Homepage Archieven - Pagina 9 van 9

Buitenlandexcursie Köln

September 2018, verslag door Katalin Clarijs

Vrijdag 21 september

08:00 verzamelen Utrecht Centraal

Het is iets voor acht, ik zwerf rond op Utrecht Centraal, met een rugzak op mijn rug en een rolkoffer in mijn hand. Er gaat vandaag namelijk een delegatie van PINK! naar Keulen en ik mag ook mee. Op een gegeven moment word ik aangesproken door een paar jonge mensen die ik nog niet ken. Of ik ook met PINK! op reis ga. Ik geef aan dat ik inderdaad zoiets van plan was. Samen wachten we op andere mensen die ook op reis willen naar Keulen. Langzaam maar zeker komen nog meer PINK!ers het station op druppelen, van bekende tot iets minder bekende, die zich bij ons aansluiten.

Onze trein vertrekt om half negen vanaf spoor 12. Als je eerder met de ICE hebt gereisd, weet je dat je daarvoor het beste zitplaatsen kunt reserveren, omdat je anders de hele reis moet staan. Dat was gelukkig voor ons geregeld. Na een minuut of tien zoeken naar onze gereserveerde stoelen, in gangpaden wachten op andere mensen die ook hun stoelen zoeken en stumpers wegsturen die niet hadden gereserveerd en op onze stoelen zitten, kunnen we eindelijk gaan zitten. Tegen die tijd zitten we al bijna ergens in Oost-Nederland.

Niet veel later raast Duitse landschap aan ons voorbij. We rijden langs bossen van meer dan tien bomen, een fenomeen dat in Duitsland nog blijkt te bestaan. We rijden langs ouderwetse dieseltreinen, een fenomeen dat in Duitsland nog blijkt te bestaan. We rijden langs een flatgebouw waarin meisjes van plezier staan uitgestald als Barbiepoppen in de Intertoys, een fenomeen waarvan ik niet had verwacht dat het uitgerekend in Duitsland zou blijken te bestaan.

10:45 Aankomst Keulen

Eenmaal in Keulen worden we opgewacht door stromende regen en een ijskoude wind. Mijn weerapp had mij voor vertrek wijsgemaakt dat het 17 tot 21 graden zou worden in Keulen. Het is dat mijn weerapp had vergeten te melden dat de gevoelstemperatuur min oneindig zou zijn, anders had ik wel iets van een trui meegenomen. Links en rechts van me sneuvelen de paraplu’s van mijn medereizigers die zo slim waren geweest om zich beter in de weersverwachting te verdiepen.

Op de route van het station naar het hostel komen we langs een pleintje met aan de rand een wandelpad. Het wandelpad is erg smal en uit automatisme loop ik in plaats daarvan met mijn rolkoffer over het plein zelf. Al snel word ik teruggefloten en verzocht om terug het smalle pad op te gaan. Het plein is namelijk niet zomaar een plein, het is ook het dak van een concertzaal waar toevallig op dit moment een optreden plaatsvindt. De mensen in de zaal kunnen de wieltjes van mijn koffer en mijn voetstappen gewoon horen.

12:00 Lunch bij Saint Louis

Na onze spullen bij het hostel te hebben gedumpt, is het tijd voor lunch. Er is even verwarring over waar we precies gaan eten, maar uiteindelijk gaan we lunchen bij Saint Louis, een plek waar je broodjes, soep en sla kunt eten. In de trein had Suzanne ons de spelregels voor Gotcha uitgelegd, een spel waarbij het de bedoeling was om een bepaald iemand een bepaald woord te laten zeggen. Het is nu mijn taak om Max het woord “nagel” te laten zeggen. Ik ga bij hem in de buurt zitten en doe een beetje irritant over mijn holografische glitternagellak. Hoe erg ik mijn best ook doe, Max weigert het woord “nagel” te zeggen.

14:00 Check-in hostel

Na de lunch keren we terug naar het hostel, waar we na wat gedoe bij de recepten eindelijk onze kamers mogen betreden. We worden verdeeld over drie kamers: eentje voor de jongens, eentje voor de meisjes, eentje voor Guus. We verplaatsen onze spullen van de dumpkelder naar de kamers en daarna is het tijd om de stad een beetje op eigen houtje te verkennen. Op weg van het station naar het hostel waren we langs de Dom gelopen en nu lijkt het ons een leuk idee om dat van binnen te bekijken.

Op het eerste gezicht lijkt de Dom van Keulen op een gewone kerk, maar dan veel groter. Wat het anders maakt (naar mijn heidense mening als kerkleek) is dat er heel veel kleine ruimtes zijn waar we een kijkje kunnen nemen. Er is onder andere een schatkamer en als je de kelder in gaat, kom je bij een grafkamer waar de lichamen van dode aartsbisschoppen in stenen kastjes liggen. Tegen de tijd dat ik me richting de uitgang begeef, komt er ineens een keihard en dramatisch geluid uit de orgels. Ik schrik me te pletter. Op dat moment komt er een hele stoet aan mannen in uniform de Dom binnen. Ik ga er (als kerkleek) van uit dit een herdenkingsdienst is voor een belangrijk persoon. Dan hoor ik dat het gaat om een jagersvereniging die zijn jubileum viert. Aha, een herdenkingsdienst voor de dieren dus. Hierna gaan we met een deel van de groep even naar een kroeg en pretzels eten.

16:11 Stadswandeling

Steve, een vrolijke Australiër die overloopt van liefde voor Keulen, geeft ons een rondleiding door de stad. Hij leert ons over de mentaliteit van Keulenaren, die getypeerd zou worden door een ontspannen houding en een obsessie voor het behalen van records. Hij leert ons over geitje Hennes, de mascotte van FC Köln, en over Sint Ursula en de elf maagden, de beschermheiligen van de stad. Hij leert ons over carnaval, dat blijkbaar een enorme rol speelt in Keulen, waarop de Brabanders in de groep enthousiast worden over het idee van een PINK!-carnaval. Onderweg haalt Steve ons over om een biertje te halen bij een kiosk, zodat we nog beter kennis kunnen maken met de Keulse manier van leven. Na afloop geeft hij ons een aantal tips over waar we het beste konden uitgaan. Coole gozer.

19:00 Diner bij Maki Maki Sushi

Na de wandeltocht gaan we eten bij een vegan sushitent. Zelf vond ik altijd dat een van de voordelen van een plantaardig dieet was dat ik daarmee altijd een reden had om “nee” te zeggen tegen sushi. Gelukkig lust de rest van de groep wel sushi en zijn er genoeg vrijwilligers die mijn bord voor mij leeg willen eten. Noah merkt op dat ik niet van sushi hou. Het lijkt erop dat hij me hier de rest van mijn leven aan zal blijven herinneren. Even later begint Pieter tegen mij te praten over isolatiemateriaal en piepschuim. Ik snap er geen hol van.

21:00 Vrije tijd

Na het eten gaan we terug naar het hostel. Een deel van de groep besluit te gaan stappen. Ik was vanmorgen al voor vijf uur wakker en ga slapen.

Zaterdag 22 september

10:00 Ontmoeting Tierschutzpartei

Na een bevredigend ontbijt (HET HOSTEL HAD SPECIAAL VOOR ONS VEGAN ONTBIJT KLAARGEZET! MET EEN BORDJE ERBIJ DAT HET VOOR ONS WAS! ZO LIEF! AAAAAAA) is het tijd om de mensen van de Tierschutzpartei te ontmoeten. We wandelen richting het metrostation en na wat aanklooien met de ticketautomaat brengt de metro ons naar een restaurant genaamd Osho’s Place. Daar ontmoeten we drie mensen van de Tierschutzpartei, de Duitse Partij voor de Dieren.

De mensen van de Tierschutzpartei vertellen over hoe het is om in Duitsland bij een kleine politieke partij te zitten. Nu is dat in Duitsland een stuk moeilijker dan in Nederland. Waar je in Nederland al verzekerd bent van een plek in de regering als je genoeg stemmen hebt voor één zetel, heb je in Duitsland te maken met een kiesdrempel. Daardoor is het bijna onmogelijk om er als kleine partij tussen te komen. Daarnaast is Duitsland vergeleken met Nederland een reusachtig land, waardoor het vele malen moeilijker is om met zijn allen bij elkaar te komen. Maar ondanks alles geven de mensen van de Tierschutzpartei niet op en gaan ze gewoon door met campagne voeren. Dat vind ik heel bewonderenswaardig.

12:00 Lunch bij Osho's Place

Na onze date met de Tierschutzpartei is het tijd voor een fotomomentje voor het restaurant. Daarna gaan we weer naar binnen om te eten. Ik haal een burrito, die smaakt goed. We overleggen over waar we hierna heen gaan, want we hebben maar een beperkt aantal metrokaarten.

13:30 Vrije tijd

De groep splitst zich in op. Het deel waar ik bij hoor gaat naar een nazimuseum. Dit museum was ooit een gevangenis waar politieke tegenstanders van het naziregime werden opgesloten en geëxecuteerd. Op de muren zijn nu nog de teksten die de gevangenen er tijdens hun verblijf op hadden gekalkt te lezen. Teksten in het Duits, in het Frans, in het Russisch, in het Pools, in het Nederlands. Hier en daar had iemand een tekening op een muur gemaakt, even verderop had iemand een brief aan zijn moeder op de muur geschreven, sommigen hielden het bij een vorm van “Anita was here”. Er is een toegang naar de patio, waar vroeger de executies plaatsvonden. De patio ziet er niet zo dramatisch uit als je zou verwachten van executieplaats, het lijkt meer op een plek waar je rookpauze houdt. Ik vind het bizar dat het ooit normaal was om mensen te vermoorden omdat ze bepaalde politieke ideeën hebben.

Zodra we klaar zijn bij het museum gaan we schuilen in een café. Daar is het namelijk droog en buiten niet. Bij dat café hebben ze plantaardige chocomel en cake. Die zijn allebei niet mis. We praten nog wat over politiek, want daar zijn we toevallig allemaal in geïnteresseerd. Daarna gaan we naar een kookwinkel waar je allemaal olie en tapenades en dat soort shit kunt proeven. De rest houdt zich in, maar ik vreet gewoon alles op wat los en vast zit. Dan wordt het toch echt tijd om een trui te kopen, want ik hou de kou niet langer vol. Ik loop een outletstore in, ga met een willekeurige trui in de rij voor de kassa staan en word, als ik na tien minuten aan de beurt ben, keihard afgezet (trui van dertig euro, afgeprijsd naar een tientje, iemand plakt het verkeerde stickertje op het label, prijs: vijftig euro).

We gaan de rest van de groep zoeken. We treffen hen aan in een café, waar ze spelletjes spelen. Ik doe meteen mee. Het is supergezellig.

19:00 Avondeten bij… Well Being

We zouden gaan eten bij een Italiaan, maar bij nader inzien blijkt die toch niet echt aan vegan opties te doen. Na wat verwarring over waar we nu zouden moeten eten, wordt besloten om ons heil dan maar te zoeken bij een Aziatisch restaurant dat toevallig wel helemaal vegan was. Dat restaurant is wel een eind lopen, maar de afstand is niets vergeleken met de afstand naar de sushitent van gisteren. Het ligt in een buurt waar om een of andere reden belachelijk veel trouwwinkels staan. Trouwwinkels waar de moeite niet was genomen om trouwjurken niet te strijken voordat etalagepoppen ermee in de etalage moeten staan. Typisch Keulen.

Het restaurant zelf heeft een behoorlijk uitgebreid menu. Een ander voordeel van een plantaardig dieet vond ik altijd dat je daarmee minder last hebt van keuzestress in restaurants. Zodra mijn gebakken rijst wordt geserveerd, begin ik te watertanden bij de loempia’s die andere PINK!ers hebben besteld. Waarschijnlijk had ik ook spijt gehad als ik loempia’s had besteld en zij gebakken rijst. Nee, ik vrees dat ik nog niet klaar ben voor een wereld waarin iedereen alleen maar plantjes eet.

20:30 Vrije tijd

We hadden gisteren vernomen dat je in Keulen het beste kon uitgaan in de gayscene. Zo komt het dat een groepje (volgens mij relatief heteroseksuele) Nederlanders een tocht maakt langs verschillende Keulse gaybars. We leveren onze jassen en tassen in bij de garderobe (die niet binnen is) en stappen verschillende stampvolle kroegen in. De biertjes zijn goedkoop en de muziek is te doen. Dan herinnert Noah zich na heel wat shotjes nog een exclusieve club waar het nóg leuker zou zijn. We lopen een pokkeneind naar de club die zo vet en exclusief zou zijn. Zodra we daar aankomen, blijkt de club inderdaad heel exclusief te zijn, beetje van het kaliber “op mijn zestiende verjaardag heeft mijn vader Schiermonnikoog voor mij gekocht”. Daar hadden we niet zo’n zin in.

Zondag 23 september

Hele ochtend vrije tijd

Om tien uur ’s ochtends moeten we onze kamers uit zijn. We ontbijten, pakken onze koffers in en verplaatsen al onze spullen naar de opslagplaats in de kelder. En dan is de vraag weer: wat zullen we gaan doen? Het plenst nog steeds, dus een buitenactiviteit zit er niet in. De groep splitst zich weer op en ik ga met een aantal anderen richting een café annex juice bar, waarvoor we een heel eind voor moeten reizen met de metro. Onder het genot van een kop koffie gaan we daar binnen spelletjes zitten spelen, tot het tijd wordt om naar ons lunchadres te vertrekken.

14:00 Lunch bij Hans Im Glück

Na een avontuurlijke metroreis en een tocht door de stromende regen komen we aan bij Hans Im Glück, een restaurant op een van de hogere etages van een gebouw waar ook een bioscoop zit. Het duurt nog even voor de groep compleet is, dus wordt de gelegenheid aangegrepen om nog even een spelletje te spelen voor we ons eten bestellen. Als iedereen er eenmaal is, worden er hamburgers besteld. Ze zijn overheerlijk. Suzanne is voor het eerst in haar leven emotioneel van fastfood. Het is een waardige afsluiting voor onze Keulenreis.

17:00 Terugreis vanaf Keulen Hbf.

We halen onze spullen weer op uit het hostel en vertrekken richting het station. Daar sprinten we nog snel de supermarkt in. Ik had mijn moeder nog beloofd om koekjes voor haar mee te nemen, dus plunder ik de koekjesafdeling leeg. Onze trein richting Utrecht vertrekt om kwart voor zes. In de trein vraagt Pieter me nog even of ik “piepschuim” wil zeggen. Ik zeg “piepschuim”. Pieter heeft Gotcha van mij gewonnen. Ik vraag Max voor de gein nog of hij “nagel” wil zeggen. Dat wil hij niet. Drommels drommels drommels.

Er vertrekt een directe sprinter vanuit Arnhem naar mijn huis, dus ik stap daar al uit. Ik heb het heel erg naar mijn zin gehad in Keulen en ik ben me nog meer thuis gaan voelen bij PINK!. Het weer zat niet mee, maar het gezelschap maakte dat meer dan goed.

Lunch met Tierschutzpartei

Scholierenstaking voor het klimaat

DEN HAAG, 3 september | Scholieren en leden van PINK!, de jongerenorganisatie van de Partij voor de Dieren, staken morgen voor het parlement uit protest tegen de onverschilligheid van de Nederlandse staat over klimaatverandering. Zij doen dit uit solidariteit met Greta Thunberg, het Zweedse meisje dat een internationaal voorbeeld is geworden voor jongeren die hun ongenoegen uiten over het huidige, desastreuze beleid.

PINK! roept alle middelbare scholieren op om samen het voorbeeld van de Zweedse scholier te volgen, en massaal te staken totdat de overheid bereid is hun toekomst serieus te nemen. Het voortouw zal in Den Haag morgen worden genomen door Matt Kanters, leerling op het Udens College te Uden, maar iedereen is vrij om zich aan te sluiten. Met de solidariteitsstaking op het Binnenhof vraagt PINK! aandacht voor het belang van adequaat klimaatbeleid. Zij roept de overheid op om voldoende ambitieuze stappen te nemen, en biedt het Terlouw-manifest als leidraad. Dit manifest is ondertekend door tien politieke jongerenorganisaties, waaronder die van de vier coalitiepartijen, en toont dat jongeren eensgezind zijn over het leefbaar willen houden van onze planeet.

Bovendien won Urgenda op 24 juni 2015 een rechtszaak tegen de Nederlandse staat, die zij had aangeklaagd voor nalatigheid bij het tegengaan van klimaatverandering. Hiermee brengt de staat de nationale veiligheid in gevaar. De reactie van de overheid op de uitspraak van de rechter was niet om haar beleid aan te passen om onze veiligheid te beschermen, maar om in hoger beroep te gaan.

De schrijver en wetenschapper Isaac Asimov sprak al over klimaatverandering als een existentieel probleem dat grensoverschrijdend is en waar de mensheid zich als geheel tegen moet verzetten. “De onverschilligheid van onze regeringen over stemloze generaties is net zo universeel,” stelt Matt, “en moet net zozeer bestreden worden.”

Jongeren PvdD willen verbod jongensbesnijdenis

PINK!, de jongerenorganisatie van de Partij voor de Dieren, roept het Nederlandse parlement op om met een wetsvoorstel te komen om de rituele besnijdenis van pasgeboren jongens te verbieden. Vorige week besteedde het televisieprogramma Nieuwsuur aandacht aan jongensbesnijdenis en aan een dergelijk verbod waar de IJslandse politiek nu mee bezig is.

Sebastiaan Wolswinkel, voorzitter van PINK!, hoopt dat Nederland snel het voorbeeld van IJsland zal volgen: “Besnijdenis is een zware ingreep en een grote schending van de lichamelijke integriteit. Kinderen ondergaan nu vaak zo’n onomkeerbare ingreep niet vanwege enige medische noodzaak, maar vanwege de geloofsopvattingen van de ouders. Dit zou niet mogen gebeuren.” Eerder sprak ook Artsenfederatie KNMG zich al kritisch uit tegen jongensbesnijdenis.

Wolswinkel begrijpt dat een verbod voor onrust zal zorgen onder religieuze gemeenschappen. “Wij pleiten echter niet voor een algeheel verbod op besnijdenis. Als iemand meerderjarig is en zich wil laten besnijden, moet zoiets mogelijk zijn. Besnijdenis is echter een zeer zware ingreep en zou niet moeten plaatsvinden op pasgeboren kinderen, die daarvoor geen toestemming kunnen geven.”

De jongerenorganisatie is een online petitie begonnen om zo de maatschappelijke discussie verder aan te wakkeren.

PINK! maant winkelend publiek in Leeuwarden tot soberheid

Uit de Leeuwarder Courant, 2 augustus. Door Willem Bosma, Friesland

Het mensdom leeft op te grote voet. Met die boodschap stapten jonge leden van de Partij voor de Dieren woensdag op het winkelpubliek in hartje Leeuwarden af.

Aanleiding voor het folderen van jongerenorganisatie PINK! was de Earth Overshoot Day (EOD). Dit is de dag waarop de wereldwijde consumptie voedsel, kleding, huisvesting, spullen en brandstof het productie- en herstelvermogen van de planeet zou overtreffen.

Volgens een complexe berekening was dat dit jaar op 1 augustus. Tot 1970 heeft de aarde de mondiale consumptie kunnen bijhouden, nu staan er dus nog vijf maanden van interen op reserves voor de deur. ,,We moeten omschakelen’’, zegt PINK!-bestuurslid Marjolein Moeijes (26) uit Rotterdam. ,,Een plantaardig dieet kan een goede eerste stap zijn.’’

Voorzitter Sebastiaan Wolswinkel (24) is op de fiets uit Oldeberkoop gekomen, wat naar zijn oordeel ook helpt. Als wiskundige begrijpt hij dat er op de jaarlijkse berekening van een overconsumptiedag veel valt af te dingen.

,,Je bent een beetje aan het chargeren, maar mensen kunnen het idee wel bevatten. Studerende jongeren zeker. Ze kennen de dag maar al te goed dat de studiefinanciering op is.’’ Wolswinkel denkt dat jongeren, meer dan hun ouders, op zoek zijn naar ,,betekenis’’ en ,,echte waarde’’, in plaats van hun geluk te ontlenen aan luxe spullen en maaltijden.

Mensen die de uitputting van grondstoffen of voedselvoorraden wijten aan overbevolking, krijgen van de PvdD-jongeren lik op stuk. ,,Minder dan een kwart van alle mensen verbruikt driekwart van alle grondstoffen. Er zou genoeg kunnen zijn voor iedereen.’’

Om dat de illustreren bestaat er ook een Overshoot Day per land. In Qatar en Luxemburg hebben ze al in februari hun denkbeeldige rantsoen verbruikt. Nederland, de VS en Rusland schieten er in april overheen.

Voor een gering beslag op de aarde moet je op de Balkan en het Zuidelijk Halfrond zijn, met Vietnam als uitschieter. Daar valt de nationale overschrijding pas op 21 december. De PINK!-leden hopen dat ze de Nederlandse dag langs politieke weg naar achteren kunnen krijgen.

Mars voor de sluiting van slachthuizen

16 juni 2018, verslag door Peter de Weerd

Op zaterdag 16 juni organiseerde de dierenrechtenorganisatie Bite Back voor de eerste keer in Nederland de Mars voor de Sluiting van Slachthuizen. Wereldwijd wordt deze mars al langer gehouden in diverse steden, maar nu was ook Amsterdam aan de beurt. Een groep van zo’n 20 PINK!’ers toogde naar onze hoofdstad, om samen met honderden andere demonstranten uit het hele land Nederland te laten weten dat we een einde willen aan het dierenleed dat in slachthuizen plaats vindt.

De organisatie vroeg iedereen in het rood gekleed te komen, om het bloedvergieten in de slachthuizen te symboliseren. Van tevoren hadden een aantal van onze leden al banners en borden met protestleuzen als ‘Vlees is moord’ en ‘Animal exploitation ends with our generation’ gemaakt. We verzamelden voor het Centraal Station van Amsterdam aan het begin van de middag en liepen daarna naar de Dam, waar de demonstratie om 14:00 uur begon met een aantal toespraken. Ook waren er een aantal informatiekraampjes en kon je lekker plantaardig gebak kopen. Om half drie begon de mars, waarbij we een route door de binnenstad van Amsterdam liepen. Het geeft een geweldig gevoel dat je samen met honderden gelijkgestemde dierenvrienden voor het zelfde strijdt en tegelijkertijd op legale wijze het openbaar vervoer en overige verkeer mag hinderen!

Op twee plaatsen, het Rembrandtplein en het Leidseplein, hielden we een massale ‘die-in’. Gedurende een klein kwartier gingen alle demonstranten op de grond liggen alsof ze dood waren, terwijl er uit speakers akelige geluiden van dieren in slachthuizen klonken. Het moet een indrukwekkend gezicht zijn geweest voor omstanders, maar ook voor ons demonstranten was dit toch wel een emotionele ervaring.

Hierna ging de mars verder. We zweepten elkaar op en riepen leuzen als “Slachthuizen dicht!” en “Hun melk, niet van ons!”. Veel omstanders maakten foto’s en filmpjes en sommigen staken hun duim naar ons op. Halverwege de route kwamen we nog langs een veganistisch eettentje, waar we even stil stonden en de naar buiten gelopen medewerkers luid toejuichten en applaudisseerden, een erg leuk moment!

Tegen het einde van de middag was de mars afgelopen. Sommigen gingen ergens wat eten, anderen gingen moe maar voldaan weer naar huis. En een aantal echte PINK!-bikkels liepen diezelfde nacht nog de sponsorloop voor de Nacht van de Vluchteling!

Al met al voelde het goed om van ons te laten horen en geeft een demonstratie als deze weer nieuwe energie om te blijven strijden voor de rechten en het welzijn van dieren. Dat blijkt hard nodig, want hoe utopisch het doel van de mars eerst ook klonk, een week later werd dankzij onderzoek door RTL Nieuws bekend dat er ook in Nederland veel misstanden plaats vinden in slachthuizen. Dit was dan de eerste keer dat de Mars voor de Sluiting van Slachthuizen gehouden werd in Amsterdam, het zal niet de laatste keer zijn…

Voorjaarscongres

28 april 2018, verslag door Sebastiaan Wolswinkel

Het was een stille zaterdag. De dag ervoor was een uitstekende vrijdag geweest, waarop onze verlosser uitbundig was gevierd, wiens bloedvergiet ons had bevrijd door de Opstand. Onze verlosser en diens nakomelingen welteverstaan, het feest draaide om heel Oranje.

Afijn, op een zaterdag zo stil dat alleen een volkskater de oorzaak kan zijn, kwam een significante groep rebelse jongeren bijeen om de volgende opstand te initiëren. In theater de Berekuil in Utrecht vond het voorjaarscongres van PINK! plaats.

Het zou een buitengewoon spannend congres worden. Ik moest als verenigingshoofd mandaat krijgen voor een nieuw termijn, terwijl een groeiende factie binnen de organisatie zich steeds feller is gaan verzetten tegen leiders die hun plek hebben verdiend op basis van hun afkomst. Dit, terwijl leiderschapskwaliteiten bij mij in de familie zitten.

Ik had vantevoren in een nabijgelegen hotel overnacht, om asociaal vroeg opstaan te kunnen vermijden, en omdat ik stom genoeg was geweest om te lang te wachten met het zoeken van een medePINK!er in de omgeving bij wie ik zou kunnen verblijven. Die is eigenlijk altijd wel te vinden.

’s Ochtends slenter ik naar de Bagels & Beans en sprak ik mijzelf intern uiterst streng toe op het feit dat ik nog geen speech heb geschreven. Notitieboekje erbij, pen huivert boven het papier – ik weet het echt niet. Dan komt de diep weggestopte studentikoos in mij naar boven, en fluistert, “het komt vast wel goed.” Ik ben het dankbaar, voor nu.

Dan door naar de Berekuil, waar ik de eerste ben. Ik word binnengelaten en beide zalen getoond. Ja, we hadden dit keer voor het eerst twee zalen. Één waar het hoofdprogramma plaatsvond, en een andere waar allerlei activiteiten plaatsvonden. Kleding kon worden aangeschaft, mensen konden op de foto voor een actie tegen Shell, en er lagen lijsten met zaken waar wij input van leden over wilden. Posterontwerp was niet duidelijk genoeg aangegeven om een enorm succes te worden, maar ik heb er groot vertrouwen in dat in de toekomst deze zaal des te meer vreugd en inspiratie voor onze congresgangers zal betekenen.

Het congres wordt geopend met een indrukwekkende vier slides aan huishoudelijke mededelingen, voornamelijk vanwege de foto’s van alle commissiehoofden en afdelingsrepresentanten die aanwezig zijn, en die maar al te graag tijdens de lunch geen hap door hun keel krijgen omdat ze continu in gesprek zijn met overenthousiaste potentiële actievelingen.

Dan open ik het congres door in een hoopvolle, overtuigde stem een aantal zinnige dingen te zeggen. De agenda wordt doorgenomen; oude notulen worden besproken; toezeggingen gedaan; bijlagen ontdekt. Dan is het tijd voor onze eerste spreker. Roos Vonk komt binnen, en is een ogenblik verbijsterd. “Ik had echt niet zoveel verwacht. Als ik iets voor de partij doe, zijn er veel minder mensen. Dan kunnen we altijd in een kring zitten.” De eerlijkheid gebied te zeggen dat een kringopstelling ook al heel wat jaren niet het ideaal is op de congressen van onze moederpartij, maar het is een onbedoelde vleiend begin voor zeer boeiende presentatie, waar het CDA niet al te goed vanaf komt. Ondanks de ~70 mensen die op dat moment in de zaal zitten weet Roos er toch een open groepsgesprek van te maken, waar iedereen die gehoord wil worden de kans krijgt, en nog loopt het geheel maar een half uur uit. Snel door naar het jaarverslag; paar vragen; verslag van de kascommissie; jaarrekening; en verkiezing van de voorzitter van de kascommissie en van de vereniging, en tenslotte een overig lid van de kascommissie. Nagelbijtend verlaat ik de zaal, en niet vanwege onuitstaanbare honger of argwaan over de kwaliteit van de lunch. We kennen, vertrouwen en houden van Rammenas. Het stelt weer niet teleur.

Na de lunch komt de uitslag van de verkiezingen. Iedereen is aangenomen, zo erg zijn die genetisch bepaalde leiders dus ook weer niet. Dan beginnen de amendementen, waardoor ik die laatste zin moet terugnemen. Er worden voornamelijk zinnige dingen aangenomen en minder zinnige dingen weggestemd. Heerlijk, die democratie. Je zou het iedereen toewensen, het leger niet uitgezonderd.

Na een al dan niet genomen pauze is het tijd voor onze tweede spreker. Kamerlid Lammert van Raan. Ik herken meteen iemand die jaren voor de klas heeft gestaan. Hij is een engagerende spreker die ultieme controle en gemak uitstraalt. Een enkele twijfelachtige opmerking nemen we voor lief – zo beweerde Lammert dat wij meer dan een politieke partij zijn omdat we deel zijn van een grotere beweging, alsof de VVD meer is dan een politieke partij omdat het deel is van de belangbehartiging van de financiële sector, in plaats van dat het inderdaad deel is van iets groters, maar als politieke partij – want in zijn geheel is het een boeiende en waardevolle presentatie. Even terug naar de amendementen, en dan is het een rondvraag en slotwoord later alweer het eind van het congres.

Er wordt hevig geborreld, zwaar geposeerd voor een groepsfoto, en uitvoerig opgeruimd, alvorens men langzaamaan huiswaarts keert, op de gezamenlijke dineerders na.

Ik ben deel van de groep die als laatste het terrein verlaat, op weg naar een eetplek waar de gezelligheid kan voortduren. Het is dus, “De laatsten zullen de eersten zijn geweest”. Oftewel, “de laatsten zullen een hele lang dag hebben gehad.” Valt niets op aan te merken, dat is gewoon een waarheid als een pink.

Academy 2018

7 en 8 april 2018, verslag door Marjolein Moeijes

In het weekend van 7 en 8 april vond de PINK! Academy plaats in hartje Amsterdam. Er deden 18 mensen mee waaronder weer een hoop nieuwe leden. Het programma bestond uit verschillende trainingen zoals onderhandelen en debatteren. Ook werd er een snelcursus gegeven in het schrijven van moties en amendementen. Daarnaast zijn de deelnemers geïnspireerd geraakt door verschillende sprekers zoals Bram van Liere, statenlid Noord-Holland en Sebastiaan Pruissen, junior beleidsmedewerker in de Tweede kamer . Heb jij ook ambities om de wereld te veranderen en doe je dat graag via de politiek? Zorg dan dat je erbij bent de volgende PINK! Academy, om je politieke vaardigheden te trainen én een hoop gezelligheid te ervaren.

Eten

Bram van Liere

Serieuze activiteiten

Gesprekken

Debatten

Actie-excursie Maastricht

24 februari 2018, verslag Leah Menting

Op zaterdag 24 februari gingen er een groep PINK!-leden vanuit heel Nederland op excursie naar Maastricht voor een leuk uitje naar de grotten van Maastricht, maar ook, heel belangrijk, om actie te voeren voor Varkens In Nood.

De dag begon eerst voor velen met een lange, gezellige reis naar Maastricht. We ontmoetten elkaar bij Fort Sint Pieter op de Sint-Pietersberg. Hier kregen we een rondleiding door het fort met interessante informatie over de geschiedenis van het fort. Vervolgens gingen we met de hele groep en de gids naar de grotten. Behalve dat de grotten heel indrukwekkend waren, konden we ook even opwarmen omdat het daar niet zo hard waaide als buiten. In de grotten waren heel mooie tekeningen op de muren te zien en bijna overal waar je keek stonden namen en data in de muren gekerfd.

Na de interessante rondleiding door de grotten zijn we ergens gaan picknicken, waarna we de stad in zijn gegaan om de actie voor te bereiden. In een cafeetje hebben we de plannen besproken en zijn alle nodige spullen uitgedeeld. Daarna zijn we de winkelstraat in gegaan om alles op te zetten en de actie te beginnen. De actie voerden we tegen de ING omdat zij als bank veel geld steken in megastallen van onder andere de varkensbaron Straathof. Het is de bedoeling dat door het ophalen van handtekeningen we daar, in samenwerking met Varkens In Nood, ING mee kunnen stoppen. Ook hebben we op deze manier mensen bewust proberen te maken over het feit dat zij kiezen voor hun bank en dus deels meewerken aan deze financiering van de ING in megastallen (als zij hun geld op de ING hebben staan). Wij hopen hiermee dat mensen gaan nadenken over op welke bank zij hun geld zetten en dus waar hun geld in geïnvesteerd wordt.

Al met al vond ik het een zeer leerzame en actieve dag.

Nieuwjaarsborrel 2018

In de avond van zaterdag 13 januari hadden wij onze nieuwjaarsborrel in de U-bar in Utrecht. We hebben de voorzitters van alle afdelingen gehoord over de mooie plannen voor het komende jaar. Ook zijn we feestelijk een nieuwe periode ingegaan, namelijk die van het nieuwe logo! De reacties waren ontzettend positief, daar zijn we blij mee! Buiten hebben we nog wat eigen merchandise bespoten. Wil jij ook je eigen PINK!-merchandise bespuiten? Dan kan weer bij de aankomende AV! Afsluitend hebben nog een dansje gedaan. Het was een fijne fuif!

Dieren zijn geen handelswaar

Amsterdam, 12 april 2017 – Vandaag komen de pandaberen Wu Wen en Xing Ya aan in Nederland, na een lange periode van onderhandelen tussen Nederland en China. PINK!, de jongerenorganisatie van de Partij voor de Dieren, is niet blij dat deze dieren als ruilwaar ingezet worden om de diplomatieke banden tussen twee landen te versterken.

De twee panda’s zullen de komende jaren, onder toezicht van China, verblijven in Ouwehands Dierenpark te Rhenen. De dierentuin moet hiervoor maar liefst één miljoen euro per jaar aan de Chinezen betalen en dat terwijl de panda’s na verloop van tijd weer terug naar China zullen gaan. Naast het gesleep met de dieren en de hoge kosten die hiermee gepaard gaan, vindt PINK! het bovenal onethisch om levende wezens als handelswaar in te zetten, terwijl er diverse alternatieve giften mogelijk zijn om de relatie te versterken.

PINK! roept daarom de Nederlandse regering, Ouwehands Dierenpark en andere dierentuinen en bedrijven op, om in de toekomst geen levende wezens meer in te zetten om diplomatieke en handelsrelaties te versterken. Daarnaast doet PINK! de oproep om dieren in hun oorspronkelijke leefgebied te laten verblijven en meer geld uit te trekken voor hun bescherming ter plaatse.