Auteur: Sebastiaan Wolswinkel

Terlouwmanifest

Het Terlouwmanifest is opgesteld door 10 politieke jongerenorganisaties, in samenwerking met gerenommeerd politicus en schrijver Jan Terlouw, om klimaat en milieu krachtiger op de politieke agenda te krijgen. Het was een krachtig signaal, dat liet zien hoe bezorgd jongeren van iedere politieke kleur zijn over onze toekomst.

De regering kan en moet aan de hand van concrete maatregelen leiderschap tonen om onze planeet te beschermen, nu en in de toekomst.

Visie op klimaat en milieu

1. Het kabinet maakt Nederland tot koploper op het gebied van duurzaamheid, en neemt concrete maatregelen om het Parijsakkoord na te komen

2. 'De vervuiler betaalt' wordt uitgangspunt van kabinetsbeleid
3. Het kabinet toetst iedere maatregel op effect op kwaliteit van de aarde, nu en in de toekomst

4. Multinationals moeten voldoende belasting betalen
5. De menselijke maat zal de norm zijn

Het manifest

Bekendmaking op De Wereld Draait Door

Op 24 februari 2017 waren Jan Terlouw en de voorzitters van (destijds) alle PJO’s in de studio bij De Wereld Draait Door om het manifest te presenteren. Onze voorzitter, Sebastiaan Wolswinkel, was ook aanwezig. Reacties uit de media kun je hieronder lezen.

Reacties uit de media

Algemeen Dagblad

BNNVARA

Nederlands Dagblad

NOS

RTL Nieuws

Trouw

Partij voor de Dieren dient moties in

De oproep van alle politieke jongerenorganisaties om de punten van het Terlouwmanifest op te nemen in het regeerakkoord kreeg gehoor van de Partij voor de Dieren. Partijleidster Marianne Thieme diende tweemaal een motie in om het manifest leidend te laten zijn bij de kabinetsformatie. Helaas werd dit beide keren weggestemd door partijen  die het zichzelf makkelijk wilden maken tijdens de onderhandelingen. Op de PvdD na, stemde geen enkele partij met de wens om te regeren voor.

Motie Thieme: het Terlouw­ma­nifest als uitgangspunt voor de kabi­nets­for­matie

28 maart 2017

Status

Verworpen

Voor

PvdD, SP, PvdA, 50PLUS, DENK

Tegen

VVD, PVV, CDA, D66, GroenLinks, ChristenUnie, SGP, FvD

DWARS, de jongerenorganisatie van GroenLinks, reageerde sterk op de tegenstem van hun moederpartij. Daarnaast spraken ze hun verbazing uit over de stem van D66. Fractievoorzitter Alexander Pechtold had eerder positief gereageerd op het Terlouwmanifest.

Reactie DWARS tweet pechtold

Motie Thieme: het Terlouw­ma­nifest als vertrekpunt in een nieuwe infor­matie-opdracht voor de vorming van een nieuw kabinet

18 mei 2017

Status

Verworpen

Voor

PvdD, SP, PvdA, 50PLUS

Tegen

VVD, PVV, CDA, D66, GroenLinks, ChristenUnie, SGP, DENK, FvD

Ons Geld symposium

Op 7 juli 2018 kregen alle PJO’s de kans om op het Ons Geld congres in Utrecht te spreken over het Terlouwmanifest. PINK! was uiteraard aanwezig.

Vervolg

Wij zoeken nog altijd kansen om het Terlouwmanifest meer aandacht te bieden, en vooral om de gestelde doelen te halen. De scholierenstaking voor het klimaat van september 2018 was bijvoorbeeld zo’n initiatief. Onze actiecommissie is altijd op zoek naar vrijwilligers om dit soort initiatieven te ondersteunen.

Klimaatstaking Actiecommissie

Interview Haydar Erol

Fiona Korthals, redactielid, en Ilse Smit, landelijk secretaris, spraken met Haydar Erol, wethouder dierenwelzijn in Beverwijk namens GroenLinks. Hij heeft ervoor gezorgd dat in zijn gemeente geen dieren meer worden gebruikt in circussen, en won daarom in 2015 de Gouden Wortel.

Hartelijk dank dat u ons wilt ontvangen! Vertel, hoe oud was u toen u politiek betrokken raakte?

Ik was een jaar of zestien/zeventien, ongeveer 40 jaar geleden inmiddels. Op die leeftijd begin je de wereld te leren kennen en om je heen te kijken. Ik ontdekte toen de ongelijkheid in de samenleving en vroeg me af: ‘Is dit nou goed, wat ik om me heen zie? Is dit normaal?’. Ik begon steeds meer vraagtekens te zetten bij dingen die ik in mijn omgeving zag. Ik begon over mijn toekomst na te denken en keuzes te maken. Politiek is niet anders dan het maken van keuzes. Ik ben tot mijn twintigste in Ankara actief geweest in de studentenbeweging. Ik heb daar aan de pedagogische academie gestudeerd. Tijdens de staatsgreep van de jaren 80 ben ik naar Griekenland gevlucht. De tijd die ik in Athene heb doorgebracht was ik ook politiek actief. Sinds 1987 woon ik in Nederland. Ik ben sinds de oprichting van GroenLinks lid van de partij.  Toen ik een jaar of drie in Nederland was, werd me gevraagd of ik belangstelling had om op de lijst te staan voor de gemeenteraadsverkiezing. Dat kon toen nog niet, ik woonde nog niet lang genoeg in Nederland.  Ik vond het interessant om bij te dragen aan de innovatie van mijn stad vanuit mijn eigen ideologie en perspectief. Je bent direct betrokken bij je stad; mooier kan het niet. Inmiddels loop ik bijna twintig jaar hier in de regio in het bestuursplatform in de gemeenteraad van Beverwijk. Ik ben 12 jaar raadslid geweest en sinds 6 jaar portefeuillehouder.

Kunt u een specifiek punt noemen wat u voor elkaar heeft gekregen waar u het meest trots op bent?

Ik ben trots op het besturen van een stad. Dat ik hier mijn invulling aan heb kunnen geven, zoals het dierenwelzijnsbeleid, maar ook het sociaal domein werk en inkomen, andere welzijndomeinen, onderwijs, zorg… Dat ik ook de mogelijkheid krijg om daar verdere invulling aan te geven, voor de innovatie van de samenleving. Dat ik iets terug kan doen voor de samenleving vind ik geweldig, dat zie ik als een taak voor mezelf.

U bent onder andere verantwoordelijk voor de portefeuille dierenwelzijn. Was het voor u belangrijk dat u deze portefeuille kreeg?

Ik heb me altijd al afgevraagd waarom dierenwelzijn in de samenleving bijna altijd een ondergeschoven kind is geweest. Wij, als mensen staan al heel lang stil bij ons eigen welzijn, en dat vind ik terecht, dat moeten we blijven doen. Maar waarom niet voor de dieren? Juist dieren kunnen niet vertellen wat ze leuk en niet leuk vinden, ze kunnen hun gevoelens niet uiten. Maar ze maken wel deel uit van onze samenleving. Als wij geen aandacht aan hen geven, wie gaat hen dan bijstaan? Een van de belangrijkste beleidsvoornemens van onze beleidsnota is dat wij dierenwelzijn als integraal voor de komende tijd gaan toetsen of dat voornemens van het ontwikkelen van de beleidsnota raakt, of dat dierenwelzijn daarin betrokken moet worden. Je kunt niet doen alsof dieren niet bestaan, want ze zijn er. Maar hoe gaan we met ze om? Dat is de motivatie vanuit ons waarom wij deze nota aan de raad hebben voorgelegd en wij hier de komende tijd ambitieus mee aan de slag willen gaan. In veel gemeentes is er niet zo veel aandacht voor dierenwelzijn, maar daar komt gelukkig wel verandering in, het leeft steeds meer. Dat is een goede ontwikkeling, maar je kunt er ook een stukje ambitie bovenop doen. Zodat andere gemeentes daar een voorbeeld aan kunnen nemen.

Is het lastig om in de gemeenteraad van Beverwijk bepaalde dingen met betrekking tot dierenwelzijn er doorheen te krijgen?

Cultuurhistorisch gezien was men bepaalde dingen niet helemaal gewend, zoals het circus zonder dieren. Toen wij dat voor hadden gesteld viel dat bij sommige fracties niet in goede aarde. Het leeft natuurlijk anders bij verschillende fracties, er speelt een heel ander gevoel. In het circus is het natuurlijk voor kleintjes misschien een plezier om die dieren te zien, maar hoeveel lijden de dieren wel niet? Desondanks dit sentiment, heeft het niet zo lang geduurd totdat het voorstel was aangenomen. Twee van de zeven fracties hebben tegengestemd, de overgrote meerderheid was enthousiast en positief. De gemeenteraad van Beverwijk is zeker progressief en innovatief. Maar wel met enige zorgvuldigheid.

Wat zou u graag deze collegeperiode nog willen veranderen?

Wat ik nog wenselijk zou vinden, wat heel erg leeft maar nog niet echt vorm heeft gekregen is hoe we de komende tijd innovatief met burgerinitiatieven omgaan. Dat vind ik nou een interessant vraagstuk. Ik zou graag een stip op de horizon willen zetten. We willen echt met z’n allen mensen van alle leeftijden en achtergronden faciliteren, een podium bieden, om hun creatieve ideeën naar voren te brengen. Hoe doe je dat? Dat vind ik een heel boeiend onderwerp om een basis voor te vinden. Ik hoop dat we daar een stap mee kunnen maken.

De volgende gemeenteraadsverkiezingen komen er alweer aan. Wat zou u willen zeggen tegen jongeren die erover twijfelen, of er misschien nog helemaal niet over hebben nagedacht, om actief te worden in een gemeenteraad?

Het is hartstikke leuk werk. Je leert heel veel waar je bij een studie nooit achter komt. Je ontwikkelt jezelf en leert ongelooflijk veel in de praktijk. Die ontwikkeling zul je nooit, bij geen enkele universiteit, meemaken. Je zult fouten maken, maar door die fouten, door het te doen, leer je het en zie je dat je ontwikkeling heel goed gaat. Het is een investering voor jezelf. Het gaat om je eigen toekomst. Het moet je liggen, dat je je in de politiek prettig voelt. Dan gaat het eigenlijk vanzelf, dat groeiproces. Maar je moet wel zelf oogsten, niet bij elke tegenslag zeggen ‘oh het is onmogelijk’. Er kan altijd iets tegenvallen, niet alleen in de politiek, maar ook in je leven. Maar je moet altijd blijven doorzetten. Je moet het echt zelf ervaren, ga eens naar een gemeenteraadsvergadering, of in gesprek met raadsleden in je omgeving. Er moet weer een nieuwe cultuur, nieuwe hoop in het land, nieuwe energie komen. We moeten een nieuw toekomstperspectief krijgen. Daar hebben we jongeren voor nodig.

Zijn jongeren politiek/maatschappelijk betrokken in uw gemeente?

We hebben een portefeuille jeugd. We hebben een jonger iemand laten werken die actief omgaat met jongeren op straat, drie buurt sportcoaches die activiteiten organiseren met jongeren en hen in verbinden brengen met welzijn, activiteiten, kunst en cultuur en andere takken van sport. In de raad zitten ook wel jongere generaties raadsleden, deze collegeperiode al meer dan de afgelopen collegeperiode, maar het kan altijd beter. Sommige jongeren maken al vrij vroeg een hele bewuste keuze om iets met politiek te doen, maar de meeste jongeren hebben in hun die levensfase vaak een hele andere soort belangstelling. Je moet doen wat goed voelt, wat goed voor je is, waar je blij van wordt. Dat is het belangrijkste. En dat kan bestuurlijke verantwoordelijkheid zijn, maatschappelijke verantwoordelijkheid of kunst en cultuur. En als je politieke affiniteit hebt, dan moet je dat vooral doen.  Daar wil ik jongeren bij helpen, ze stimuleren. Maar als je wat anders leuk vindt, dan moeten we dat ook stimuleren. De toekomst ligt in jullie eigen handen.

Waarom ik mij grotere zorgen maakte over Hillary

en waarom het toch verschrikkelijk is dat Trump heeft gewonnen

12 november 2016, door Sebastiaan Wolswinkel

Afgelopen dinsdag heeft een oranje oen het mandaat gekregen om de wereld te hervormen. Ik ben er al meerdere malen op aangesproken dat dit mij blij zou moeten maken, omdat ik al een tijdje loop rond te bazuinen dat ik Trump prefereerde (nadat Bernie afviel, en Jill Stein (Green Party) buiten beschouwing latende). Dat was voornamelijk om een beetje discussie op gang te krijgen over de verkiezingen, maar ik had naar mijn idee ook wel valide punten:

  1. Donald Trump zou felle oppositie hebben van de Democraten in het congres, maar ook van een redelijk aantal Republikeinen, waardoor hij niets tot nauwelijks iets voor elkaar zou krijgen als president. Hillary daarentegen had er op kunnen rekenen dat de meeste Democraten haar als schapen zouden hebben gevolgd, hoewel ook zij zou proberen de Amerikaanse burger verder te onderdrukken ten behoeve van de coöperaties wiens lobbyisten in DC zwermen. President George Bush Sr (R) kon Nafta – het vrijhandelsakkoord met Canada en Mexico – er niet doorheen krijgen, daar was Bill Clinton (D) voor nodig. Bush Jr (R) kon zijn enorme belastingvermindering voor de rijken1 niet permanent maken, daar was Barack Obama (D) voor nodig. Progressieve oppositie voorkom je door een voorstel van een democraat te laten komen. Hillary zou een effectievere regressieve kracht zijn geweest.
  2. De Amerikaanse ‘cooperate media’ heeft zich tegen Trump gekeerd, maar was en is Clinton’s belangrijkste groep donoren2. Onder andere de manier waarop zij recente WikiLeaks negeerden heeft duidelijk gemaakt dat er geen omstandigheden denkbaar zijn waaronder zenders als CNN en MSNBC ooit kritisch naar haar zouden zijn. Veel gevaarlijker dan een makke, stille media kan niet.
  3. De laatste keer dat Amerika een dom iemand tot president verkoos (George Bush Jr, 2000) heeft Rusland, dat sinds de val van de Sovjet-Unie nauwelijks meer relevant was, de kans benut om zich te herstellen en haar economie in bijzonder rap tempo te groeien. Ik voorspelde dat als Trump, ook een idioot van een vent, verkozen zou worden, China zou zeggen, “Nu is het onze beurt,” en stappen zou zetten om de dominante positie van de VS over te nemen. Dat zie ik (voorzichtig) zitten, omdat ik China toch meer vertrouw met het aanpakken van klimaatverandering dan de VS3. Ik kijk uit naar de dag dat de VS geen supermacht meer is.
  4. Over Rusland gesproken, Trump heeft Putin meerdere malen gecomplimenteerd en aangegeven samen te willen werken om de problemen in het Midden-Oosten op te lossen (van hoge verwachtingen geen sprake) terwijl Clinton actief conflict lijkt op te zoeken met de rode vijand.
  5. Trumps overwinning zou een groot deel van de bevolking doen wakker schrikken en zorgen voor stevige oppositie van het volk bij iedere immorele of onverantwoordelijke beslissing die zijn kabinet probeert te nemen.

Ik geef toe dat Trump een ‘wild card’ is, niemand heeft een idee wat zijn intenties zijn voor het presidentschap, omdat hij een tegenkandidaat had die ook helemaal geen zin had om over beleid te praten. Veel van de dingen die hij ooit eens gesuggereerd heeft te doen of voor open te staan, zie ik ook niet gebeuren. Het moment dat hij de Geneefse Conventies negeert, het akkoord van Parijs verscheurt, de Verenigde Staten failliet verklaart zodat haar schuld vergeten wordt of een atoombom op Europa gooit, zal ik meteen toegeven dat ik hem onderschat heb (laatste geval uitgezonderd, misschien), maar Trump zal onder ongelooflijke druk komen om zich normaal te gedragen.

Dus waarom is het dan toch verschrikkelijk dat Trump gewonnen heeft? Omdat het niet gebeurde op basis van dergelijke redenen.

Omdat Trump dingen gezegd heeft waar je als presidentkandidaat niet mee weg zou moeten kunnen komen. Hillary heeft dat natuurlijk ook, maar zij deed het alleen achter gesloten deuren, waaruit blijkt dat ze wist dat haar uitingen onacceptabel waren. Een politicus die beweert dat alle Mexicanen verkrachters en moordenaars zijn, is een parasiet die de xenofobie van anderen gebruikt om stemmen te verzamelen. Wanneer er stemmen gewonnen kunnen worden door een mening die tot verdeeldheid leidt – en het leven van zekere burgers onveiliger maakt – zouden er alarmbellen af moeten gaan, maar Trump koestert het en wakkert het aan om zelf te profiteren.

Omdat hij valse beloften heeft gemaakt en zichzelf heeft gepresenteerd als een gekwalificeerd zakenman, terwijl hij meerdere malen failliet is geraakt door opmerkelijke stommiteit.

Omdat ook Trump zo corrupt als de pest is.

Omdat het proces dat hij doorlopen heeft niet tot het hoogste ambt op deze aardkloot zou moeten kunnen leiden. Op basis van wat het, helaas verkeerd geïnformeerde, Amerikaanse publiek wist, is het voor mij niet te bevatten dat the Donald hun keuze was, en dat baart me zorgen over Duitsland, Frankrijk en Nederland volgend jaar. Zal ik dat ook niet kunnen bevatten?

1 De zogenaamde ‘Bush Tax Cuts’

2 Om de positieve houding naar de Clintons te verklaren, verwijs ik naar de Telecommunications Act van 1996, die het mogelijk maakte dat zowat alle media  in de VS sindsdien is geconsolideerd tot 6 dankbare grootmachten.

3 China doet ook veel dat zorgen baart. Zo zijn Chinese bedrijven grote stukken jungleland aan het opkopen in Centraal Afrika, met de bedoeling om dat land te gebruiken voor de groeiende vleesconsumptie van het Chinese volk. Het grote verschil is dat de Chinese overheid, in tegenstelling tot die van de VS, klimaatverandering gewoon erkent, en handelt om het tegen te gaan. De Chinese overheid heeft ook veel meer invloed op het doen en laten van bedrijven in haar land dan de Amerikaanse overheid heeft.

Footnote

De volledige schuld van Trump’s presidentschap ligt bij de Democraten, en dat geeft hoop voor de Europese landen die volgend jaar landelijke verkiezingen houden, want het betekent dat de progressieven hier kunnen leren van de enorme fouten van de Amerikaanse liberalen. Zolang wij de mensen die standaard politici (begrijpelijkerwijs) zat zijn een alternatief geven voor het rechts populisme kunnen we voorkomen dat onze Trumpequivalenten er met de meeste invloed over het lot van ons land vandoor gaan. Daarvoor is het wel cruciaal dat we erkennen dat in een wereld die zo hard achteruit gaat, burgerparticipatie meer moet inhouden dan af en toe een stembus opzoeken om een lijsttrekker aan te vinken.

Latere footnote

Oké, ik heb hem onderschat. Maar waarom dacht ik dan ook dat hij onder druk zou staan om zich normaal te gedragen? Of eigenlijk, sinds wanneer is adequaat reageren op de aankomende klimaatcatastrofe normaal in de politiek?

Terug naar opiniestukken

Ik ben een millennial

11 november 2016, door Anne-Miep Vlasveld

Geboren in 1986 met een jeugd gedomineerd door lelijke truien, Cartoon Network en posters van boybands. Een jeugd met een vernieuwde opkomst van (extreem-)rechts, beginnende bij Pim Fortuyn en nu als toppunt de verkiezing van Trump als 45e president van de VS. Een jeugd waarin ik op 15-jarige leeftijd zag hoe een vliegtuig zich in de laatste Twin Tower boorde, hoe de “War on Terrorism” begon. Wat voor angst dat met zich meebracht. Angst voor een Derde Wereld Oorlog. Populisme, algemene uitdragingen van racisme. Bij elke nieuwe aanslag als eerste denken, “laat het alsjeblieft geen moslim zijn”. Zien dat dat wel het geval is. Facebook en het nieuws afsluiten. Bang. Niet voor moslims of andere bevolkingsgroepen. Bang voor de steeds groter wordende groep in de wereld die hardop zegt dat in Nederland geboren kinderen met Marokkaanse ouders terug moeten naar hun eigen land. Dat er een muur rondom Mexico moet worden gebouwd. Dat er geen plek is voor vluchtelingen, omdat het vrouwenverkrachters zijn die alleen uit zijn op onze banen. Druk bezig om rekruten te ronselen voor IS. Bang voor de wereld van morgen en het vertrouwen in de mensheid verliezen.

De wereld zou een plek vol liefde en mededogen moeten zijn. De wereld is een plek waar geld het belangrijkste geworden is. Waar het welzijn van mensen door derden wordt ingeruild voor meer rijkdom. Het moet anders. De status quo zoals we die kennen werkt niet meer. Niet voor de afgelopen generaties en ook niet voor de generaties erna. Maar of dit de oplossing is? Kiezen voor een narcistische, openlijk racistische, vrouwonvriendelijke, zelfverklaarde succesvolle zakenman? Ja, het moet anders: maar niet op deze manier. Het wordt tijd voor een nieuwe revolutie. Er wordt wel eens gezegd dat de millennialgeneratie niets meer heeft om voor te vechten. Er wordt gezegd dat de millennialgeneratie niets beters te doen heeft dan volwassenheid uit te stellen en lui op de bank hangen en verslaafd zijn aan de mobiele telefoon. Ik zeg dat dit niet klopt. Ja, we hebben geen Vietnamoorlog, geen baas in eigen buik (tenminste…), geen demonstraties voor vrouwenkiesrecht, geen “zonder woning geen kroning”, geen fluwelen revolutie, geen Dolle Mina’s. Er is wél iets om voor te vechten, met onze aarde en toekomst als grootste inzet.

Stop het one-issuedenken. Stop de absurde drang naar waanzinnige economische groei. Economische groei nastreven IS de status quo. Om verandering teweeg te brengen MOETEN we deze drang naar groei stoppen. Economische groei kan je niet eten of drinken. Je kunt er niet in wonen, het is geen manier om welzijn uit te drukken. Economische groei zorgt niet voor mededogen of persoonlijke vrijheid. Economische groei nastreven is de ketting die ons tot slaven maakt. Slaven tot iets waar je nooit maar dan ook nooit gelukkig van wordt. Dr. Guy McPherson schreef het op: “If you really think that the environment is less important than the economy, try holding your breath while counting your money”.

Het wordt tijd voor een groene vuist. Tijd om de status quo omver te werpen. Tijd om het heft in eigen hand te nemen en om op te staan voor onze aarde en toekomst! Tijd om je aan te sluiten bij de groene voorhoede. Tijd om te laten zien dat de millennialgeneratie wel bereid is om te vechten voor haar eigen toekomst. Om geen genoegen te nemen met de leeggeroofde planeet die aan ons doorgegeven wordt. Om een vuist te maken tegen populisme en haat. Om mededogen te tonen voor alles wat op aarde leeft en om te beseffen dat we zaken grondig op de schop zullen moeten nemen.

Daarom mijn oproep aan iedereen. Sluit je aan bij de groene voorhoede. Maak een vuist tegen de status quo! Sluit je aan bij PINK! en kom in actie. Nog nooit is iets belangrijker geweest dan dit. We kunnen onze koppen niet meer in het zand steken. We moeten in actie komen! We moeten onze manier van leven en denken aanpassen, anders is er niets meer om door te geven.

Kom in actie. Alsjeblieft.

Ik maak en vuist en sluit me aan bij de groene revolutie. Doe je mee?!

Terug naar opiniestukken

Actie Earth Overshoot Day'

8 augustus 2016

Earth Overshoot Day (EOD) viel dit jaar al op 8 augustus. De dag in het jaar waarop de wereldwijde productie en consumptie voorbij gaan aan wat de aarde in een jaar kan opbrengen. PINK! liep daarom een rouwtocht door de straten van Den Haag om de bewustwording omtrent deze dag te vergroten. PINK! roept de regering op om EOD uit te roepen tot dag van nationale rouw.

PINK! sprak mensen aan en gaf ze praktische tips over hoe ze hun ecologische impact op de aarde kunnen verkleinen. Zo zorgt het eten van minder dierlijk en meer plantaardig voedsel al voor een lager energieverbruik, minder oerwoud wat gekapt wordt en minder water wat wordt gebruikt en vervuild. Daarbij moet het kabinet ook inzien dat juist de bio-industrie verre van efficiënt is en dat er beleidsmatig ook op dat gebied een wereld te winnen is.

Maar weinig mensen weten wat Earth Overshoot Day is, laat staan dat ze zich bewust zijn van het feit dat het vandaag is. De manier waarop in het westen geproduceerd en geconsumeerd wordt heeft niet alleen directe gevolgen voor mensen in ontwikkelingsgebieden, ook toekomstige generaties zullen last hebben van onze leefstijl. Door in te teren op de reserves van de aarde, tasten we de kwaliteit van leven aan van alle wezens die na ons op aarde zullen leven. Daar moeten en kunnen we iets aan doen. Bewustwording van ons gedrag en de effecten van het beleid wat gevoerd wordt is een belangrijke eerste stap.

PINK! koos niet alleen voor Den Haag omdat het de politieke hoofdstad van Nederland is. De gemeente Den Haag scoort ook erg slecht op de gemeentelijke duurzaamheidsindex. Op het gebied van Milieu, Natuur en Grondstoffen scoort Den Haag een 3,8.

Ombudspersoon voor toekomstige generaties

Het voorstel voor een ombudspersoon voor toekomstige generaties was een initiatief van zes politieke jongeren organisaties: CDJA, Dwars, JD, JS, Perspectief en uiteraard PINK! zelf. Ons doel was om onze moederpartijen eraan te laten commiteren, in de verwachting dat dit een kamermeerderheid zou betekenen na de verkiezingen van begin 2017.

Opinieartikel

Op 14 juni 2016 werd het initiatief gelanceerd aan de hand van een opiniestuk in de Volkskrant.

Opiniestuk

Signering en overhandiging door PJOs

Op 19 juli 2016 bezocht een delegatie van verschillende PJO’s staatssecretaris van infrastructuur en milieu Sharon Dijksma om het manifest aan haar te overhandigen. Zij toonde haar steun door het manifest mede te ondertekenen.

Overhandiging aan staatssecretaris I&M

Sharon Dijksma neemt het manifest in ontvangst. Ilse Smit (links) is aanwezig namens PINK!

PINK! amendeert verkiezingsprogramma Partij voor de Dieren

Op 27 november 2016 vond het 23e partijcongres plaats van de Partij voor de Dieren. Vicevoorzitter Ilse Smit verdedigde succesvol een amendement op het verkiezingsprogramma van de Partij voor de Dieren voor de Tweede Kamerverkiezingen van 2017, dat zij in samenwerking met Sebastiaan Wolswinkel had geschreven, om de partij zich uit te laten spreken voor een ombudspersoon voor toekomstige generaties.

Het was geen verrassende overwinning. Het idee lag geheel in lijn met de idealen van onze moederpartij en haar bestuur had dan ook een positief advies gegeven voor het amendement.

Chap, where's my country?

Column n.a.v. het Brexit referendum, door Sebastiaan Wolswinkel

“If this is right, Theresa May hasn’t got the massive support from the country she was hoping to get, to allow her to do whatever it is she wanted to do, which she never told us.”

Schitterende woorden van nieuwscommentator David Dimbleby bij het zien van de exit poll van de Britse verkiezingen op 8 juni. De uitslag was inderdaad in strijd met May’s verwaande verwachtingen.  Van de enorme overwinning waar ze op gerekend had, en die het districtenstelsel in het Verenigd Koninkrijk mogelijk maakt, was geen sprake. Sterker nog, de volgende dag werd de voorspelling bevestigd dat geen enkele partij een absolute meerderheid had. De verkiezingen, die een chaotische campagnetijd en ontbinding van het parlement betekenden, hadden vervolgens tot meer “kracht en stabiliteit” moeten leiden – net op tijd voor het begin van de Brexit-onderhandelingen met Brussel. Het tegenoverstelde is gebeurd, en daarmee is het uitroepen van deze verkiezingen de grootste miscalculatie in de Britse politiek sinds de referendumbelofte waarmee David Cameron de verkiezingen in 2015 naar zich toe trok. Dat is inderdaad niet lang geleden. Mijn moederland verkeert in chaos.

Om dit debacle grondig te ontleden, moeten we terug naar het opstellen van de Magna Carta in 1215, maar dat gaan we niet doen. We kunnen ook beginnen in de late dertiger jaren van de afgelopen eeuw, toen begon te blijken dat het verdrag van Versailles geen handige manier was geweest om een wereldoorlog af te ronden, en de intenties voor het verenigen van Europa die daarom snel na de Tweede Wereldoorlog ontstonden. Ook dat doen we niet. Zelfs aan het toetreden van het VK tot de EEC in 1973, en het referendum van 1975 waarin de Britten de kans kregen om goed te keuren wat al gebeurd was, wijden wij weinig woorden.

Sterker nog, ik begin post-Brexit referendum. Zowat alle politici die niet primair bekend stonden om hun lachwekkendheid hadden wekenlang het land rondgereisd om burgers te overtuigen dat één van de twee opties die ze voorgeschoteld hadden gekregen tot grote problemen zou leiden, maar ze hadden te weinig nadruk gelegd op het feit dat bananen best krom mogen zijn wat Brussel betreft, en dat Groot-Brittannië geen deel van Shengen is en reeds grensbewaking had. Het Britse volk had daarop gereageerd door de eerste ‘f*ck you’ die het zogenaamde politieke establishment in 2016 te verduren kreeg. David Cameron gaf toe dat hij als Bremainer niet juiste persoon was om het land verder te besturen, en maakte plaats voor Theresa May – een Bremainer.

Toen volgde een ongelooflijke transformatie, aangedreven door opportunisme en een ongezond hechte band tussen de conservatieven en zekere mediamagnaten waarvan ons land gelukkig geen equivalenten kent. Onder het mom van de betekenisloze leus, “Brexit means Brexit,” werd eenieder die kritische vragen durfde te stellen over leugens die de uitslag hadden beïnvloed of het proces dat zou volgen belast als vijand van de democratie. Het kabinet van May besloot het resultaat te interpreteren als een wens om de Europese Economische Ruimte te verlaten. Dat kwam neer op een aanname dat minder dan 4% van mensen die voor Brexit stemden binnen de EER wilden blijven. Ze probeerden het parlement te omzeilen, en jaagden woede over een onafhankelijke rechterlijke macht aan toen de supreme court erop wees dat beide huizen – lager en hoger – inspraak dienden te hebben. Dit terwijl het overgrote merendeel van de oppositie allang had aangegeven de wensen van het volk te honoreren. “Hoe durven lords, die niet verkozen zijn, hun taak serieus te nemen,” jammerde May, de niet verkozen premier. Het parlement diende niet te worden betrokken, zo beweerde het kabinet tijdens het debat – begin februari – waar rechters hen toe hadden gedwongen, want dan zou informatie vrijkomen over de onderhandelingsstrategie, en dat zou in Brussel gehoord worden en tegen hen kunnen worden gebruikt. Dezelfde redenering werd gebruikt om te argumenteren dat het parlement niet eens op de hoogte zou moeten worden gehouden. Parlementariërs zouden via de media mee kunnen krijgen wat er gaande is, net als het volk. Zelfs ministers klaagden dat zij nauwelijks geïnformeerd werden.

If I no longer give you the benefit of my judgment and simply follow your orders, I am not serving you; I am betraying you.

Kenneth Clarke
Parlementslid voor de Conservatives

May weigerde inzicht te geven in de intenties van haar en de weinige collega’s die nog iets te zeggen hadden binnen haar kabinet. Het bleef vooral bij “Brexit means Brexit.” Op gegeven moment ging ze zo ver om te specificeren dat ze een “red, white and blue Brexit” voor ogen had, maar dat was het. Één ding beloofde ze wel: het land had stabiliteit nodig, en er zouden dus geen verkiezingen komen.

Toen op 18 april een lessenaar voor nr. 10 (de woning van de premier) verscheen die was gedecoreerd voor een aankondiging namens de conservatives, niet namens het hoofd van de Britse regering, waren speculaties over een verbroken belofte gelijk geloofwaardig. “We hebben meer stabiliteit nodig dan een absolute meerderheid mij geeft,” kondigde ze vrij letterlijk aan. Het was duidelijk dat deze verkiezingen een formaliteit zouden zijn. Theresa May’s populariteit was enorm: de voormalige remainer die tot bekering was gekomen, omdat ze niets liever wilde dan de wil van het volk uitvoeren; die de conservatieve MP’s had weten te verenigen na het polariserende referendum en de oppositie klein had gekregen – een voorproefje van wat ze in Brussel zou doen, met de Duitse autofabrikanten als bondgenoten, die namelijk bijna geheel van export naar Groot-Brittannië afhankelijk bleken te zijn. De markt was ook verrassend stabiel gebleven. May had profijt van de doemscenario’s waarmee hyperbolische remainers het volk hadden overspoeld, omdat het nu deels aan haar te wijden leek dat deze niet waren uitgekomen. Het uitroepen van verkiezingen was een meesterlijke zet, want niemand in de oppositie zou zo stom zijn om erop te wijzen dat ze hiermee een belofte had gebroken, en daarmee de indruk geven dat ze niet dankbaar waren voor deze kans om kiezers te overtuigen. Natuurlijk moesten andere partijen de indruk wekken dat ze deze kans omarmden, maar deden ze dat niet.

De Scottish Nationalists hadden in 2015 een ongelooflijke vijfenvijftig van zesenvijftig zetels in Schotland gewonnen, dus die konden alleen maar verliezen, en Labour zat vast aan Jeremy Corbyn als leider, een vegetarische pacifistische socialist die door de sensatiepers tot IRA-sympatisant gelieerd aan Hamas was gemaakt, en die niet eens het vertrouwen van zijn eigen partij genoot. Dat tweede was gedeeltelijk waar. Gevestigde partijlieden die groot waren geworden in het New Labour-tijdperk van Tony Blair en Gordon Brown hadden meerdere malen geprobeerd om van hem af te komen. Na afloop van het referendum stapten 23 van de 31 shadow ministers op – prominente MP’s wiens portefeuille overeenkomt met één van de ministeries. Later die zomer nam Corbyn het controversiële besluit om te pleiten tegen het vernieuwen van Trident, de Britse kernwapens. Zijn MP’s keerden zich tegen hem, en hij verloor een vote of no confidence overtuigend. Zijn MP’s weigerden ook hem te nomineren voor de verkiezing tot partijleider, maar de NEC (National Executive Committee) besloot dat de uitgedaagde leider automatisch recht had om mee te doen. Wel legden ze beperkingen op welke leden mochten stemmen, omdat er een indruk was dat Corbyn de vorige verkiezingen had gewonnen doordat mensen in grote getale tijdelijk partijlid waren geworden om Labour te saboteren. In september 2016 won Corbyn met 62% van de stemmen. Zijn leden hadden nog volle vertrouwen in hun leider. Sommige partijprominenten legden zich neer bij het resultaat, maar anderen keken met genoegen uit naar aankomende by-elections (tussentijdse verkiezingen in gebieden waar het parlementslid vroegtijdig is opgestapt) waar een verlies door Labour onder Corbyn waarschijnlijk leek, en zijn positie nog verder zou verzwakken. Één van de twee, Copeland, was inderdaad voor het eerst sinds 1935 door de Tories gewonnen toen May de verkiezingen uitriep. Labour zou geen weerstand kunnen bieden, en May kon rekenen op zo’n grote meerderheid dat weerstand hopeloos zou zijn, ook voor partijgenoten. Ze probeerde ook niet te verbergen dat het haar daar om te doen was. Toen ze de verkiezingen uitriep, zei ze letterlijk, “there should be unity in Westminster, but instead there is division,” waarmee ze meteen mensen verder verdeelde in zij die het jammer vinden als hun premier niet begrijpt hoe democratie werkt, en zij die masochistisch genoeg zijn om geen inspraak te willen.

De eerste paar weken hadden de Tories niet door dat er iets mis was. De duizenden mensen die naar Corbyn’s rallies kwamen vielen niet op, en zijn populariteit onder jongeren was niet bepaald beangstigend. Verkiezingen gaan tenslotte om stemmers, niet stemgerechtigden. Het was de mensen uitgelegd dat Labour’s ideeën niet serieus te nemen waren – dat je alleen zou voorstellen dat verpleegsters een loon verdienen waar ze van kunnen leven als je denkt dat er een “magic money tree” is om het te financieren – en dus bleef er maar één partij over die hoe dan ook voor Brexit zou gaan. Het was niet de eerste keer dat een vrouwelijk lid van het establishment verkiezingen helemaal om haar liet draaien, overtuigd dat ze zo korte metten zou maken met een populist die grote groepen mensen wist te enthousiasmeren door zijn integriteit, openheid en oprechtheid. Clinton had haar kunnen waarschuwen, ‘Hij doet me een beetje aan Bernie denken, en jullie hebben een minder rijke traditie van corruptie om hem de mond te snoeren.” Clinton zou gelijk hebben gehad. De Britse media is zeer neutraal tijdens campagneperiode, en dat gaf Corbyn kansen om zijn verhaal over te brengen, die hij maar al te graag benutte. Ondertussen was May onzichtbaar. #wherestheresa deed het goed.

Op 3 mei werd duidelijk dat het tij gekeerd moest worden, en haalde Theresa uit naar Brusselse politici, door te beweren dat zij probeerden de verkiezingen te verstoren. Zelfs the Guardian, weliswaar een linkse krant, maar zeer objectief en respectvol van de neutraliteitsregels die tijdens campagne gelden, noemde de beweringen “extraordinary”. De beschuldiging kwam nadat Juncker had laten weten een heel moeilijk gesprek met haar te hebben gehad in nr. 10.

De Labour manifesto, met begroting, werd positief ontvangen. De Torie manifesto, zonder begroting, schrok veel oude kiezers af en maakte duidelijk dat de conservatives hadden ingeschat dat hun stemmen een gegeven waren. Het werd niet beter toen prominente conservatives toegaven dat zij hier commentaar over zouden hebben gehad als hen inspraak was gegeven, en slechter toen May de plannen aanpaste op basis van populariteit, en vervolgens beweerde dat er niets veranderd was. Corbyn bleek een relateerbaar persoon, die zich al decennia lang zonder enige behoefte aan waardering inzet voor een betere wereld. May bleek stil te vallen bij vragen waarop het politiek tactische antwoord niet meteen in haar opkwam.

I don’t think I’m similar to any of the characters in Harry Potter, but they are a great read for adults as well as for children.

Theresa May
Premier & Partijleidster van de Conservatives

Corbyn klom steeds verder omhoog in de polls, en May zakte. Van de overweldigende 24 punten verschil waarmee de partijen begonnen bleef weinig over. Twee terroristische aanslagen, in Manchester en London, leken dat proces te zullen keren. Conservatieven zijn in de perceptie altijd sterker geweest op het gebied van law and order, en Corbyn’s pacifistische neigingen en principiële bezwaren tegen shoot-to-kill waren altijd al zwakke punten geweest voor de Labourcampagne. Toch was er ook veel kritiek op de conservatieven, onder wie het aantal agenten afgelopen jaren landelijk met 20.000 is afgenomen. May’s bereidheid om mensenrechten te schenden om harder op te kunnen treden tegen terroristen was voor sommigen een valide alternatief, maar gelukkig niet voor iedereen.

Op de dag van de verkiezingen leek het niet rooskleurig voor de Corbynites. Hoewel een redelijke opkomst van de jeugd niet onvoorstelbaar was, gegeven hoeveel spijt de groep had van hun afwezigheid bij Brexit referendum, en hoe weinig trek ze hadden in een groter schuldgevoel, betekende het bijna gelijke percentage stemmers weinig. Het districtenstelsel kon Labour nog steeds de nek omdraaien. Zij zouden stemmen delen met LibDems, Greens en de landelijke partijen van Schotland en Wales, terwijl de Tories vooral stemmers uitwisselen met de UK Indepedence Party, en daar was duidelijk nauwelijks iets van over. Het volk was UKIP dankbaar voor Brexit, maar beschouwden hun stukje in de politieke geschiedenis daarmee afgehandeld. De grote hoop was dat Theresa’s meerderheid minder dan 30 zou stijgen. Dat zou dermate slecht zijn ten opzichte van de verwachtingen op basis waarvan ze haar geen-verkiezingsbelofte had gebroken, zou de verkiezingen zo’n gedoe voor bijna niets maken, dat prominente conservatives hun messen zouden slijpen. De bookies gaven een “Et tu, Boris?”-moment een kans van 50 op 1.

En toen dus die exit poll waar David Dimbleby zo verbouwereerd over was. Maar meer dan dat: 72% van de jongeren bleek te hebben gestemd, ten opzichte van 69% van alle stemgerechtigden. Labour won Kensington, het gebied in London waar de vele musea te vinden zijn, en de rijkste constituency van het land. Sinds de Tweede Wereldoorlog is stemmen toename voor Labour nog nooit zo groot geweest. Ze hebben jong en oud verenigd; arm en rijk. Er is geen regio in het land meer die er hopeloos uitziet voor Labour. Vooral het totaalbeeld was opvallend prachtig – de conservatives zijn hun meerderheid kwijt. Er zal geluisterd moeten worden.

Helaas duurde de euforie niet al te lang. May kreeg toestemming van de koningin om een regering te vormen, en kijkt daarvoor naar de DUP, de Democratic Unionist Party van Noord-Ierland. Een restant van een protestantse extremistische beweging, bestaande uit klimaatsceptici en tegenstanders van LHBT-rechten, ten opzichte van wie de regering in Westminster neutraal zou moeten zijn volgens de Good Friday Agreement die zorgde voor een eind aan dertig jaar semi-burgeroorlog in Noord-Ierland. May heeft zich nu van hun steun afhankelijk gesteld voor haar meerderheid, en daarmee de grootste miscalculatie gemaakt in de Britse politiek sinds het uitroepen van de verkiezingen van de dag daarvoor. Dat is inderdaad niet lang geleden.

Ondertussen beginnen de Brexit-onderhandelingen eindelijk over een week. Dat wordt een tweejarig proces tijdens welke iedere dag 2000 jongeren in het Verenigd Koninkrijk 18 worden en 1500 ouderen sterven. Maar dat weerhield mijn volk er niet van om de Liberal Democrats voor gek te verklaren toen ze het voorstel deden dat er aan het eind van het proces over de Brexit Deal gestemd zou kunnen worden – datmaal niet op basis van speculatie, maar op basis van duidelijkheid over wat er met de beste intenties te bereiken viel.

Terug naar columns

Licht voor het oprapen

3 mei 2016, Te Gast artikel Leeuwarden Courant door Sebastiaan Wolswinkel

3 mei is de Werelddag van de Zon. Deze ster, ooit beter bekend als het oog van Ra, of Helios, was voor het overgrote deel van onze geschiedenis het meest imposante object waar wij nietige mensen mee in aanraking kwamen. Het brengt warmte, licht en leven, en wakkert onze fantasie aan. De gevoelens van ontzag waar deze vurige discus ons van doordrong leidden misschien wel tot het fenomeen ‘religie’.

Sindsdien hebben we echter onze eigen Verlichting gehad. We begrijpen dat de zon niets meer is dan een vrij stevig hoopje atomen, en daarmee is de mysterie verdwenen, maar het ontzag niet. Het branden van de zon is geen goocheltruc, waarbij de lol is verdwenen wanneer je het doek optilt. Het verhaal van de zon wordt alleen maar imposanter wanneer je doorziet dat het volgt uit een klein aantal stelregels die de realiteit bepalen:

De waterstofatomen in de kern van de zon staan door het enorme gewicht aan alle kanten onder zulke extreme druk dat ze niet anders kunnen dan fuseren. Wanneer dit gebeurt herordenen de fundamentele deeltjes zich en komt er een deeltje vrij dat zich een foton noemt – ons beter bekend als ‘licht’. De foton begint zich door het dichte plasma te worstelen, en na zo’n 100 millennia mag het resultaat er dan ook wezen: het oppervlakte van de zon is bereikt, en slechts het vacuüm ligt voor hem. Op hetzelfde moment duiken aan alle kanten naast hem meer fotonen op uit het plasma, en die zijn op hun beurt omsingeld. Het totale volume waterstof dat al die tijd geleden fuseerde was zo groot, dat de hele zon straalt. Een golf van licht rimpelt de ruimte in, en wordt onmiddellijk gevolgd door de volgende generatie fotonen, waardoor het licht dat de nabije kosmos overspoelt continu is. De fotonen waar het ons om te doen is hebben nog een reis van 150 miljoen kilometer voor zich waar zij 8 minuten over zullen doen. Ten minste, vanuit ons perspectief. Vanuit hun perspectief is er geen afstand meer te overbruggen en bereiken ze de aarde ogenblikkelijk – ook ruimte en tijd zijn nu eenmaal relatief.

Hiermee hoeft het verhaal echter nog niet op te houden. Het licht dat de aarde raakt is goed voor ongeveer 1 kW/m2. Dat betekent dat we met een totaal oppervlak ter grootte van het kleine Israël in al ‘s werelds energiebehoefte kunnen voorzien zonder fossiele brandstoffen, en de desastreuze gevolgen die met hun gebruik gepaard gaan. Deze fotonen begonnen 100.000 jaar geleden een missie om ons te redden. Wij hoeven slechts de panelen te plaatsen voor een gezonde wereld met goedkope energie. Wat een verhaal zou dat zijn.

Het verhaal wordt steeds geloofwaardiger. Nu al is zonne-energie in veel landen (o.a. Brazilië, Australië & de VS) goedkoper dan energie uit fossiele brandstoffen, en dat betekent dat een alsmaar groeiend deel van de wereld ook economische redenen heeft om de overstap van zwart naar groen te maken: helaas toch de doorslaggevende factor in onze maatschappij. Wat dit voor Nederland betekent, is dat vasthouden aan fossiel nu ook een stommiteit is in de taal die onze beleidsmakers begrijpen. Zelfs zij kunnen zich voortaan misschien vinden in de wens om onze thuisplaneet te behouden. Ik hoop het, want er moet iets veranderen. PINK! heeft genoeg van hun incompetentie, en voortaan gaan we dat duidelijker maken.

Terug naar columns

Sebastiaan Wolswinkel

Verkozen tot voorzitter 16 april 2016. Herverkozen 14 april 2018

Sebastiaan (1994) werkt als Mathematics en Science docent op de International School Groningen. Als leraar vertelt hij zijn kinderen vaak dat als ze hun best doen om kritische denkers te worden, ze een mooie toekomst kunnen hebben – maar hij weet dat dat een leugen is tenzij we de vele wereldwijde risico’s voor toekomstige generaties erkennen en tegengaan.

Als chronisch hoofdpijnpatient weet hij hoe het is om continu te lijden. Dat wenst hij geen enkel ander individu toe en hij vindt het dan ook gruwelijk dat dit het lot is dat de vele miljoenen dieren in onze bio-industrie opzettelijk wordt aangedaan, evenals onvoorstelbaar veel dieren en soortgenoten voorbij onze landsgrenzen.

Sebastiaan realiseert zich dat onze generatie op den duur met klimaatverandering geconfronteerd zal worden en wil iedereen die zijn zorgen over de toekomst deelt uitnodigen daar via onze organisatie iets aan te doen – om zo de transitie naar een duurzame maatschappij zo geleidelijk mogelijk te maken, en ook van de voordelen van deze transitie te kunnen genieten.

License to Heal

License to Heal is een samenwerking van negen Politieke Jongerenorganisaties, begonnen in 2016, en sindsdien gesteund door de academische ziekenhuizen, de gezondheidsfondsen en een groot aantal experts.

Iedere patiënt moet volgens ons de medicijnen krijgen die hij of zij nodig heeft, zonder dat de maatschappij hier krom voor moet liggen.

Visie op zorg

Er zijn allerlei problemen in de zorg die iedereen bereid is te erkennen:

Zorgkosten nemen elk jaar toe en er moet actie ondernomen worden om de zorg betaalbaar en toegankelijk te houden.

De prijs van dure geneesmiddelen staat niet in verhouding tot de onderzoeks- en ontwikkelingskosten.

1/3e van de menselijke wereldbevolking heeft geen toegang tot essentiële medicijnen.

Dit willen we aanpakken.

Het manifest Het persbericht

Voorzitters kondigen het initiatief aan

Op 5 december 2016 ging er een video online, waarin voorzitters van de verschillende deelnemende PJO’s toelichten wat hen ertoe bewoog om License to Heal te steunen. Onze voorzitter, Sebastiaan Wolswinkel, was daar één van. Zijn volledige boodschap is hieronder te lezen.

behandelingen voor die aandoeningen die wel door medicatie op te lossen zijn, worden steeds moeilijker te betalen

Mijn naam is Sebastiaan Wolswinkel, en ik ben voorzitter van PINK!, de jongeren van de Partij voor de Dieren, van Plan B.

Wij maken ons oprecht zorgen over de mate van gezondheid die burgers in de toekomst mogen verwachten.

  • Toenemende bacteriële resistentie, door zwaar overmatig gebruik in de bio-industrie, dreigt anti-biotica waardeloos te maken.
  • Door klimaatverandering spreiden tropische ziektes als malaria en dengue.
  • Luchtvervuiling neemt toe.
  • Het wordt consumenten aanzienlijk moeilijk gemaakt om een gezond dieet aan te houden.
  • Het aantal mensen dat lijdt aan stress en financiële zorgen lijkt ook nog verder te zullen toenemen.
  • En, behandelingen voor die aandoeningen die wel door medicatie op te lossen zijn, worden steeds moeilijker te betalen doordat de kosten van medicijnen enorm worden opgeschroefd door fabrikanten.

Nu hebben we met een brede coalitie van PJO's en maatschappelijke organisaties besloten een stuk af te scheuren van dit collage aan problemen, en een eerste stap te nemen in het waarborgen van één van de universele rechten van de mens: recht op gezondheid, door toegankelijkheid van medicijnen te bevorderen.

Houd #LicenseToHeal daarom in de gaten: één van onze bondgenoten in onze strijd voor een mooie morgen voor ons allen.