Auteur: Sebastiaan Wolswinkel

PAX tegen Kernwapens

Het burgerinitiatief voor een nationaal verbod op kernwapens was een initiatief van PAX waarmee zij wilden zorgen dat het Nederlandse parlement zou worden gedwongen om te stemmen over een verbod op kernwapens.

Dit zou de kans creëren om Nederland onder druk te zetten zich internationaal in te zetten voor een algeheel verbod.

Verbod op kernwapens

Vredesorganisatie PAX wil een nationaal verbod op kernwapens. Kernwapens zijn disproportionele massavernietigingswapens die ontworpen zijn om in korte tijd honderdduizenden slachtoffers te maken. De gevolgen van een kernexplosie zijn nog generaties lang merkbaar. De nucleaire aanvallen op Hiroshima en Nagasaki in 1945 hebben dat indringend duidelijk gemaakt.

Een nationaal verbod is nodig om Nederland los te weken van het – nog door weinig landen gesteunde – idee dat kernwapens nog een rol te spelen hebben in de huidige militaire en diplomatieke betrekkingen.

Burgerinitiatief

Succes voor het burgerinitiatief

Het burgerinitiatief haalde uiteindelijk 45.608 handtekeningen op, en schoot daarmee ver voorbij de 40.000 die nodig waren om het te laten behandelen door de Tweede Kamer. Op 29 september 2016 vierden ze dit door een actie op het binnenhof, waar o.a. Partij voor de Dieren kamerlid Esther Ouwehand naartoe kwam om haar steun te tonen.

Politici ontvangen burgerinitiatief

Oproep van onze voorzitter

Op 22 april 2016 sprak onze (nieuwe) voorzitter, Sebastiaan Wolswinkel, zijn steun uit voor het burgerinitiatief van PAX, en riep hij leden van de Tweede Kamer op om te stemmen voor een verbod.

De motie wordt aangenomen

Motie van het lid Servaes c.s. over doeltreffende maatregelen om te komen tot een kernwapenvrije wereld

Status

Aangenomen

Voor

PvdD, PvdA, SP, CDA, D66, ChristenUnie, GroenLinks, SGP, Groep Kuzu/Öztürk, 50PLUS, Houwers, Klein

Tegen

VVD, PVV, Groep Bontes/Van Klaveren, Van Vliet

De vis wordt duur betaald

6 juni 2015, Te Gast artikel Leeuwarder Courant geschreven door Sebastiaan Wolswinkel

Oceanen zijn groot. Overweldigend groot. Oceanen beslaan zo’n 71% van het aardoppervlak, maar bevatten vanwege hun diepte bijna de hele leefomgeving van de planeet. Alles op het land en in de lucht, van de Himalaya tot de Amazone, van de Sahara tot de Veluwe, het is als niets vergeleken met de verborgen ruimte en verscheidenheid in het water. Dat wetende is het niet moeilijk in te zien hoe cruciaal oceanen zijn voor de gehele biosfeer. Dr. Andrew Rosenberg, directeur van de Centre for Science and Democracy, verwoordt het als volgt, “De oceanen zijn (…) de hart-longmachine van al het leven op aarde. En als de oceanen je niet interesseren, dan zeg je in weze: ‘Het maakt me niets uit wat er gebeurt met het leven op aarde’” (mijn vertaling, SW). Combineer dit blijkende belang met de inzichten die aan het ontstaan zijn over de mate waarin wij de oceanen momenteel kapot maken, en je hebt een uitstekende verklaring voor het bestaan van Wereld Oceanen Dag. Ik hoop de lezer tegen het eind van dit artikel te doen afvragen of een fractie van 1/365e van onze aandacht wel voldoende is.

Vier miljard jaar geleden ontstond het eerste leven diep in de oceaan, ver weg van de schadelijke UV-straling die gemakkelijk door de primitieve atmosfeer heen drong en het land blakerde. Gedurende lange tijd werd het land herbergzamer, en sommige soorten, waaronder onze verre voorouders, primitieve amfibiën, kozen ervoor het water te verlaten. Lange tijd evolueerden we vrolijk door, en ondertussen zijn we zo overtuigd van het feit dat het hier op het land fantastisch is, dat we iedere andere soort met alle geweld ook op het droge proberen te krijgen.

Met netten tot 60 km (half de afstand Leeuwarden-Amsterdam) lang schrapen we de zeebodem af om in de groeiende eetlust van de mensheid te voorzien. Tonijn, zeilvissen, haaien en vele andere grote soorten die niet frequent voortplanten worden ernstig bedreigd door de massale visserij. Een intercontinentale groep van 2000 wetenschappers, bekend als de census of marine life, geeft hard maar helder aan dat de oceanen in 2050 definitief kapot zullen zijn als de visserij zich op de huidige manier blijft ontwikkelen.

Er zou nauwelijks leven meer zijn om last te hebben van de mate waarin de oceanen verzuren, en dolfijn noch walvis zou nog bestaan om stress te ervaren door de geluidsoverlast van onze schepen. De vele tot-nog-toe niet ontdekte soorten zouden door ons toedoen uitsterven, en wij zouden geen idee hebben van de schade die we hebben veroorzaakt. Eerst omdat de ondoorzichtigheid van water ons heerlijk ontwetend zou houden, vervolgens omdat ook wij er niet meer zouden zijn.

Terug naar columns