Sebastiaan Wolswinkel, auteur op PINK! Politiek

Actie-excursie Maastricht

24 februari 2018, verslag Leah Menting

Op zaterdag 24 februari gingen er een groep PINK!-leden vanuit heel Nederland op excursie naar Maastricht voor een leuk uitje naar de grotten van Maastricht, maar ook, heel belangrijk, om actie te voeren voor Varkens In Nood.

De dag begon eerst voor velen met een lange, gezellige reis naar Maastricht. We ontmoetten elkaar bij Fort Sint Pieter op de Sint-Pietersberg. Hier kregen we een rondleiding door het fort met interessante informatie over de geschiedenis van het fort. Vervolgens gingen we met de hele groep en de gids naar de grotten. Behalve dat de grotten heel indrukwekkend waren, konden we ook even opwarmen omdat het daar niet zo hard waaide als buiten. In de grotten waren heel mooie tekeningen op de muren te zien en bijna overal waar je keek stonden namen en data in de muren gekerfd.

Na de interessante rondleiding door de grotten zijn we ergens gaan picknicken, waarna we de stad in zijn gegaan om de actie voor te bereiden. In een cafeetje hebben we de plannen besproken en zijn alle nodige spullen uitgedeeld. Daarna zijn we de winkelstraat in gegaan om alles op te zetten en de actie te beginnen. De actie voerden we tegen de ING omdat zij als bank veel geld steken in megastallen van onder andere de varkensbaron Straathof. Het is de bedoeling dat door het ophalen van handtekeningen we daar, in samenwerking met Varkens In Nood, ING mee kunnen stoppen. Ook hebben we op deze manier mensen bewust proberen te maken over het feit dat zij kiezen voor hun bank en dus deels meewerken aan deze financiering van de ING in megastallen (als zij hun geld op de ING hebben staan). Wij hopen hiermee dat mensen gaan nadenken over op welke bank zij hun geld zetten en dus waar hun geld in geïnvesteerd wordt.

Al met al vond ik het een zeer leerzame en actieve dag.

Nieuwjaarsborrel 2018

In de avond van zaterdag 13 januari hadden wij onze nieuwjaarsborrel in de U-bar in Utrecht. We hebben de voorzitters van alle afdelingen gehoord over de mooie plannen voor het komende jaar. Ook zijn we feestelijk een nieuwe periode ingegaan, namelijk die van het nieuwe logo! De reacties waren ontzettend positief, daar zijn we blij mee! Buiten hebben we nog wat eigen merchandise bespoten. Wil jij ook je eigen PINK!-merchandise bespuiten? Dan kan weer bij de aankomende AV! Afsluitend hebben nog een dansje gedaan. Het was een fijne fuif!

Vrijwilligersdag met vlogworkshop

11 november 2017, verslag door Marjolein Moeijes

Op zaterdag 11 november waren alle afdelingsbestuursleden uitgenodigd om naar de Afdelingendag in Amsterdam te komen. Hier zijn vele tips and tricks met elkaar uitgewisseld over hoe je afdeling groot en actief krijgt. Een paar voorbeelden van issues die besproken zijn: Hoe trekken we meer jonge mensen aan als PINK! Hoe houd je je leden betrokken? Hoe werk je samen met andere organisaties? En hoe zorg je voor een goed functionerend bestuur? Na het uitwisselen van ervaringen heeft Tim Luijt van het productieteam een originele presentatie gegeven over vloggen. Vervolgens in de middag is iedereen zelf met het maken van vlogs aan de slag gegaan. Verwacht de komende tijd dus veel vloggende PINK!ers.

Bedachtzaam

Lunch

Ideeën delen

Aldi misleidt vegetariërs met nieuwe poster advertentie

Persbericht door Marjolein Moeijes, namens de politieke jongerenorganisatie PINK!

Amsterdam, 1 november 2017 – PINK!, de jongerenorganisatie van de Partij voor de Dieren heeft haar ongenoegen uitgesproken over de nieuwe posteradvertentie van de Aldi. De Aldi gebruikt een bijna exacte kopie van de groene V, het officiële Europese kenmerk voor vegetarische producten. Op de poster wordt de V echter gebruikt om kippenvlees met een schamele één Beter Leven Ster te verkopen als verantwoord en voordelig. De jongeren van PINK! noemen de advertentie misleidend en willen dat deze zo snel mogelijk weer verdwijnt.

Een brief naar Aldi

Een PINK!-lid heeft direct na het zien van de advertentie een brief gestuurd naar de Aldi met het verzoek de posters te verwijderen. De schrijfster van de brief hoopt zo verdere verwarring te voorkomen. “Het groene V’tje stelt mij normaal gesproken gerust en vertelt mij dat ik een volledig plantaardig product in handen heb, zonder enkel spoor van dierlijk leed. Ik hecht veel waarde aan mijn veganistische dieet en zou er erg ongelukkig van worden als ik straks per ongeluk op een dode kip zit te knabbelen.” De organisatie PINK! heeft laten weten haar klacht te ondersteunen en is van mening dat het hier inderdaad om een geval van misleiding gaat.

De overeenkomsten zijn tergend

De symbolen vertonen grote overeenkomsten. Het bekende V-label is een symbool dat gebruikt wordt om verschillende varianten vegetarisch en veganistisch voedsel aan te duiden. Het symbool dat Aldi gebruikt bestaat net als het V-label uit een groene V met aan het rechter uiteinde een uitstekend blaadje. Bewust of onbewust is het ontwerp van de Aldi hier zeker op geïnspireerd. “Wij gaan een klacht indienen bij het NVWA en vertrouwen erop dat deze net zo serieus zal worden genomen als de enige klacht die binnenkwam waarin stond dat de namen van vleesvervangers misleidend zijn.” zegt Kelly Mannoesingh, ook lid van PINK!.

Eén Beter Leven Ster is nog niet verantwoord

Naast het verwarrende symbool is er nog meer mis met de advertentie volgens de initiatiefnemers. “De suggestie dat vlees met één beter leven ster verantwoord is, toont zorgwekkende onverschilligheid over het welzijn van dieren. Één ster valt te vertalen naar ‘minder vreselijk’, en dat is niet hetzelfde als verantwoord” – Sebastiaan Wolswinkel (voorzitter van PINK!)

Speciesisme: discriminatie op basis van diersoort

Een vergelijking met seksisme en racisme

Opiniestuk door Joep Horbach, oud-bestuurslid

Speciesisme: het discrimineren van individuen enkel op basis van de soort waartoe ze behoren. Geopperd door schrijver en psycholoog Richard D. Ryder en populair gemaakt onder de dierenrechtenbeweging door ethisch filosoof Peter Singer, is de term in het leven geroepen om de immoraliteit van ons gedrag tegenover andere diersoorten aan te wijzen. We leven namelijk, zo argumenteren zij, in een wereld die volop discrimineert op basis van soort. We experimenteren op niet-menselijke dieren omdat we het minder erg vinden als zij pijn hebben, dan als wij mensen dat hebben. We laten onvoorstelbare hoeveelheden niet-menselijke dieren opgroeien als product in een industrie zodat mensen kunnen genieten van een eitje in de morgen en een steak in de avond; een praktijk die we zouden verafschuwen als mensen (ook een diersoort) de slachtoffers waren. We discrimineren dus op basis van soort: speciesisme.

Toch slaat de term niet helemaal aan. 47 jaar nadat de term voor het eerst geïntroduceerd werd, zullen de meeste mensen het nog steeds voor het eerst horen. De term heeft decennia lang moeite gehad om serieus genomen te worden en dus ook om verspreid te worden. Discriminatie op basis van diersoort klinkt voor velen als iets lachwekkends. Zou het tegengaan van zulke discriminatie immers betekenen dat we koeien stemrecht moeten geven? Of dat varkens naar school moeten gaan tot hun achttiende? Volledig absurd natuurlijk. Hoewel begrijpelijk, tonen deze reacties een verkeerd begrip van de term speciesisme. Het is een denkfout die ook bij verwante termen seksisme en racisme vaak gemaakt wordt. Om duidelijk te maken waar ik op doel, zullen we eerst even naar deze bekendere soortgelijke termen moeten kijken.

“We kunnen iets pas echt veroordelen als seksisme, als het geslacht van de persoon in kwestie zelf als argument wordt gebruikt.”

Seksisme: het discrimineren van individuen enkel op basis van de sekse waartoe ze behoren. Het belangrijke hier is dat de constatering dat er (soms grote) gemiddelde verschillen bestaan tussen de seksen niet automatisch seksisme is. Ook discriminatie aan de hand van eigenschappen die vaker bij de ene sekse voorkomen dan bij de ander is geen seksisme als deze eigenschappen relevant zijn. We kunnen iets pas echt veroordelen als seksisme, als het geslacht van de persoon in kwestie zelf als argument wordt gebruikt. Bijvoorbeeld: Als een vrouw bij een sollicitatie wordt verkozen boven een man omdat zij een vrouw is, dan is dat seksisme. Als een vrouw bij een sollicitatie wordt verkozen boven een man omdat zij geschikter is voor de positie vanwege een eigenschap die gemiddeld vaker bij vrouwen voorkomt, dan is dat geen seksisme. Ook niet als dat ertoe leidt dat 80% van de werknemers van dat bedrijf vrouw zijn. In het eerste geval werd het geslacht gebruikt als criterium terwijl dat niet relevant is. In het tweede geval werd een relevante eigenschap gebruikt als criterium en hoewel vrouwen het vaker hebben, zou in een geval waar een mannelijke kandidaat het toevallig heeft en een vrouwelijke kandidaat niet, de man verkozen worden.

Het is een fout die vaak gemaakt wordt. Aan de progressieve kant van het politieke spectrum wordt een scheve man/vrouw-verhouding al gauw seksistisch genoemd, zonder eerst zorgvuldig te analyseren of het niet ook kan liggen aan bijvoorbeeld gemiddelde verschillen in interesse en kwaliteiten tussen de geslachten. Aan de conservatieve kant van het politieke spectrum worden gemiddelde verschillen tussen de geslachten al snel gebruikt als argument om te verdedigen dat het niet seksistisch is om in dat geval te discrimineren op basis van geslacht. In het eerste geval worden dingen te snel seksistisch genoemd voordat er zekerheid is dat het geslacht zelf de reden is van de scheve verhouding en niet een bijbehorende relevante eigenschap. In het tweede geval wordt vergeten dat óók bij gemiddelde verschillen, je nog steeds naar de eigenschap zelf moet kijken en niet naar het geslacht, omdat individuen ver kunnen afwijken van dat gemiddelde.

Racisme: het discrimineren van individuen enkel op basis van het ‘ras’ waartoe ze behoren. Ras staat hier tussen aanhalingstekens, omdat het een niet goed afgebakend begrip is. In de praktijk wordt hier vooral huidskleur en afkomst mee bedoeld. Met deze bedoeling zal ik daarom ook het woord ras gebruiken. In het geval van ras, is er een belangrijk verschil met geslacht (en al helemaal met diersoort). De gemiddelde verschillen tussen twee ‘rassen’ zijn, los van uiterlijke kenmerken, namelijk zeer klein. Toch geldt ook hier dat we iets enkel racisme kunnen noemen als we zeker zijn dat ras de reden van de discriminatie is. Als een bedrijf bijvoorbeeld enkel hoogopgeleide mensen wil aannemen en dit ertoe leidt dat vooral blanken aangenomen worden, dan is dat geen racisme. Het laat wellicht een probleem zien in het onderwijs en de integratie waar de overheid iets aan zou moeten doen, maar het bedrijf zelf handelt hier niet op een racistische wijze. Ze nemen de mensen immers niet aan omdat ze blank zijn. Ze nemen ze aan vanwege een kenmerk die voor hen relevant is: de opleiding.

"Net als dat pleiten tegen seksisme niet betekent dat je de gemiddelde verschillen tussen de seksen ontkent, betekent pleiten tegen speciesisme ook niet dat je claimt dat diersoorten in alle opzichten gelijk aan elkaar zijn.”

Nu we een duidelijk beeld hebben van de bekende begrippen seksisme en racisme, waarvan we hopelijk weten dat ze zeer schadelijk zijn, kunnen we terug naar het helaas minder bekende begrip: speciesisme. Net als dat pleiten tegen seksisme niet betekent dat je de gemiddelde verschillen tussen de seksen ontkent, betekent pleiten tegen speciesisme ook niet dat je claimt dat diersoorten in alle opzichten gelijk aan elkaar zijn. Als ik een koe het stemrecht ontneem, is dat dus ook niet speciesistisch. Ik zeg in dat geval namelijk niet dat dit wezen niet mag stemmen, omdat het wezen een koe is. Ik zeg dat dit wezen niet mag stemmen, omdat het niet de eigenschappen bezit die nodig zijn om de politiek te kunnen begrijpen en een weloverwogen keuze te maken. Omdat er nog nooit een koe is gevonden waarbij er een hint is dat dat wel het geval zou zijn, hoeven we het ook niet per individuele koe te overwegen. Belangrijk is dat het om die relevante eigenschappen gaat en niet om de soort. Daarnaast moet er gerealiseerd worden dat ook bij mensen met een zware mentale handicap het stemrecht wordt ontnomen om dezelfde reden.

Als het gaat om leed, echter, kunnen we niet een soortgelijk argument naar voren brengen. Neem pijnlijke medische experimenten op ratten als voorbeeld. Op basis van welke relevante eigenschappen concluderen wij dat het te rechtvaardigen is om met deze ratten te doen wat we bij mensen nooit zouden goedkeuren? Het voelen van pijn? Het ervaren van angst en stress? De wens naar vrijheid? De wens om niet te sterven? Alle eigenschappen die we zouden kunnen bedenken die in dat geval relevant zijn, zijn ook terug te vinden in ratten. Het enige argument dat overblijft om dergelijke praktijken wel te verdedigen bij deze andere diersoorten is het feit dat het geen mensen zijn. Dát is speciesisme.

Vaak wordt de intelligentie gebruikt als eigenschap waarin wij als mensen ons onderscheiden van andere diersoorten en is dat de reden dat ons leed belangrijker is. Los van het feit dat het vrijwel onmogelijk is om te beargumenteren dat intelligentie relevant is als eigenschap als het gaat om het recht om niet te lijden (we denken immers ook niet dat het leed van een wetenschapper belangrijker is dan dat van iemand met een laag IQ), wordt hier ook dezelfde fout gemaakt die sommige conservatieven maken als het gaat over geslacht: een gemiddeld verschil betekent niet dat ieder individu daaraan voldoet. Als je echt enkel zou kijken naar intelligentie, zou je ook moeten erkennen dat veel niet-menselijke dieren cognitief verder ontwikkeld zijn dan de gemiddelde menselijke pasgeboren baby en zouden ook deze baby’s dus gebruikt mogen worden voor pijnlijke medische experimenten en zou hun vlees gebruikt mogen worden als voeding. Het feit dat dit onacceptabel klinkt, geeft aan dat het ons niet gaat om hun intelligentie. Het gaat ons om het feit dat ze bij de menselijke soort behoren. Dát is speciesisme.

Stel jezelf nu de vraag welke eigenschappen van mensen ervoor zorgen dat we het onverdedigbaar achten om ze in gevangenschap te laten opgroeien, ze geforceerd te bevruchten, de melk van de vrouwen af te nemen, en ze op jonge leeftijd te doden voor hun vlees. Stel jezelf de vraag welke eigenschappen van mensen ervoor zorgen dat we het onverdedigbaar achten om ze met netten het water in te slepen, ze te laten verdrinken om daarna hun lichamen te kunnen eten. Vraag jezelf eens goed af waarom de veehouderij en de visserij zo afschuwelijk zouden zijn als mensen de slachtoffers waren. Is het de pijn? De angst? De stress? De wens naar vrijheid? De wens om te leven? Vraag jezelf vervolgens af of koeien, varkens, kippen en vissen deze eigenschappen ook hebben. Alles wat we van ze weten, wijst erop van wel. Het enige argument dat overblijft, is het feit dat het geen mensen zijn. Dát is speciesisme.

Najaarscongres 2017

14 oktober 2017, verslag door Marjolein Moeijes

Op 14 oktober 2017 vond het najaarscongres van PINK! plaats. In het afgelopen jaar is PINK! enorm gegroeid en dat was te zien aan zowel de gepresenteerde jaarcijfers als de hoge opkomst. Het was een inspirerende middag. Er werden ambitieuze plannen voor 2018 gepresenteerd, samen met een aantal goede nieuwe bestuursleden die dit waar zullen gaan maken.

Marjolein Moeijes (bestuurslid communicatie), Angelo Alessandro Delsen (bestuurslid ledenbinding), Alex Uiterwijk (bestuurslid politiek) en Michelle van der Geest (penningmeester) werden in het nieuwe bestuur gestemd om met hun frisse blik PINK! verder te brengen. Dit betekende helaas ook het afscheid van bestuursleden Joke Claessen, Joep Horbach, Ilse Smit en Yves Schamp die op andere plekken werk zullen blijven maken van hun idealen.

De middag was bovendien ontzettend leuk en boeiend. Zo gaf jurist en oud-voorzitter van de NJR (Nationale Jeugdraad) Jasmin Schous een boeiende lezing over mensenrechten, hebben de aanwezige leden ons politiek programma verbeterd door amendementen te presenteren en over ze te stemmen, en was er bovendien een superlekkere lunch! De congressen (of algemene vergaderingen) vinden ieder half jaar plaats. Houd het in de gaten en zorg dat jij er komend voorjaar bij bent!

Jonge Klimaatagenda

De jonge klimaatagenda is meer dan een manifest. Het is een gedetailleerde uiteenzetting van de wensen van ongeveer 60 jongerenorganisaties op het gebied van wonen, werken, mobiliteit, onderwijs en voeding. PINK! vindt de ambities van de klimaatagenda doorgaans niet krachtig genoeg, maar ziet heel graag een beweging in de richting van de toekomst die het beschrijft.

Wij betreuren dat onze omgang met niet-menselijke dieren geen onderwerp is, en dat het woord ‘natuur’ maar drie keer voorkomt in de hoofdtekst. Op onderwijs zien we onvoldoende visie en wij vinden het simplistisch om de economie alleen maar vanuit het thema ‘werken’ te benaderen, in plaats van als kernvraagstuk.

Vader zoekt Verlof

Vader zoekt verlof is een oproep om vaders evenveel ouderschapsverlof te gunnen als moeders waar PINK! zich in oktober 2017 bij aansloot. Deze maatregel zou goed zijn voor iedereen: mannen kunnen meer tijd besteden met hun pasgeboren kinderen; moeders hebben meer steun en een minder nadelige concurrentiepositie op de arbeidsmarkt; gezinnen komen minder vanzelfsprekend in een stereotype rolverdeling terecht.

De geboorte van een kind is voor veel moeders een kans om te herevalueren wat echt belangrijk is hun leven, en de mogelijkheid om een carrière na te jagen te vergelijken met andere, menselijkere toekomstperspectieven. Tot de introductie van een basisinkomen zullen beide ouders nooit zo vrij kunnen zijn, maar in de tussentijd kan verlof nieuwe vaders wel tijd voor reflectie bieden.

PINK! ontmoet Parti Animaliste

24 september 2017, verslag door Suzanne Onderdelinden en Simone Broekman

Terwijl menig PINK’er nog bij aan het komen is van de zaterdagavond staan Nathalie, Caroline, Simon en Virginie van PA te trappelen van ongeduld om zichzelf aan ons te presenteren. Nathalie Dehan is de vice-voorzitter van de partij. Er zijn enkele collega’s mee waaronder twee verkiesbare kandidaten en een vrijwilliger van de partij. We zitten in de bar van het hostel, wat een tikje rumoerig is maar wat de pret niet mag drukken.

De PA is ontzettend blij om ons te zien, en ze blijven zeggen hoe tof ze het vinden dat wij een jongerenpartij zijn die zich bekommert om dieren. Nathalie is erg vrolijk en we krijgen een stapel stickers, flyers en posters mee, en zij verzint ter plekke dat als wij een filmpje inspreken zij misschien binnenkort ook wel een jongerenafdeling hebben.

Achtergrond

De ideeën voor het oprichten van de partij ontstonden in de zomer van 2014 tijdens het Estivales de la question animale, dit is een jaarlijks terugkerende conferentie in Frankrijk over dierenrechten en dierenwelzijn. Op 14 november 2016 werd de partij officieel gepresenteerd. Nathalie geeft aan dat de partij in vergelijking met zusterpartijen uit het buitenland redelijk laat is opgericht. Dit komt omdat dierenwelzijn tot voor kort nooit een groot issue onder de Fransen was.

Ze vroegen zich af waarom er eigenlijk altijd regelgeving was voor eigenaren van dieren maar nooit voor het welzijn van die dieren zelf. Bijna alle leden hadden al eerder bij een politieke dierenpartij gewerkt, maar hier toch niet gevonden wat zij zochten: hierdoor hadden ze al flink wat politieke en PR-ervaring op zak, wat zeker in hun voordeel heeft gewerkt. Belangrijk is dat zij zich als single-issue willen profileren, omdat dierenwelzijn een erg breed gedragen thema is – zowel binnen links als rechts. En aan beide kanten kunnen zij kiezers halen. De PA laat liever rechts en links achter zich en plaats de dieren op de eerste plaats, en is daarmee ook tevreden als ze zichzelf kunnen opheffen (wanneer ze niet meer nodig zijn).

Stand van zaken

De PA is erg jong: nu bijna een jaar. Het is schipperen met fondsen, zolang ze geen zetel hebben moet de PA het allemaal zelf betalen. Ze gaan meedoen met de gemeenteraadsverkiezingen in Parijs, omdat dit het meeste potentie heeft, en de grootste kans op een zetel vanwege de vele progressieve jongeren in Parijs. Een van de leden van de PA beheert een site waar de mensen kunnen zien welke politici zich hardmaken voor dierenwelzijn. Ook zij kunnen iets hebben aan de PA, en de PA aan hen.

Als er iets is wat de PA goed kan is het zich laten zien. Ze komen zeer professioneel over. Hun insteek is dat als de mensen maar weten dat ze bestaan, de kiezers vanzelf wel komen. Dierenliefhebbers vind je immers overal. Sinds hun oprichting hebben ze meer dan 200 keer krantenartikelen gepubliceerd, radio-interviews gegeven, online blogs geschreven, etc. Nathalie heeft in haar telefoon een hele lijst met journalisten die zij kan bellen als ze iets wil vertellen, die haar inbreng dan ook meestal publiceren. Bovendien wordt hen snel om een reactie gevraagd bij fiasco’s zoals wanneer er undercoverbeelden uit slachthuizen opduiken.

De aanpak om zichzelf zo populair mogelijk te maken stuit ook op weerstand: zo noemen zij bijvoorbeeld de wens om in 2025 de markt voor dierlijke producten met 25% te verkleinen. PA ziet zichzelf hierin als realistisch, omdat Frankrijk nog niet klaar is voor een volledig veganistische levensstijl, vooral op het platteland niet.

Andere PR technieken omvatten bijvoorbeeld het benutten van de extra zendtijd waar politieke partijen recht op hebben. Hier stuitten zij ook op kritiek omdat de promofilm te schattig zouden zijn. Wat men hier dan weer vergeet is dat het niet toegestaan is om schokkende beelden in dergelijke filmpjes te verwerken vanwege de tijdstippen dat het wordt uitgezonden.

Het breekpunt momenteel is de financiële staat. Frankrijk hanteert een regeling waarbij partijen hun campagne op vrouwen en mannen moeten richten, en bij ongelijke verhoudingen wordt er overheidsgeld ingetrokken. Dit om te voorkomen dat partijen al te veel campagne gaan voeren voor de gemiddelde man. Ironisch genoeg is de PA hier slachtoffer van geworden omdat er teveel vrouwen op hen hebben gestemd.

Het lijkt erop dat als de PA maar meer naamsbekendheid had er ook meer stemmen waren geweest, en dit biedt hoop voor de Europese verkiezingen, evenals de aanstaande senaats- en gemeenteraadsverkiezingen.

Onze tijd samen

Later maken we nog een filmpje om het begrip ‘PJO’ te promoten naar de Franse jongerenactivisten. Ook horen we dat de senaatsverkiezingen 10 stemmen voor de PA op hebben geleverd. Dit is helaas niet genoeg voor een zetel, maar omdat zij er nog geen hadden, betekent dit dus wél dat er 10 Senaatsleden voor de PA hebben gestemd, en niet voor hun eigen partij. Dat is een mooi compliment, en we zijn benieuwd wat de volgende verkiezingen de PA brengt.

PINK! ontmoet le Parti Antispéciste Citoyen pour la Transparence et l’Ethique (PACTE)

23 september 2017, verslag door Suzanne Onderdelinden

Er is een ruimte gereserveerd in een extreem hip kantoorgebouw. Hier treffen wij Caroline Fons-Battesti, een lange donkerharige dame die Vlaams spreekt, wat het contact gelijk makkelijk maakt. Het valt direct op dat ze een erg sterke mening heeft over het huidige politieke landschap in Frankrijk. Dit lijkt ook te passen bij de visie van PACTE: geen gemier met het toejuichen van elk klein stapje, maar de echte problemen hard aanpakken.

Gelijkgestemden op links

Hoewel PACTE natuurlijk liever zelf zitting neemt in het parlement is daar momenteel nog niet (veel) uitzicht op, ondanks dat hun resultaten bij de afgelopen verkiezingen goed waren (1%, wat erg veel is voor een startende partij). Zij gaan binnenkort spreken met Jean-Luc Mélenchon, van de Parti de Gauche. Hoewel zij niet hetzelfde zijn komen een goed aantal fundamentele standpunten wel overeen, bijvoorbeeld op het gebied van milieu en hun ideeën over kernenergie. Mélenchon is populair, hij behaalde ongeveer 20 procent van de stemmen. We concluderen dat het vaak juist (extreem-)rechts is dat zich bekommert om dierenwelzijn: wellicht zien zij het als hun nationale trots om goed te zijn voor dieren.

De PACTE als partij voor jongeren

De aanpak die PACTE nastreeft heeft natuurlijk als kernthema dierenwelzijn. Om een breed publiek aan te spreken linken zij alle onderdelen van hun programma hieraan: bijvoorbeeld een vermindering van uitstoot van broeikasgassen door een vermindering van de veestapel. Met name milieuproblematiek maar ook dierenwelzijn zijn populaire thema’s onder jongeren. Om deze reden zijn zij dan ook druk bezig om een plan voor sociale media op te zetten en zo nog meer jongeren te bereiken. (Hoewel Caroline het nut van sociale media inziet is zij er persoonlijk geen fan van omdat online ruzies weinig constructief zijn en ze liever ziet dat mensen persoonlijk met elkaar in gesprek gaan). Grote evenementen zoals de jaarlijkse VeggiePride in Parijs zijn ook erg geschikt om je als organisatie zichtbaar te maken aan jongeren, evenals eventuele idolen die steun uitspreken voor PACTE. Echt de straat op gaan is lastig vanwege het kleine aantal leden. Een Politieke Jongeren Organisatie zou een optie zijn, maar dit is helemaal niet zo gebruikelijk in Frankrijk. Het enige wat er enigszins in de buurt komt zijn de online discussieplatformen waar extreemrechtse jongeren elkaar treffen, maar echt georganiseerd zijn die niet.

Nog een lange weg te gaan

Al met al lijkt het er wel op dat er een beweging gaande is in Frankrijk, dankzij de jongere generatie. Helaas denken de huidige machthebbers nog erg beperkt: zo heeft de dochter van Caroline (die nota bene naar een privéschool gaat) een allergiebrief moeten voorleggen zodat zij veganistisch kan eten op school. Eigen lunch meenemen is namelijk niet toegestaan.

De positieve kant van Europa

Hoewel PACTE geen zetel heeft gekregen in de recente verkiezingen zijn zij wel bezig met de aanstaande Europese verkiezingen. Mogelijk is er weer een samenwerking mogelijk zoals al eerder heeft plaatsgevonden met onder andere de Partij voor de Dieren. In tegenstelling tot wat er gedacht wordt is PACTE namelijk zeker niet tegen Europa maar wel voor een ander Europa, en draagt dit graag uit.

Levende wezens

Na de meeting gaan we samen iets drinken. PINK!’ers elders komen de L214 tegen en Caroline vertelt ons dat het een organisatie is zoals Animal Rights en Bite Back. L214 slaat op het artikel in de Franse grondwet dat dieren aanduidt als levende wezens, hoewel zij nog steeds vaak als objecten worden behandeld. Na een drankje of twee vertrekken Caroline en haar dochter richting de trein, zij moeten nog terug naar Parijs.