Ieder kwartaal publiceert onze redactie een nieuwe versie van ons tijdschrift, de BRUL! Iedere editie heeft een bepaald thema, maar ook bepaalde columns die steeds weer terugkomen.
In deze editie een artikel van PINK!er en Gronings gemeenteraadslids Wesley Pechler, is Kijkje in de Keuken bij oud-bestuurslid van Zuid-Holland en denktanklid Suzanne Onderdelinden, en is de Meidoorn onze Plant in de Spotlight.
Wanneer het er op aankomt, er een voorstel op tafel ligt en de stemming plaats moet vinden, staat iedere volksvertegenwoordiger uiteindelijk voor een binaire keuze: ja of nee. Maar die harde keuze doet lang niet altijd recht aan de complexe overweging die eraan voorafging. Een stemverklaring biedt die ruimte wel.
PINK! staat ook vaak voor een binaire keuze, namelijk wanneer wij gevraagd worden een manifest te ondertekenen. En, zoals bij stemmingen, merken wij dat om de zoveel tijd een manifest langskomt die niet meteen duidelijk is – waar over gepeinsd moet worden, waar afwegingen moeten worden gemaakt, en waar we als bestuur niet meteen consensus over bereiken. Daarom maken ook wij soms gebruik van een ‘stem’verklaring.
Recentelijk zijn wij door het comité 21 maart uitgenodigd om hun manifest ter oproep van een demonstratie tegen racisme te steunen. PINK! is tegen racisme, en wij deinzen zeker niet terug van demonstraties. Toch hebben wij besloten om het manifest niet te steunen, en die schijnbare tegenstelling verdient naar onze mening een fikse toelichting.
Hoewel het manifest een aantal significante maatschappelijke problemen durft te benoemen die ook wij graag benadrukken, zoals de wijze waarop migranten soms onterecht als zondebok worden benut om systeemkritiek te voorkomen en de rampzalige gevolgen van klimaatverandering die in delen van de wereld nu al merkbaar worden, vinden we de wijze waarop dit manifest de problematiek belicht onhandig en op een aantal plekken helaas zelfs hypocriet. Wij vermoeden dat we het wereldbeeld van de opstellers behoorlijk nauw delen, maar vinden niet dat die aan de hand van dit manifest tot zijn recht komt of zal bijdragen aan de maatschappelijke discussie rondom deze thema’s.
De problemen die wij hebben met dit manifest vallen allemaal in één van de volgende categoriën:
De problematische delen, in de volgorde waarin ze verschijnen in het manifest, waren voor ons:
Dit is een argumentum ad populum: argumentatie op basis van een meerderheid (of pluraliteit). Hoewel het bedoeld is ter bemoediging van mensen die zich zwak voelen in hun positie als iemand die tegen racisme is, blijft dit een drogreden, en is het riskant om dit (verder) te normaliseren. Zelfs binnen dit manifest kan het door iemand die zich nog niet identificeert met onze beweging overkomen als intimidatie, en dat lijkt ons onwenselijk.
Hoewel niet meteen als dusdanig herkenbaar, is dit een discriminerende uitspraak. Het spreekt een preferentie uit voor mensen op basis van de mate waarin hun persoonlijke eigenschappen afwijken van de norm.
Uiteraard zijn wij wel degelijk voor een menselijk asielbeleid. Het probleem van deze uitspraak ligt dan ook alleen aan wat het lijkt te impliceren. Teveel partijen en organisaties hebben ondertussen de indruk geprobeerd te geven dat de wens voor een menselijk asielbeleid alleen samengaat met een poging om zoveel mogelijk vluchtelingen op te vangen, voor ons om van lezers te kunnen verwachten dat zij het onderscheid nog herkennen. Wij maken ons enorme zorgen op de manier waarop het ontvangen van een relatief klein aandeel van alle vluchtelingen zorgt voor maatschappelijk onvrede, waardoor de schijnwerpers op de kleine groep komen te staan, en het overgrote merendeel wordt vergeten. Onder meer daarom pleiten wij voor waardige regionale opvang van vluchtelingen, en willen wij niet de indruk wekken dat we daar anders in staan, zelfs niet aan de hand van een bewering waar wij eigenlijk geheel achter staan.
Wij vinden het niet gepast voor een politieke organisatie om te demonstreren tegen het bestaan of de populariteit van andere politieke organisaties. Onze rol is om hen inhoudelijk te bestrijden. Dat wij tegen de opmars van politieke stromingen anders dan de onze zijn lijkt ons ook zonder demonstratie voordehandliggend. Dat is namelijk waarom wij in verkiezingen strijden voor zetels die anders hen toe zouden kunnen komen.
Hier beklacht over doen is in wezen anti-democratisch. Uiteraard is het wat ons betreft onwenselijk dat dit de situatie is, maar daarom zijn wij dan ook deel van een andere politieke beweging. Niemand schiet er iets mee op als we elkaar wederzijds bestaansrecht of validiteit gaan proberen te ontkennen, en als ‘onze kant’ het wel doet, waarop zouden we dan kunnen baseren dat de ‘andere kant’ het niet ook mag?
Dit is precies wat VOLT, DIEM25 en vele andere pan-Europese groeperingen doen. Het is letterlijk het idee van de Europese integratie en eenwording dat mensen en groepen de waarde gaan herkennen van over grenzen heenkijken en samenwerking zoeken met gelijkgestemden in andere landen.
Deze zin bevat een aantal redelijke zorgen, maar het feit dat rechtse partijen de schuld voor maatschappelijke problemen in de linkse aanpak denken te herkennen, is logisch geheel coherent. Het tegengestelde zou juist niet te rijmen zijn, en dus is het onredelijk om dit die partijen kwalijk te nemen.
Wij vonden de bewering dat PVV steeds radicaler wordt hun rijke historie aan buitengewoon problematische uitspraken, opvattingen en acties afzwakken. Dit is een bewering die wij niet in staat zouden zijn te onderbouwen. Ditzelfde goldt om de tegengestelde reden, hun korte bestaansgeschiedenis die geen tijd heeft geboden voor significant veranderen, ook voor de veel nieuwere FvD.
Dit populistische taalgebruik vonden wij niet passend in een manifest dat poogt een weerwoord te bieden tegen populisme.
Dit vonden wij zonder context een betekenisloze uitspraak.
Dit is een bewering die wij niet in staat zouden zijn te onderbouwen. Wij herkennen ook een verschil tussen kritiek op religie en haat jegens de personen die zich met die religie indentificeren, en denken dat het doen van een uitspraak als deze de indruk zou kunnen wekken dat wij dat verschil niet hebben herkend. Dat is het probleem met vage uitspraken als deze, ze leiden tot misinterpretatie waar een manifest juist zou moeten dienen tot opheldering en het uitkristaliseren van ideeën.
Hoewel er inderdaad gelegenheden zijn geweest waarop dergelijke uitspraken te horen waren, en dit absoluut opgemerkt verdient te worden en tegengeluid mag verwachten, vinden wij het voor teveel verwarring zorgen om dat in dit manifest te doen, nadat in de vorige alinea de PVV en de FvD zijn aangehaald als voorbeelden van populistisch rechts. Het impliceert een connectie tussen de partijen en antisemitisme, terwijl PVV partijleider Wilders bekend staat om zijn pro-Israelische houding en het FvD consistent beroep doet op de ‘Joods-Christelijke traditie’ als het fundament van ons land.
Dit is een bewering die wij niet in staat zouden zijn te onderbouwen, aannemende dat de zin refereert naar de situatie in Nederland, zoals het de indruk wekt te doen.
Wij herkennen juist in dit manifest een voorbeeld van het met populisme meebewegen door links. Wij herkennen vijandig taalgebruik en uitspraken waar met een veel te brede kwast wordt geverfd.
Wij zijn ons niet bewust van delen van links die vluchtelingen gebruiken als zondebok in deze context, en dit is daarom een bewering die wij niet in staat zouden zijn te onderbouwen.
Dit achten wij op basis van de vele verwijten die in dit manifest naar voren komen een feitelijk onjuiste uitspraak. Wij zouden er begrip voor hebben als een PVV- of FvD-stemmer zich door dit manifest aangevallen zou voelen, zo ook iemand die in alle oprechtheid niet in staat is te herkennen wat zwarte piet racistisch maakt.
Hier wordt het idee herhaald dat diversiteit inherent wenselijk is, en dus dat individuen die diversiteit bevorderen preferabel zijn boven individuen die dat niet of in mindere mate doen. Dit is daarom een onwenselijke uitspraak voor wie tegen discriminatie is. Daarnaast is het feitelijk onjuist: wie zich in dit manifest kan vinden is nadrukkelijk voor het verdwijnen van bepaalde opvattingen en wereldbeelden, wat diversiteitsverminderend is.
Dit klopt wat ons betreft, en daarom spijt het ons hoeveel verdeeldheid dit manifest (vermoedelijk onbedoeld) creëert.
In de aanloop naar de Zweedse verkiezingen afgelopen zomer kreeg de toen 15-jarige Greta Thunberg internationale aandacht omdat zij staakte om aandacht te eisen voor klimaatverandering. Uit solidariteit heeft PINK! toen ook 3 weken continu gestaakt.
Sindsdien zijn de klimaatstakingen een globaal fenomeen geworden, waar Nederland een rol in blijft spelen. Ondertussen zijn er meerdere steden in Nederland waar wekelijks gestaakt wordt, en is er een brede coalitie ontstaan van organisaties die de stakers willen steunen.
Het begon allemaal op 4 september met een boodschap aan de jongeren van Nederland:
Vandaag zit PINK! voor het klimaat in Den Haag. We zijn geïnspireerd door de 15-jarige Greta Thunberg, die al twee weken staakt voor het Zweedse parlementgebouw. Ze maakt zich zorgen over haar toekomst en wil dat het klimaat een hogere prioriteit krijgt bij haar overheid.
Om solidariteit te tonen en omdat we ons herkennen in Greta haar zorgen steunen wij haar door net als zij tot aanstaande zondag te staken. Doe je mee?
Niemand had kunnen voorspellen hoeveel groter het zou worden, zowel in Nederland als internationaal.
Na één dag zou het sceptici nog vergeven kunnen worden om te denken dat de stakers vooral geen zin hadden in school (zoals de Telegraaf 2 weken later nog steeds zou beweren) maar op dag 2, nadat ze de media al hadden gehaald, en ondanks verschrikkelijk weer, waren onze stakers weer vroeg aanwezig om politici te confronteren met de gevolgen van hun gebrekkig beleid.
Op vrijdag 7 december krijgen de stakers, ter plekke bij de Tweede Kamer, les over klimaatverandering van aardrijkskundeleraar Casimir ten Have van middelbare school De Vrije Ruimte.
Op de vijfde dag van de klimaatstaking hebben veel verschillende groepen zich bij ons aangesloten. O.a. Den Haag Fossielvrij, Partij voor de Dieren Den Haag, DWARS Leiden-Haaglanden en de Grootouders voor het Klimaat kwamen hun steun betuigen.
Na ruim een week werd het de media duidelijk dat onze stakers echt gecommiteerd waren, en groeide hun interesse weer. Op dag 9 kwam het Algemeen Dagblad langs voor een artikel en een videoverslag.
Op dag 10 van de klimaatstaking konden onze stakers het zich echt niet verloorloven om cameraschuw te zijn. Zowel Hart van Nederland als ons eigen productieteam waren aanwezig om de stakers stevig te ondervragen en hevig in beeld te zetten.
Aan het eind van de tweede week waren wij nog altijd luid en zichtbaar aanwezig bij het Binnenhof. Minister van Economische Zaken en Klimaat Eric Wiebes kwam zelfs langs, maar vooral om onze stakers een tik op de vingers te geven. Gelukkig was RTL nieuws erbij om vast te leggen hoe slecht dat hem afging.
Op 22 september sprak Jan Terlouw op het klimaatfestival van Milieudefensie. Ons interim-bestuurslid promotie Stijn Hes maakte gebruik van de gelegenheid om het verband te leggen tussen het Terlouwmanifest en onze klimaatstaking, en meneer Terlouw namens jongeren te bedanken.
Klimaatverandering gaat het onmogelijk maken voor jongeren om een normaal leven te leiden, tenzij er snel iets wordt gedaan. Maar het wordt steeds duidelijker dat volwassenen zichzelf er niet toe kunnen zetten om onze toekomst zeker te stellen, en ondertussen hebben ze ons vastgezet door leerplicht. Dat pikken we niet langer. School heeft alleen zin als we een toekomst hebben, dus laten we die eerst zeker stellen!
De klimaatstakingen zijn over de hele wereld bezig, en worden steeds groter. Nederland was na Zweden het eerste land waar klimaatstakingen werden georganiseerd, toen PINK! in september 3 weken lang staakte in Den Haag. Ondertussen zijn veel meer organsiaties en individuën betrokken.
Hier vind je alles over de waar, wanneer en waarom van de stakingen, inclusief een uitleg over waarom jij het recht hebt om te staken, en hoe je die ook van je school kunt krijgen.
Naast de plekken die al op de kaart staan, zijn er allemaal steden waar jongeren al aan de slag willen. Als er nog niets in jouw buurt is, laat ons weten dat je voor je idealen uit wil komen, en wij koppelen je aan andere jongeren in je omgeving. Of je kunt natuurlijk alleen beginnen, net als de grote klimaathelden zoals Greta uit Zweden en Lilly uit Zeist.
Onder de naam ‘Fridays for Future’ vind wereldwijd in steeds meer steden iedere vrijdag een staking plaats. Weet jij van een staking die nog niet in onze agenda staat? Laat het ons weten!
Klimaatverandering is één van de grootste risico’s waar de mensheid ooit mee om heeft hoeven gaan. Maar in Nederland hebben we nog een reden om te staken. Want wist je dat staken voor ons de enige manier is om niet steun te bieden aan een regering die illegaal handelt!
Met het Urgenda vonnis heeft een rechter aangegeven dat de Nederlandse regering zó weinig doet tegen klimaatverandering, dat de veiligheid van burgers bedreigd wordt. Maar dat is één van de belangrijkste verantwoordelijkheden van de overheid, en zij zijn verplicht om die na te komen.
Volgens de Nederlandse grondwet heb jij als burger demonstratierecht. De leerplichtwet beperkt dit recht voor jongeren die nog geen 16 zijn, of nog geen diploma hebben. Eigenlijk mag dat niet, maar jouw schoolleiding zal toch verwachten dat je je aan de leerplichtwet houdt.
Gelukkig geeft de leerplichtwet jou ook een manier om stakingsrecht aan te vragen. Wij hebben een brief opgesteld waarmee je dat recht kunt aanvragen. Bekijk de brief met een ouder/verzorger, om te zorgen dat je de juiste stappen neemt, maar weet dat je het recht hebt.
Voor alle vragen, opmerkingen, ideeën, verzoeken of aanboden rondom de klimaatstakingen kun je contact opnemen met de algehele coördinator via fridaysforfuturenl@gmail.com.
Als jouw/uw mail specifiek betrekking heeft tot de rol die PINK! speelt, stuur dan de mail naar klimaat@pinkpolitiek.nl.
Geschreven door ons lid Leah Menting, in Casa Grande, Arizona, voor een tussenjaar.
Ik zit momenteel al 4 maanden in Arizona en er zijn mij al een aantal dingen opgevallen aan de manier hoe de meeste mensen omgaan met dieren en milieu. Onder dieren gaan de gigantische boerderijen, fairs, jagen en omgang met huisdieren. De boerderijen hier zijn enorm groot. Hierdoor krijgen de dieren niet genoeg individuele aandacht. Ze lopen in de hitte met een beetje schaduw en een aantal ventilators. De mensen die ik tot nu toe hierover heb gesproken gaven mij niet de indruk dat zij niet veel gaven om de dieren. Er is namelijk maar 1 ding wat belangrijk is, en dat is geld. De mensen zien de dieren niet als levende individuen maar eerder als geldmakende machines.
Fairs zijn heel populair. Mensen hebben hun eigen biggetjes en proberen ze zo groot en dik mogelijk te maken om zo prijzen te winnen. Wat er met die varkens gebeurt na de Fair kun je wel raden… Veel mensen eten hun eigen varken na de fair. Om eerlijk te zijn is dit wel milieuvriendelijker dan het kopen van vlees in de supermarkt. Toch ben ik er op tegen. Sommige mensen zijn er ook niet blij mee. Ik heb toevallig een vriendin die vegetariër is maar zij doet wel mee aan de fair. Ze heeft de organisatoren zo ver gekregen dat haar varken na de fair niet geslacht hoeft te worden. Change is coming, maar fairs gaan zo ver terug in de geschiedenis van sommige dorpen dat het heel lastig wordt om er vanaf te komen. Tradities en gewoontes zijn heel belangrijk. Mensen wijken niet graag af van dingen die zij al jaren op dezelfde manier doen.
Een ander ding wat heel populair is onder de Amerikanen is jagen. Veel mensen jagen in het weekend voor hun eigen eten. Daarvoor doden ze bijvoorbeeld edelherten, konijnen, gevogelte en vissen. Het is voor veel mensen een belangrijk onderdeel van hun leven. Ze doen mee aan wedstrijden en er wordt zonder respect met de dieren omgegaan en over ze gesproken. Net als de dieren op de boerderij gaat het niet om de dieren maar om het geld en het plezier dat mensen ervan ervaren. Toch is het jagen wel weer milieuvriendelijker dan vlees kopen in de supermarkt. Ook het jagen gaat generaties terug in de tijd en mensen vinden het lastig om oude tradities los te laten.
Dan de huisdieren. Het is nog duidelijker dan in Nederland dat huisdieren een totaal andere rang hebben dan dieren zoals koeien, kippen en varkens. Bij honden wordt er een onderscheid gemaakt tussen binnen- en buiten-honden. De buiten-honden worden vooral gebruikt voor de jacht en zijn dus geen knuffeldieren en de binnen-honden zijn echt de honden die ‘s avonds gezellig bij je op de bank komen zitten. Omdat een behoorlijk aandeel van de bevolking in mijn omgeving niet veel geld heeft, worden niet alle huisdieren gecastreerd en dit leidt ook weer tot nestjes puppies en kittens die niet gewenst zijn.
Milieubewustzijn is iets wat hier niet bepaald leeft. Recycling gebeurt amper of niet. Glas wordt niet gerecycled, dus veel producten zoals mayo, nutella en pindakaas zitten in plastic die vervolgens door velen ook niet worden gerecycled. Wanneer mensen van groot afval af moeten zoals banken, toiletten, badkuipen en autobanden wordt dit meestal in de woestijn gedumpt. Ik heb al een aantal keren door de woestijnen rondgereden en overal ligt afval. Op school tijdens lunch worden er vooral plastic bekers en borden gebruikt. Dus elke dag zitten de afvalbakken op school bomvol met dat vreselijke plastic. Er worden soms dagen georganiseerd door een vrijwilligerswerk-club op school om afval op straat op te ruimen, maar dit zijn alleen de straten rondom de school. Het opruimen van afval in de woestijnen begint niemand aan. We zouden wel een Boyan Slat voor de woestijnen kunnen gebruiken.
Kort samengevat zijn de dingen die altijd terugkomen traditie en geld. Mensen houden zich sterk aan oude tradities en gewoontes. De Amerikaanse cultuur staat bekend om de grote hoeveelheid van vleesconsumptie en dat is overal duidelijk te merken. Mensen staan er niet bij stil dat wat op hun bord ligt ooit heeft rond gestrompeld op de gigantische boerderijen. Verder is het meer dan duidelijk dat geld de grootste prioriteit is. De meeste mensen weten wel van klimaatverandering en andere milieuproblemen af maar ze vinden over het algemeen hun portemonnee toch echt veel belangrijker. En omdat mensen niet bekend gemaakt worden met milieuvriendelijke, diervriendelijke en goedkopere alternatieven gaat hier ook niet snel verandering in komen. De ogen zijn gesloten voor alles wat zich afspeelt in de wereld omdat het voor veel mensen toch niet dicht bij huis voelt en iedereen het wel welletjes vindt zo. Hoog tijd dus dat die ogen geopend gaan worden.
Reactie van Suzanne Onderdelinden op een artikel van Philip Veerman in de NRC
“De beschaving van een samenleving valt af te meten aan hoe zij omgaat met haar zwakste leden.” Die zwakste leden zijn kinderen, aldus Philip Veerman op 29 november in het NRC. Hij pleit voor een Partij voor de Kinderen en haalt hierbij uit naar de Partij voor de Dieren – immers, sinds wanneer geven we meer om dieren dan om kinderen?
In alle eerlijkheid: de heer Veerman moet misschien zelf uit een sprookje geholpen worden. Hoewel hij ongetwijfeld meer bekend is de historie omtrent dieren- versus kindermishandeling, denk ik niet dat iemand zich zorgen hoeft te maken dat dieren misschien wel beter beschermd worden dan kinderen in dit land. Zij worden niet bij hun moeder weggerukt omdat de melk die hun moeder produceert bestemd is voor de verkoop; er worden geen gruwelijke medische experimenten op hen uitgevoerd (sterker nog: het testen van nieuwe medicijnen op kinderen is überhaupt niet toegestaan) en ze worden al helemaal niet vetgemest en bij de miljoenen geslacht voor hun vlees. Ik verwijt het niemand dat dit nauwelijks te bevatten leed lastig te kwantificeren is: de industrie heeft het goed voor ons verstopt. Maar dat is niet waar ik dit stuk aan wil wijden.
Ik vermoed dat de heer Veerman wellicht de Partij voor de Dieren niet zo goed kent, en dan is de aanname dat het hier gaat om een clubje extremistische veganisten die de prioriteiten verkeerd heeft snel gemaakt. Ik kan me echter niet aan de indruk onttrekken dat als er één partij is die opkomt voor de belangen van kinderen, dit de Partij voor de Dieren is. Het is dan ook ironisch te noemen dat het beeld bij zijn stuk er een is van de recente klimaatstaking. Deze was geïnspireerd op de staking van het Zweedse meisje Greta, een jonge activiste die staakte omdat de overheid klimaatverandering niet serieus neemt. Zij kreeg navolging over de hele wereld, en zo ook in Nederland. Het wekt misschien verbazing dat deze staking juist geïnitieerd was door jonge leden van de Partij voor de Dieren. De Partij voor de Dieren is namelijk de enige partij die het belang van onze aarde en leefomgeving centraal stelt in haar plannen. Niet omdat ze graag willen regeren, of omdat het zo leuk vertoeven is op het Binnenhof, maar omdat als er niet snel iets gebeurt klimaatverandering catastrofale gevolgen zal hebben voor de aarde en ál haar bewoners – volwassenen, kinderen, en vooruit, ook dieren.
Milieuactivisten zijn voor kinderen belangrijker dan ooit, want heel gelukkig word je tenslotte ook niet van een leeggeroofde, onbewoonbare aarde. Een kinderrechtenexpert zou ook moeten gruwen van dit beeld: Artikel 3 van het VN verdrag inzake de rechten van het kind specificeert namelijk dat bij maatregelen betreffende zaken die kinderen aangaan (bijvoorbeeld: de wereld waarin zij de rest van hun leven zullen doorbrengen) hun belangen de eerste overweging vormen – en het gebrek aan prioriteit hiervoor bij de gevestigde partijen is ronduit stuitend.
Niet verder kijken dan de naam van de Partij voor de Dieren is typerend voor een groter probleem. Maar juist die naam staat voor iets groters: dat we er niet meer mee wegkomen om dier en natuur als wegwerpartikelen te behandelen; om immer groei te verwachten in een wereld waar grondstoffen eindig zijn; en om in te teren op de wereld die we door willen geven aan volgende generaties. Ik raad de heer Veerman dan ook aan om eens met open blik in gesprek te gaan met de raadsleden van de Partij voor de Dieren in zijn gemeente. Dan komt hij er wellicht achter dat de partij die hij zoekt, er eigenlijk al is.
René Steeman is 18 jaar oud en zet zich net zoals PINK! graag in voor een betere wereld. Hij streeft naar duurzaamheid, eerlijkheid en transparantie. Hij wil als voorzitter van PINK! Limburg zorgen dat meer leden actief worden en de afdeling kan groeien. Hij hoopt dat veel leden hier gebruik van zullen maken om zich te ontwikkelen en een leuke tijd te hebben. Het zou geweldig zijn als meer jongeren zich gaan inzetten voor een betere toekomst en ik zal ze hier graag bij helpen, stelt hij.
Een belangrijk onderwerp voor René is educatie. Hij is van mening dat hier nog veel verbetering voor plaats zou kunnen vinden: het is essentieel voor onze toekomst en kan ons helpen deze wereld vooruit te krijgen en draaiende te houden.
Zijn overige interesses zijn AI, programmeren en web-development. Hij studeert op moment van schrijven HBO-ICT aan Zuyd hogeschool en zou graag door willen gaan naar de opleiding Data Science and Knowledge Engineering van Maastricht University. Hij is woonachtig in Heerlen.
Het ‘Geen geweld met ons geld’-manifest is geïnitieerd door ROOD, de jongerenorganisatie van de SP. PINK! vond het een mooi initiatief en besloot mee te doen op voorwaarde dat geweld richting dieren ook zou worden erkend als onacceptabel.
Behalve ROOD en PINK! hebben zeven andere organisaties zich bij het manifest aangesloten, waaronder de jongerenorganisaties van de CU, GroenLinks en de PvdA.
Geld op onze bankrekening geeft de bank vrijheid om geld als een lening door te geven, aan een persoon of aan een bedrijf.
- Palmoliebedrijven
- Bedrijven in de fossiele industrie
- Bedrijven in de wapenindustrie
zijn voorbeelden van bedrijven die enorme schade doen aan mens, dier, natuur en milieu, en waar jouw geld voor ingezet mag worden.
Banken en financiële instellingen moeten stoppen met het financieren van geweld richting mens, dier en milieu.
Op 12 december 2018 ging ons bestuurslid communicatie, Marjolein Moeijes, de straat op met een aantal leden van ROOD om flyers met het manifest uit te delen, en met mensen in gesprek te gaan.
We staan altijd open voor ideeën om meer aandacht te krijgen voor de manifesten waar wij ons bij hebben aangesloten. Onze actiecommissie is ook altijd op zoek naar vrijwilligers om dit soort initiatieven te ondersteunen.
Noah is al een paar jaar betrokken in de diersector met één doel: zoveel mogelijk mensen en dieren helpen. Hij gelooft dat we dit het beste zullen bereiken wanneer we met iedereen samenwerken en daarom probeert hij met zoveel mogelijk organisaties en individuen in contact te komen. Drink jij binnenkort met hem een kopje thee?
Noah is geboren in Colombia en opgegroeid in Diemen (net buiten Amsterdam). Met zijn roots zowel in Nederland als wat verder heeft hij behoorlijk moeite gehad met het vinden van zijn plaats in de wereld. Tegenwoordig ziet hij zichzelf als wereldburger, want iedereen is toch een ‘kind van…’ en iedereen heeft leren lopen naar datgene waarvoor zij hun bed uitkomen. En uiteindelijk delen wij allen toch dezelfde aarde en kijken we met zijn allen naar de dezelfde maan.
17 november 2018, verslag door Angelo Delsen
Zaterdag 17 november begon voor onze leden om een voor een student zeer vroege 10 uur ’s morgens in Utrecht. Onze oude vertrouwde Berenkuil was deze morgen namelijk het toneel voor een zeer geslaagde Najaars-AV. Net als vorige AV was er ook deze keer de beschikking over een tweede zaal, waren er zeer interessante sprekers en hebben we genoten van een heerlijke plantaardige lunch.
De dag begon zoals eerder vermeld met de inloop in de tweede zaal, de zaal was gevuld met lekkers voor de bezoekers, en stands waar leden met elkaar konden meeten, mee konden doen met belacties of foto’s kunnen maken waarop we onze support tonen voor onze nieuwe kameraden van de Australische Animal Justice Party.
De sprekers van de dag waren emeritus hoogleraar Kees van der Pijl, de momenteel een boek schrijft over de digitale planeconomie van de toekomst, en Christine Teunissen, momenteel kamerlid van de Partij voor de Dieren.
Helaas, hebben we deze AV wel afscheid moeten nemen van PINK!-veteraan en secretaris Peter, en interim bestuurslid Stijn. Daartegenover staat wel de verkiezing van de zeer talentvolle Noah als bestuurslid promotie, en van de doorgewinterde Katalin als nieuwe secretaris. Bij de presentatie maakte het filmpje van Noah (mogelijk gemaakt door Pieter ‘Tarantino’ Lossie) een gigantische indruk. Het mag geen verrassing zijn dat dit presentatiefilmpje ook op ons YouTube-kanaal te bewonderen is.
Doordat er deze keer geen bestuursleden waren met de tijd om veertien amendementen over Defensie in te dienen is dit onderdeel van de dag soepeler verlopen dan de vorige AV. Daarom vond onze dagvoorzitter zelfs tijd om extra pauzes in te lassen. De organisatie van de AV heeft hierbij opgemerkt dat de pauzes onder leden zeer populair zijn, gezien het de bestuursleden telkens een ontzettend grote moeite heeft gekost om onze zeer gezellige leden weer tijdig in de vergaderzaal te krijgen.
De dag is zoals gebruikelijk bij ons afgesloten met een borrel en samen uit eten gaan. Dit diner gaf ook mooi de tijd om op een gepaste manier afscheid te nemen van onze geweldige secretaris Peter. We gaan hem missen, maar geloven dat we met deze AV een goed afscheid hebben kunnen organiseren.
Het is weer bijna tijd voor het congres van de Partij voor de Dieren; ik hoop jullie daar allemaal weer te zien.
Kameraadschappelijke zoenen!