn bord voor mij leeg willen eten. Noah merkt op dat ik niet van sushi hou. Het lijkt erop dat hij me hier de rest van mijn leven aan zal blijven herinneren. Even later begint Pieter tegen mij te praten over isolatiemateriaal en piepschuim. Ik snap er geen hol van.

21:00 Vrije tijd

Na het eten gaan we terug naar het hostel. Een deel van de groep besluit te gaan stappen. Ik was vanmorgen al voor vijf uur wakker en ga slapen.

Zaterdag 22 september

10:00 Ontmoeting Tierschutzpartei

Na een bevredigend ontbijt (HET HOSTEL HAD SPECIAAL VOOR ONS VEGAN ONTBIJT KLAARGEZET! MET EEN BORDJE ERBIJ DAT HET VOOR ONS WAS! ZO LIEF! AAAAAAA) is het tijd om de mensen van de Tierschutzpartei te ontmoeten. We wandelen richting het metrostation en na wat aanklooien met de ticketautomaat brengt de metro ons naar een restaurant genaamd Osho’s Place. Daar ontmoeten we drie mensen van de Tierschutzpartei, de Duitse Partij voor de Dieren.

De mensen van de Tierschutzpartei vertellen over hoe het is om in Duitsland bij een kleine politieke partij te zitten. Nu is dat in Duitsland een stuk moeilijker dan in Nederland. Waar je in Nederland al verzekerd bent van een plek in de regering als je genoeg stemmen hebt voor één zetel, heb je in Duitsland te maken met een kiesdrempel. Daardoor is het bijna onmogelijk om er als kleine partij tussen te komen. Daarnaast is Duitsland vergeleken met Nederland een reusachtig land, waardoor het vele malen moeilijker is om met zijn allen bij elkaar te komen. Maar ondanks alles geven de mensen van de Tierschutzpartei niet op en gaan ze gewoon door met campagne voeren. Dat vind ik heel bewonderenswaardig.

12:00 Lunch bij Osho's Place

Na onze date met de Tierschutzpartei is het tijd voor een fotomomentje voor het restaurant. Daarna gaan we weer naar binnen om te eten. Ik haal een burrito, die smaakt goed. We overleggen over waar we hierna heen gaan, want we hebben maar een beperkt aantal metrokaarten.

13:30 Vrije tijd

De groep splitst zich in op. Het deel waar ik bij hoor gaat naar een nazimuseum. Dit museum was ooit een gevangenis waar politieke tegenstanders van het naziregime werden opgesloten en geëxecuteerd. Op de muren zijn nu nog de teksten die de gevangenen er tijdens hun verblijf op hadden gekalkt te lezen. Teksten in het Duits, in het Frans, in het Russisch, in het Pools, in het Nederlands. Hier en daar had iemand een tekening op een muur gemaakt, even verderop had iemand een brief aan zijn moeder op de muur geschreven, sommigen hielden het bij een vorm van “Anita was here”. Er is een toegang naar de patio, waar vroeger de executies plaatsvonden. De patio ziet er niet zo dramatisch uit als je zou verwachten van executieplaats, het lijkt meer op een plek waar je rookpauze houdt. Ik vind het bizar dat het ooit normaal was om mensen te vermoorden omdat ze bepaalde politieke ideeën hebben.

Zodra we klaar zijn bij het museum gaan we schuilen in een café. Daar is het namelijk droog en buiten niet. Bij dat café hebben ze plantaardige chocomel en cake. Die zijn allebei niet mis. We praten nog wat over politiek, want daar zijn we toevallig allemaal in geïnteresseerd. Daarna gaan we naar een kookwinkel waar je allemaal olie en tapenades en dat soort shit kunt proeven. De rest houdt zich in, maar ik vreet gewoon alles op wat los en vast zit. Dan wordt het toch echt tijd om een trui te kopen, want ik hou de kou niet langer vol. Ik loop een outletstore in, ga met een willekeurige trui in de rij voor de kassa staan en word, als ik na tien minuten aan de beurt ben, keihard afgezet (trui van dertig euro, afgeprijsd naar een tientje, iemand plakt het verkeerde stickertje op het label, prijs: vijftig euro).

We gaan de rest van de groep zoeken. We treffen hen aan in een café, waar ze spelletjes spelen. Ik doe meteen mee. Het is supergezellig.

19:00 Avondeten bij… Well Being

We zouden gaan eten bij een Italiaan, maar bij nader inzien blijkt die toch niet echt aan vegan opties te doen. Na wat verwarring over waar we nu zouden moeten eten, wordt besloten om ons heil dan maar te zoeken bij een Aziatisch restaurant dat toevallig wel helemaal vegan was. Dat restaurant is wel een eind lopen, maar de afstand is niets vergeleken met de afstand naar de sushitent van gisteren. Het ligt in een buurt waar om een of andere reden belachelijk veel trouwwinkels staan. Trouwwinkels waar de moeite niet was genomen om trouwjurken niet te strijken voordat etalagepoppen ermee in de etalage moeten staan. Typisch Keulen.

Het restaurant zelf heeft een behoorlijk uitgebreid menu. Een ander voordeel van een plantaardig dieet vond ik altijd dat je daarmee minder last hebt van keuzestress in restaurants. Zodra mijn gebakken rijst wordt geserveerd, begin ik te watertanden bij de loempia’s die andere PINK!ers hebben besteld. Waarschijnlijk had ik ook spijt gehad als ik loempia’s had besteld en zij gebakken rijst. Nee, ik vrees dat ik nog niet klaar ben voor een wereld waarin iedereen alleen maar plantjes eet.

20:30 Vrije tijd

We hadden gisteren vernomen dat je in Keulen het beste kon uitgaan in de gayscene. Zo komt het dat een groepje (volgens mij relatief heteroseksuele) Nederlanders een tocht maakt langs verschillende Keulse gaybars. We leveren onze jassen en tassen in bij de garderobe (die niet binnen is) en stappen verschillende stampvolle kroegen in. De biertjes zijn goedkoop en de muziek is te doen. Dan herinnert Noah zich na heel wat shotjes nog een exclusieve club waar het nóg leuker zou zijn. We lopen een pokkeneind naar de club die zo vet en exclusief zou zijn. Zodra we daar aankomen, blijkt de club inderdaad heel exclusief te zijn, beetje van het kaliber “op mijn zestiende verjaardag heeft mijn vader Schiermonnikoog voor mij gekocht”. Daar hadden we niet zo’n zin in.

Zondag 23 september

Hele ochtend vrije tijd

Om tien uur ‘s ochtends moeten we onze kamers uit zijn. We ontbijten, pakken onze koffers in en verplaatsen al onze spullen naar de opslagplaats in de kelder. En dan is de vraag weer: wat zullen we gaan doen? Het plenst nog steeds, dus een buitenactiviteit zit er niet in. De groep splitst zich weer op en ik ga met een aantal anderen richting een café annex juice bar, waarvoor we een heel eind voor moeten reizen met de metro. Onder het genot van een kop koffie gaan we daar binnen spelletjes zitten spelen, tot het tijd wordt om naar ons lunchadres te vertrekken.

14:00 Lunch bij Hans Im Glück

Na een avontuurlijke metroreis en een tocht door de stromende regen komen we aan bij Hans Im Glück, een restaurant op een van de hogere etages van een gebouw waar ook een bioscoop zit. Het duurt nog even voor de groep compleet is, dus wordt de gelegenheid aangegrepen om nog even een spelletje te spelen voor we ons eten bestellen. Als iedereen er eenmaal is, worden er hamburgers besteld. Ze zijn overheerlijk. Suzanne is voor het eerst in haar leven emotioneel van fastfood. Het is een waardige afsluiting voor onze Keulenreis.

17:00 Terugreis vanaf Keulen Hbf.

We halen onze spullen weer op uit het hostel en vertrekken richting het station. Daar sprinten we nog snel de supermarkt in. Ik had mijn moeder nog beloofd om koekjes voor haar mee te nemen, dus plunder ik de koekjesafdeling leeg. Onze trein richting Utrecht vertrekt om kwart voor zes. In de trein vraagt Pieter me nog even of ik “piepschuim” wil zeggen. Ik zeg “piepschuim”. Pieter heeft Gotcha van mij gewonnen. Ik vraag Max voor de gein nog of hij “nagel” wil zeggen. Dat wil hij niet. Drommels drommels drommels.

Er vertrekt een directe sprinter vanuit Arnhem naar mijn huis, dus ik stap daar al uit. Ik heb het heel erg naar mijn zin gehad in Keulen en ik ben me nog meer thuis gaan voelen bij PINK!. Het weer zat niet mee, maar het gezelschap maakte dat meer dan goed.

Lunch met Tierschutzpartei

Mars voor de sluiting van slachthuizen

16 juni 2018, verslag door Peter de Weerd

Op zaterdag 16 juni organiseerde de dierenrechtenorganisatie Bite Back voor de eerste keer in Nederland de Mars voor de Sluiting van Slachthuizen. Wereldwijd wordt deze mars al langer gehouden in diverse steden, maar nu was ook Amsterdam aan de beurt. Een groep van zo’n 20 PINK!’ers toogde naar onze hoofdstad, om samen met honderden andere demonstranten uit het hele land Nederland te laten weten dat we een einde willen aan het dierenleed dat in slachthuizen plaats vindt.

De organisatie vroeg iedereen in het rood gekleed te komen, om het bloedvergieten in de slachthuizen te symboliseren. Van tevoren hadden een aantal van onze leden al banners en borden met protestleuzen als ‘Vlees is moord’ en ‘Animal exploitation ends with our generation’ gemaakt. We verzamelden voor het Centraal Station van Amsterdam aan het begin van de middag en liepen daarna naar de Dam, waar de demonstratie om 14:00 uur begon met een aantal toespraken. Ook waren er een aantal informatiekraampjes en kon je lekker plantaardig gebak kopen. Om half drie begon de mars, waarbij we een route door de binnenstad van Amsterdam liepen. Het geeft een geweldig gevoel dat je samen met honderden gelijkgestemde dierenvrienden voor het zelfde strijdt en tegelijkertijd op legale wijze het openbaar vervoer en overige verkeer mag hinderen!

Op twee plaatsen, het Rembrandtplein en het Leidseplein, hielden we een massale ‘die-in’. Gedurende een klein kwartier gingen alle demonstranten op de grond liggen alsof ze dood waren, terwijl er uit speakers akelige geluiden van dieren in slachthuizen klonken. Het moet een indrukwekkend gezicht zijn geweest voor omstanders, maar ook voor ons demonstranten was dit toch wel een emotionele ervaring.

Hierna ging de mars verder. We zweepten elkaar op en riepen leuzen als “Slachthuizen dicht!” en “Hun melk, niet van ons!”. Veel omstanders maakten foto’s en filmpjes en sommigen staken hun duim naar ons op. Halverwege de route kwamen we nog langs een veganistisch eettentje, waar we even stil stonden en de naar buiten gelopen medewerkers luid toejuichten en applaudisseerden, een erg leuk moment!

Tegen het einde van de middag was de mars afgelopen. Sommigen gingen ergens wat eten, anderen gingen moe maar voldaan weer naar huis. En een aantal echte PINK!-bikkels liepen diezelfde nacht nog de sponsorloop voor de Nacht van de Vluchteling!

Al met al voelde het goed om van ons te laten horen en geeft een demonstratie als deze weer nieuwe energie om te blijven strijden voor de rechten en het welzijn van dieren. Dat blijkt hard nodig, want hoe utopisch het doel van de mars eerst ook klonk, een week later werd dankzij onderzoek door RTL Nieuws bekend dat er ook in Nederland veel misstanden plaats vinden in slachthuizen. Dit was dan de eerste keer dat de Mars voor de Sluiting van Slachthuizen gehouden werd in Amsterdam, het zal niet de laatste keer zijn…