Type Archieven - Pagina 13 van 13

Actie Earth Overshoot Day'

8 augustus 2016

Earth Overshoot Day (EOD) viel dit jaar al op 8 augustus. De dag in het jaar waarop de wereldwijde productie en consumptie voorbij gaan aan wat de aarde in een jaar kan opbrengen. PINK! liep daarom een rouwtocht door de straten van Den Haag om de bewustwording omtrent deze dag te vergroten. PINK! roept de regering op om EOD uit te roepen tot dag van nationale rouw.

PINK! sprak mensen aan en gaf ze praktische tips over hoe ze hun ecologische impact op de aarde kunnen verkleinen. Zo zorgt het eten van minder dierlijk en meer plantaardig voedsel al voor een lager energieverbruik, minder oerwoud wat gekapt wordt en minder water wat wordt gebruikt en vervuild. Daarbij moet het kabinet ook inzien dat juist de bio-industrie verre van efficiënt is en dat er beleidsmatig ook op dat gebied een wereld te winnen is.

Maar weinig mensen weten wat Earth Overshoot Day is, laat staan dat ze zich bewust zijn van het feit dat het vandaag is. De manier waarop in het westen geproduceerd en geconsumeerd wordt heeft niet alleen directe gevolgen voor mensen in ontwikkelingsgebieden, ook toekomstige generaties zullen last hebben van onze leefstijl. Door in te teren op de reserves van de aarde, tasten we de kwaliteit van leven aan van alle wezens die na ons op aarde zullen leven. Daar moeten en kunnen we iets aan doen. Bewustwording van ons gedrag en de effecten van het beleid wat gevoerd wordt is een belangrijke eerste stap.

PINK! koos niet alleen voor Den Haag omdat het de politieke hoofdstad van Nederland is. De gemeente Den Haag scoort ook erg slecht op de gemeentelijke duurzaamheidsindex. Op het gebied van Milieu, Natuur en Grondstoffen scoort Den Haag een 3,8.

Ombudspersoon voor toekomstige generaties

Het voorstel voor een ombudspersoon voor toekomstige generaties was een initiatief van zes politieke jongeren organisaties: CDJA, Dwars, JD, JS, Perspectief en uiteraard PINK! zelf. Ons doel was om onze moederpartijen eraan te laten commiteren, in de verwachting dat dit een kamermeerderheid zou betekenen na de verkiezingen van begin 2017.

Opinieartikel

Op 14 juni 2016 werd het initiatief gelanceerd aan de hand van een opiniestuk in de Volkskrant.

Signering en overhandiging door PJOs

Op 19 juli 2016 bezocht een delegatie van verschillende PJO’s staatssecretaris van infrastructuur en milieu Sharon Dijksma om het manifest aan haar te overhandigen. Zij toonde haar steun door het manifest mede te ondertekenen.

Overhandiging aan staatssecretaris I&M

Sharon Dijksma neemt het manifest in ontvangst. Ilse Smit (links) is aanwezig namens PINK!

PINK! amendeert verkiezingsprogramma Partij voor de Dieren

Op 27 november 2016 vond het 23e partijcongres plaats van de Partij voor de Dieren. Vicevoorzitter Ilse Smit verdedigde succesvol een amendement op het verkiezingsprogramma van de Partij voor de Dieren voor de Tweede Kamerverkiezingen van 2017, dat zij in samenwerking met Sebastiaan Wolswinkel had geschreven, om de partij zich uit te laten spreken voor een ombudspersoon voor toekomstige generaties.

Het was geen verrassende overwinning. Het idee lag geheel in lijn met de idealen van onze moederpartij en haar bestuur had dan ook een positief advies gegeven voor het amendement.

Chap, where's my country?

Column n.a.v. het Brexit referendum, door Sebastiaan Wolswinkel

“If this is right, Theresa May hasn’t got the massive support from the country she was hoping to get, to allow her to do whatever it is she wanted to do, which she never told us.”

Schitterende woorden van nieuwscommentator David Dimbleby bij het zien van de exit poll van de Britse verkiezingen op 8 juni. De uitslag was inderdaad in strijd met May’s verwaande verwachtingen. Van de enorme overwinning waar ze op gerekend had, en die het districtenstelsel in het Verenigd Koninkrijk mogelijk maakt, was geen sprake. Sterker nog, de volgende dag werd de voorspelling bevestigd dat geen enkele partij een absolute meerderheid had. De verkiezingen, die een chaotische campagnetijd en ontbinding van het parlement betekenden, hadden vervolgens tot meer “kracht en stabiliteit” moeten leiden – net op tijd voor het begin van de Brexit-onderhandelingen met Brussel. Het tegenoverstelde is gebeurd, en daarmee is het uitroepen van deze verkiezingen de grootste miscalculatie in de Britse politiek sinds de referendumbelofte waarmee David Cameron de verkiezingen in 2015 naar zich toe trok. Dat is inderdaad niet lang geleden. Mijn moederland verkeert in chaos.

Om dit debacle grondig te ontleden, moeten we terug naar het opstellen van de Magna Carta in 1215, maar dat gaan we niet doen. We kunnen ook beginnen in de late dertiger jaren van de afgelopen eeuw, toen begon te blijken dat het verdrag van Versailles geen handige manier was geweest om een wereldoorlog af te ronden, en de intenties voor het verenigen van Europa die daarom snel na de Tweede Wereldoorlog ontstonden. Ook dat doen we niet. Zelfs aan het toetreden van het VK tot de EEC in 1973, en het referendum van 1975 waarin de Britten de kans kregen om goed te keuren wat al gebeurd was, wijden wij weinig woorden.

Sterker nog, ik begin post-Brexit referendum. Zowat alle politici die niet primair bekend stonden om hun lachwekkendheid hadden wekenlang het land rondgereisd om burgers te overtuigen dat één van de twee opties die ze voorgeschoteld hadden gekregen tot grote problemen zou leiden, maar ze hadden te weinig nadruk gelegd op het feit dat bananen best krom mogen zijn wat Brussel betreft, en dat Groot-Brittannië geen deel van Shengen is en reeds grensbewaking had. Het Britse volk had daarop gereageerd door de eerste ‘f*ck you’ die het zogenaamde politieke establishment in 2016 te verduren kreeg. David Cameron gaf toe dat hij als Bremainer niet juiste persoon was om het land verder te besturen, en maakte plaats voor Theresa May – een Bremainer.

Toen volgde een ongelooflijke transformatie, aangedreven door opportunisme en een ongezond hechte band tussen de conservatieven en zekere mediamagnaten waarvan ons land gelukkig geen equivalenten kent. Onder het mom van de betekenisloze leus, “Brexit means Brexit,” werd eenieder die kritische vragen durfde te stellen over leugens die de uitslag hadden beïnvloed of het proces dat zou volgen belast als vijand van de democratie. Het kabinet van May besloot het resultaat te interpreteren als een wens om de Europese Economische Ruimte te verlaten. Dat kwam neer op een aanname dat minder dan 4% van mensen die voor Brexit stemden binnen de EER wilden blijven. Ze probeerden het parlement te omzeilen, en jaagden woede over een onafhankelijke rechterlijke macht aan toen de supreme court erop wees dat beide huizen – lager en hoger – inspraak dienden te hebben. Dit terwijl het overgrote merendeel van de oppositie allang had aangegeven de wensen van het volk te honoreren. “Hoe durven lords, die niet verkozen zijn, hun taak serieus te nemen,” jammerde May, de niet verkozen premier. Het parlement diende niet te worden betrokken, zo beweerde het kabinet tijdens het debat – begin februari – waar rechters hen toe hadden gedwongen, want dan zou informatie vrijkomen over de onderhandelingsstrategie, en dat zou in Brussel gehoord worden en tegen hen kunnen worden gebruikt. Dezelfde redenering werd gebruikt om te argumenteren dat het parlement niet eens op de hoogte zou moeten worden gehouden. Parlementariërs zouden via de media mee kunnen krijgen wat er gaande is, net als het volk. Zelfs ministers klaagden dat zij nauwelijks geïnformeerd werden.

If I no longer give you the benefit of my judgment and simply follow your orders, I am not serving you; I am betraying you.

Kenneth Clarke

Parlementslid voor de Conservatives

May weigerde inzicht te geven in de intenties van haar en de weinige collega’s die nog iets te zeggen hadden binnen haar kabinet. Het bleef vooral bij “Brexit means Brexit.” Op gegeven moment ging ze zo ver om te specificeren dat ze een “red, white and blue Brexit” voor ogen had, maar dat was het. Één ding beloofde ze wel: het land had stabiliteit nodig, en er zouden dus geen verkiezingen komen.

Toen op 18 april een lessenaar voor nr. 10 (de woning van de premier) verscheen die was gedecoreerd voor een aankondiging namens de conservatives, niet namens het hoofd van de Britse regering, waren speculaties over een verbroken belofte gelijk geloofwaardig. “We hebben meer stabiliteit nodig dan een absolute meerderheid mij geeft,” kondigde ze vrij letterlijk aan. Het was duidelijk dat deze verkiezingen een formaliteit zouden zijn. Theresa May’s populariteit was enorm: de voormalige remainer die tot bekering was gekomen, omdat ze niets liever wilde dan de wil van het volk uitvoeren; die de conservatieve MP’s had weten te verenigen na het polariserende referendum en de oppositie klein had gekregen – een voorproefje van wat ze in Brussel zou doen, met de Duitse autofabrikanten als bondgenoten, die namelijk bijna geheel van export naar Groot-Brittannië afhankelijk bleken te zijn. De markt was ook verrassend stabiel gebleven. May had profijt van de doemscenario’s waarmee hyperbolische remainers het volk hadden overspoeld, omdat het nu deels aan haar te wijden leek dat deze niet waren uitgekomen. Het uitroepen van verkiezingen was een meesterlijke zet, want niemand in de oppositie zou zo stom zijn om erop te wijzen dat ze hiermee een belofte had gebroken, en daarmee de indruk geven dat ze niet dankbaar waren voor deze kans om kiezers te overtuigen. Natuurlijk moesten andere partijen de indruk wekken dat ze deze kans omarmden, maar deden ze dat niet.

De Scottish Nationalists hadden in 2015 een ongelooflijke vijfenvijftig van zesenvijftig zetels in Schotland gewonnen, dus die konden alleen maar verliezen, en Labour zat vast aan Jeremy Corbyn als leider, een vegetarische pacifistische socialist die door de sensatiepers tot IRA-sympatisant gelieerd aan Hamas was gemaakt, en die niet eens het vertrouwen van zijn eigen partij genoot. Dat tweede was gedeeltelijk waar. Gevestigde partijlieden die groot waren geworden in het New Labour-tijdperk van Tony Blair en Gordon Brown hadden meerdere malen geprobeerd om van hem af te komen. Na afloop van het referendum stapten 23 van de 31 shadow ministers op – prominente MP’s wiens portefeuille overeenkomt met één van de ministeries. Later die zomer nam Corbyn het controversiële besluit om te pleiten tegen het vernieuwen van Trident, de Britse kernwapens. Zijn MP’s keerden zich tegen hem, en hij verloor een vote of no confidence overtuigend. Zijn MP’s weigerden ook hem te nomineren voor de verkiezing tot partijleider, maar de NEC (National Executive Committee) besloot dat de uitgedaagde leider automatisch recht had om mee te doen. Wel legden ze beperkingen op welke leden mochten stemmen, omdat er een indruk was dat Corbyn de vorige verkiezingen had gewonnen doordat mensen in grote getale tijdelijk partijlid waren geworden om Labour te saboteren. In september 2016 won Corbyn met 62% van de stemmen. Zijn leden hadden nog volle vertrouwen in hun leider. Sommige partijprominenten legden zich neer bij het resultaat, maar anderen keken met genoegen uit naar aankomende by-elections (tussentijdse verkiezingen in gebieden waar het parlementslid vroegtijdig is opgestapt) waar een verlies door Labour onder Corbyn waarschijnlijk leek, en zijn positie nog verder zou verzwakken. Één van de twee, Copeland, was inderdaad voor het eerst sinds 1935 door de Tories gewonnen toen May de verkiezingen uitriep. Labour zou geen weerstand kunnen bieden, en May kon rekenen op zo’n grote meerderheid dat weerstand hopeloos zou zijn, ook voor partijgenoten. Ze probeerde ook niet te verbergen dat het haar daar om te doen was. Toen ze de verkiezingen uitriep, zei ze letterlijk, “there should be unity in Westminster, but instead there is division,” waarmee ze meteen mensen verder verdeelde in zij die het jammer vinden als hun premier niet begrijpt hoe democratie werkt, en zij die masochistisch genoeg zijn om geen inspraak te willen.

De eerste paar weken hadden de Tories niet door dat er iets mis was. De duizenden mensen die naar Corbyn’s rallies kwamen vielen niet op, en zijn populariteit onder jongeren was niet bepaald beangstigend. Verkiezingen gaan tenslotte om stemmers, niet stemgerechtigden. Het was de mensen uitgelegd dat Labour’s ideeën niet serieus te nemen waren – dat je alleen zou voorstellen dat verpleegsters een loon verdienen waar ze van kunnen leven als je denkt dat er een “magic money tree” is om het te financieren – en dus bleef er maar één partij over die hoe dan ook voor Brexit zou gaan. Het was niet de eerste keer dat een vrouwelijk lid van het establishment verkiezingen helemaal om haar liet draaien, overtuigd dat ze zo korte metten zou maken met een populist die grote groepen mensen wist te enthousiasmeren door zijn integriteit, openheid en oprechtheid. Clinton had haar kunnen waarschuwen, ‘Hij doet me een beetje aan Bernie denken, en jullie hebben een minder rijke traditie van corruptie om hem de mond te snoeren.” Clinton zou gelijk hebben gehad. De Britse media is zeer neutraal tijdens campagneperiode, en dat gaf Corbyn kansen om zijn verhaal over te brengen, die hij maar al te graag benutte. Ondertussen was May onzichtbaar. #wherestheresa deed het goed.

Op 3 mei werd duidelijk dat het tij gekeerd moest worden, en haalde Theresa uit naar Brusselse politici, door te beweren dat zij probeerden de verkiezingen te verstoren. Zelfs the Guardian, weliswaar een linkse krant, maar zeer objectief en respectvol van de neutraliteitsregels die tijdens campagne gelden, noemde de beweringen “extraordinary”. De beschuldiging kwam nadat Juncker had laten weten een heel moeilijk gesprek met haar te hebben gehad in nr. 10.

De Labour manifesto, met begroting, werd positief ontvangen. De Torie manifesto, zonder begroting, schrok veel oude kiezers af en maakte duidelijk dat de conservatives hadden ingeschat dat hun stemmen een gegeven waren. Het werd niet beter toen prominente conservatives toegaven dat zij hier commentaar over zouden hebben gehad als hen inspraak was gegeven, en slechter toen May de plannen aanpaste op basis van populariteit, en vervolgens beweerde dat er niets veranderd was. Corbyn bleek een relateerbaar persoon, die zich al decennia lang zonder enige behoefte aan waardering inzet voor een betere wereld. May bleek stil te vallen bij vragen waarop het politiek tactische antwoord niet meteen in haar opkwam.

I don’t think I’m similar to any of the characters in Harry Potter, but they are a great read for adults as well as for children.

Theresa May

Premier & Partijleidster van de Conservatives

Corbyn klom steeds verder omhoog in de polls, en May zakte. Van de overweldigende 24 punten verschil waarmee de partijen begonnen bleef weinig over. Twee terroristische aanslagen, in Manchester en London, leken dat proces te zullen keren. Conservatieven zijn in de perceptie altijd sterker geweest op het gebied van law and order, en Corbyn’s pacifistische neigingen en principiële bezwaren tegen shoot-to-kill waren altijd al zwakke punten geweest voor de Labourcampagne. Toch was er ook veel kritiek op de conservatieven, onder wie het aantal agenten afgelopen jaren landelijk met 20.000 is afgenomen. May’s bereidheid om mensenrechten te schenden om harder op te kunnen treden tegen terroristen was voor sommigen een valide alternatief, maar gelukkig niet voor iedereen.

Op de dag van de verkiezingen leek het niet rooskleurig voor de Corbynites. Hoewel een redelijke opkomst van de jeugd niet onvoorstelbaar was, gegeven hoeveel spijt de groep had van hun afwezigheid bij Brexit referendum, en hoe weinig trek ze hadden in een groter schuldgevoel, betekende het bijna gelijke percentage stemmers weinig. Het districtenstelsel kon Labour nog steeds de nek omdraaien. Zij zouden stemmen delen met LibDems, Greens en de landelijke partijen van Schotland en Wales, terwijl de Tories vooral stemmers uitwisselen met de UK Indepedence Party, en daar was duidelijk nauwelijks iets van over. Het volk was UKIP dankbaar voor Brexit, maar beschouwden hun stukje in de politieke geschiedenis daarmee afgehandeld. De grote hoop was dat Theresa’s meerderheid minder dan 30 zou stijgen. Dat zou dermate slecht zijn ten opzichte van de verwachtingen op basis waarvan ze haar geen-verkiezingsbelofte had gebroken, zou de verkiezingen zo’n gedoe voor bijna niets maken, dat prominente conservatives hun messen zouden slijpen. De bookies gaven een “Et tu, Boris?”-moment een kans van 50 op 1.

En toen dus die exit poll waar David Dimbleby zo verbouwereerd over was. Maar meer dan dat: 72% van de jongeren bleek te hebben gestemd, ten opzichte van 69% van alle stemgerechtigden. Labour won Kensington, het gebied in London waar de vele musea te vinden zijn, en de rijkste constituency van het land. Sinds de Tweede Wereldoorlog is stemmen toename voor Labour nog nooit zo groot geweest. Ze hebben jong en oud verenigd; arm en rijk. Er is geen regio in het land meer die er hopeloos uitziet voor Labour. Vooral het totaalbeeld was opvallend prachtig – de conservatives zijn hun meerderheid kwijt. Er zal geluisterd moeten worden.

Helaas duurde de euforie niet al te lang. May kreeg toestemming van de koningin om een regering te vormen, en kijkt daarvoor naar de DUP, de Democratic Unionist Party van Noord-Ierland. Een restant van een protestantse extremistische beweging, bestaande uit klimaatsceptici en tegenstanders van LHBT-rechten, ten opzichte van wie de regering in Westminster neutraal zou moeten zijn volgens de Good Friday Agreement die zorgde voor een eind aan dertig jaar semi-burgeroorlog in Noord-Ierland. May heeft zich nu van hun steun afhankelijk gesteld voor haar meerderheid, en daarmee de grootste miscalculatie gemaakt in de Britse politiek sinds het uitroepen van de verkiezingen van de dag daarvoor. Dat is inderdaad niet lang geleden.

Ondertussen beginnen de Brexit-onderhandelingen eindelijk over een week. Dat wordt een tweejarig proces tijdens welke iedere dag 2000 jongeren in het Verenigd Koninkrijk 18 worden en 1500 ouderen sterven. Maar dat weerhield mijn volk er niet van om de Liberal Democrats voor gek te verklaren toen ze het voorstel deden dat er aan het eind van het proces over de Brexit Deal gestemd zou kunnen worden – datmaal niet op basis van speculatie, maar op basis van duidelijkheid over wat er met de beste intenties te bereiken viel.

Licht voor het oprapen

3 mei 2016, Te Gast artikel Leeuwarden Courant door Sebastiaan Wolswinkel

3 mei is de Werelddag van de Zon. Deze ster, ooit beter bekend als het oog van Ra, of Helios, was voor het overgrote deel van onze geschiedenis het meest imposante object waar wij nietige mensen mee in aanraking kwamen. Het brengt warmte, licht en leven, en wakkert onze fantasie aan. De gevoelens van ontzag waar deze vurige discus ons van doordrong leidden misschien wel tot het fenomeen ‘religie’.

Sindsdien hebben we echter onze eigen Verlichting gehad. We begrijpen dat de zon niets meer is dan een vrij stevig hoopje atomen, en daarmee is de mysterie verdwenen, maar het ontzag niet. Het branden van de zon is geen goocheltruc, waarbij de lol is verdwenen wanneer je het doek optilt. Het verhaal van de zon wordt alleen maar imposanter wanneer je doorziet dat het volgt uit een klein aantal stelregels die de realiteit bepalen:

De waterstofatomen in de kern van de zon staan door het enorme gewicht aan alle kanten onder zulke extreme druk dat ze niet anders kunnen dan fuseren. Wanneer dit gebeurt herordenen de fundamentele deeltjes zich en komt er een deeltje vrij dat zich een foton noemt – ons beter bekend als ‘licht’. De foton begint zich door het dichte plasma te worstelen, en na zo’n 100 millennia mag het resultaat er dan ook wezen: het oppervlakte van de zon is bereikt, en slechts het vacuüm ligt voor hem. Op hetzelfde moment duiken aan alle kanten naast hem meer fotonen op uit het plasma, en die zijn op hun beurt omsingeld. Het totale volume waterstof dat al die tijd geleden fuseerde was zo groot, dat de hele zon straalt. Een golf van licht rimpelt de ruimte in, en wordt onmiddellijk gevolgd door de volgende generatie fotonen, waardoor het licht dat de nabije kosmos overspoelt continu is. De fotonen waar het ons om te doen is hebben nog een reis van 150 miljoen kilometer voor zich waar zij 8 minuten over zullen doen. Ten minste, vanuit ons perspectief. Vanuit hun perspectief is er geen afstand meer te overbruggen en bereiken ze de aarde ogenblikkelijk – ook ruimte en tijd zijn nu eenmaal relatief.

Hiermee hoeft het verhaal echter nog niet op te houden. Het licht dat de aarde raakt is goed voor ongeveer 1 kW/m². Dat betekent dat we met een totaal oppervlak ter grootte van het kleine Israël in al ‘s werelds energiebehoefte kunnen voorzien zonder fossiele brandstoffen, en de desastreuze gevolgen die met hun gebruik gepaard gaan. Deze fotonen begonnen 100.000 jaar geleden een missie om ons te redden. Wij hoeven slechts de panelen te plaatsen voor een gezonde wereld met goedkope energie. Wat een verhaal zou dat zijn.

Het verhaal wordt steeds geloofwaardiger. Nu al is zonne-energie in veel landen (o.a. Brazilië, Australië & de VS) goedkoper dan energie uit fossiele brandstoffen, en dat betekent dat een alsmaar groeiend deel van de wereld ook economische redenen heeft om de overstap van zwart naar groen te maken: helaas toch de doorslaggevende factor in onze maatschappij. Wat dit voor Nederland betekent, is dat vasthouden aan fossiel nu ook een stommiteit is in de taal die onze beleidsmakers begrijpen. Zelfs zij kunnen zich voortaan misschien vinden in de wens om onze thuisplaneet te behouden. Ik hoop het, want er moet iets veranderen. PINK! heeft genoeg van hun incompetentie, en voortaan gaan we dat duidelijker maken.

Sebastiaan Wolswinkel

Verkozen tot voorzitter 16 april 2016. Herverkozen 14 april 2018

Sebastiaan (1994) werkt als Mathematics en Science docent op de International School Groningen. Als leraar vertelt hij zijn kinderen vaak dat als ze hun best doen om kritische denkers te worden, ze een mooie toekomst kunnen hebben – maar hij weet dat dat een leugen is tenzij we de vele wereldwijde risico’s voor toekomstige generaties erkennen en tegengaan.

Als chronisch hoofdpijnpatient weet hij hoe het is om continu te lijden. Dat wenst hij geen enkel ander individu toe en hij vindt het dan ook gruwelijk dat dit het lot is dat de vele miljoenen dieren in onze bio-industrie opzettelijk wordt aangedaan, evenals onvoorstelbaar veel dieren en soortgenoten voorbij onze landsgrenzen.

Sebastiaan realiseert zich dat onze generatie op den duur met klimaatverandering geconfronteerd zal worden en wil iedereen die zijn zorgen over de toekomst deelt uitnodigen daar via onze organisatie iets aan te doen – om zo de transitie naar een duurzame maatschappij zo geleidelijk mogelijk te maken, en ook van de voordelen van deze transitie te kunnen genieten.

License to Heal

License to Heal is een samenwerking van negen Politieke Jongerenorganisaties, begonnen in 2016, en sindsdien gesteund door de academische ziekenhuizen, de gezondheidsfondsen en een groot aantal experts.

Iedere patiënt moet volgens ons de medicijnen krijgen die hij of zij nodig heeft, zonder dat de maatschappij hier krom voor moet liggen.

Visie op zorg

Er zijn allerlei problemen in de zorg die iedereen bereid is te erkennen:

Zorgkosten nemen elk jaar toe en er moet actie ondernomen worden om de zorg betaalbaar en toegankelijk te houden.

De prijs van dure geneesmiddelen staat niet in verhouding tot de onderzoeks- en ontwikkelingskosten.

1/3e van de menselijke wereldbevolking heeft geen toegang tot essentiële medicijnen.

Dit willen we aanpakken.

Het manifest Het persbericht

Voorzitters kondigen het initiatief aan

Op 5 december 2016 ging er een video online, waarin voorzitters van de verschillende deelnemende PJO’s toelichten wat hen ertoe bewoog om License to Heal te steunen. Onze voorzitter, Sebastiaan Wolswinkel, was daar één van. Zijn volledige boodschap is hieronder te lezen.

behandelingen voor die aandoeningen die wel door medicatie op te lossen zijn, worden steeds moeilijker te betalen

Mijn naam is Sebastiaan Wolswinkel, en ik ben voorzitter van PINK!, de jongeren van de Partij voor de Dieren, van Plan B.

Wij maken ons oprecht zorgen over de mate van gezondheid die burgers in de toekomst mogen verwachten.

Toenemende bacteriële resistentie, door zwaar overmatig gebruik in de bio-industrie, dreigt anti-biotica waardeloos te maken.
Door klimaatverandering spreiden tropische ziektes als malaria en dengue.
Luchtvervuiling neemt toe.
Het wordt consumenten aanzienlijk moeilijk gemaakt om een gezond dieet aan te houden.
Het aantal mensen dat lijdt aan stress en financiële zorgen lijkt ook nog verder te zullen toenemen.
En, behandelingen voor die aandoeningen die wel door medicatie op te lossen zijn, worden steeds moeilijker te betalen doordat de kosten van medicijnen enorm worden opgeschroefd door fabrikanten.

Nu hebben we met een brede coalitie van PJO's en maatschappelijke organisaties besloten een stuk af te scheuren van dit collage aan problemen, en een eerste stap te nemen in het waarborgen van één van de universele rechten van de mens: recht op gezondheid, door toegankelijkheid van medicijnen te bevorderen.

Houd #LicenseToHeal daarom in de gaten: één van onze bondgenoten in onze strijd voor een mooie morgen voor ons allen.

PAX tegen Kernwapens

Het burgerinitiatief voor een nationaal verbod op kernwapens was een initiatief van PAX waarmee zij wilden zorgen dat het Nederlandse parlement zou worden gedwongen om te stemmen over een verbod op kernwapens.

Dit zou de kans creëren om Nederland onder druk te zetten zich internationaal in te zetten voor een algeheel verbod.

Verbod op kernwapens

Vredesorganisatie PAX wil een nationaal verbod op kernwapens. Kernwapens zijn disproportionele massavernietigingswapens die ontworpen zijn om in korte tijd honderdduizenden slachtoffers te maken. De gevolgen van een kernexplosie zijn nog generaties lang merkbaar. De nucleaire aanvallen op Hiroshima en Nagasaki in 1945 hebben dat indringend duidelijk gemaakt.

Een nationaal verbod is nodig om Nederland los te weken van het – nog door weinig landen gesteunde – idee dat kernwapens nog een rol te spelen hebben in de huidige militaire en diplomatieke betrekkingen.

Burgerinitiatief

Succes voor het burgerinitiatief

Het burgerinitiatief haalde uiteindelijk 45.608 handtekeningen op, en schoot daarmee ver voorbij de 40.000 die nodig waren om het te laten behandelen door de Tweede Kamer. Op 29 september 2016 vierden ze dit door een actie op het binnenhof, waar o.a. Partij voor de Dieren kamerlid Esther Ouwehand naartoe kwam om haar steun te tonen.

Politici ontvangen burgerinitiatief

Oproep van onze voorzitter

Op 22 april 2016 sprak onze (nieuwe) voorzitter, Sebastiaan Wolswinkel, zijn steun uit voor het burgerinitiatief van PAX, en riep hij leden van de Tweede Kamer op om te stemmen voor een verbod.

De motie wordt aangenomen

Motie van het lid Servaes c.s. over doeltreffende maatregelen om te komen tot een kernwapenvrije wereld

Status

Aangenomen

Voor

PvdD, PvdA, SP, CDA, D66, ChristenUnie, GroenLinks, SGP, Groep Kuzu/Öztürk, 50PLUS, Houwers, Klein

Tegen

VVD, PVV, Groep Bontes/Van Klaveren, Van Vliet

De vis wordt duur betaald

6 juni 2015, Te Gast artikel Leeuwarder Courant geschreven door Sebastiaan Wolswinkel

Oceanen zijn groot. Overweldigend groot. Oceanen beslaan zo’n 71% van het aardoppervlak, maar bevatten vanwege hun diepte bijna de hele leefomgeving van de planeet. Alles op het land en in de lucht, van de Himalaya tot de Amazone, van de Sahara tot de Veluwe, het is als niets vergeleken met de verborgen ruimte en verscheidenheid in het water. Dat wetende is het niet moeilijk in te zien hoe cruciaal oceanen zijn voor de gehele biosfeer. Dr. Andrew Rosenberg, directeur van de Centre for Science and Democracy, verwoordt het als volgt, “De oceanen zijn (…) de hart-longmachine van al het leven op aarde. En als de oceanen je niet interesseren, dan zeg je in weze: ‘Het maakt me niets uit wat er gebeurt met het leven op aarde’” (mijn vertaling, SW). Combineer dit blijkende belang met de inzichten die aan het ontstaan zijn over de mate waarin wij de oceanen momenteel kapot maken, en je hebt een uitstekende verklaring voor het bestaan van Wereld Oceanen Dag. Ik hoop de lezer tegen het eind van dit artikel te doen afvragen of een fractie van 1/365^evan onze aandacht wel voldoende is.

Vier miljard jaar geleden ontstond het eerste leven diep in de oceaan, ver weg van de schadelijke UV-straling die gemakkelijk door de primitieve atmosfeer heen drong en het land blakerde. Gedurende lange tijd werd het land herbergzamer, en sommige soorten, waaronder onze verre voorouders, primitieve amfibiën, kozen ervoor het water te verlaten. Lange tijd evolueerden we vrolijk door, en ondertussen zijn we zo overtuigd van het feit dat het hier op het land fantastisch is, dat we iedere andere soort met alle geweld ook op het droge proberen te krijgen.

Met netten tot 60 km (half de afstand Leeuwarden-Amsterdam) lang schrapen we de zeebodem af om in de groeiende eetlust van de mensheid te voorzien. Tonijn, zeilvissen, haaien en vele andere grote soorten die niet frequent voortplanten worden ernstig bedreigd door de massale visserij. Een intercontinentale groep van 2000 wetenschappers, bekend als de census of marine life, geeft hard maar helder aan dat de oceanen in 2050 definitief kapot zullen zijn als de visserij zich op de huidige manier blijft ontwikkelen.

Er zou nauwelijks leven meer zijn om last te hebben van de mate waarin de oceanen verzuren, en dolfijn noch walvis zou nog bestaan om stress te ervaren door de geluidsoverlast van onze schepen. De vele tot-nog-toe niet ontdekte soorten zouden door ons toedoen uitsterven, en wij zouden geen idee hebben van de schade die we hebben veroorzaakt. Eerst omdat de ondoorzichtigheid van water ons heerlijk ontwetend zou houden, vervolgens omdat ook wij er niet meer zouden zijn.