Slagers mogen openblijven doordat vlees wordt gezien als essentiële levensbehoefte. Wij vinden dit absoluut niet terecht. De intensieve veehouderij is daarbij een directe oorzaak van het ontstaan van zoönosen als Corona. Ook zorgt deze industrie voor het onnodig lijden van duizenden individuen per dag!
Categorie: Homepage
berichten die op onze homepage getoond horen te worden
Column veganisme deel 3
06-12-2020 geschreven door Frank Derks
‘Nooit meer honger’ – De tweede wereldoorlog is maar net afgelopen en de volgende mobilisatie begint. Met de verschrikkelijke hongerwinter vers in het geheugen wordt er een nobele missie op touw gezet om een herhaling van ‘44 te voorkomen. Vanaf nu af aan moet er ruim voldoende voedsel aanwezig zijn om elke mond te kunnen voeden. Decennia later is dit principe ontvouwen tot een (inter)nationale stikstofcrisis met alle gevolgen van dien. De consument, boer, supermarktketens en andere belanghebbenden bevinden zich in een Mexican stand-off . Want wie is verantwoordelijk?
“Mensen, laat je niet provoceren vandaag. Laat je niet door een handvol loserige veganisten of dierenactivisten op de kast jagen.” – Henk Bleker (voormalig staatssecretaris van economische zaken, landbouw en innovatie) tijden het boerenprotest in 2019
De mentaliteit van ‘wij tegen zij’ wordt flink aangewakkerd met persoonlijke aanvallen. Het gaat in tegen de opmars van plantaardige producten die ik in de supermarkt aanschouw. ‘Dat veganisme heeft geen zin, in je eentje krijg je toch niets klaar’ klinkt het weer in mijn gedachten terwijl ik langs de schappen loop. De opkomst van veganisme gaat gestaag en krijgt elk jaar meer momentum.
Partij kiezen
Vol lof wordt de ‘Wij vs zij’ retoriek dus gebruikt om de mensen te verdelen. Gemakkelijk sympathie winnen. De toeschouwers op het Malieveld zijn de ‘winnaars’.
Door onder andere het beleid van het kabinet waar Bleker bij betrokken was is de huidige situatie (stikstofcrisis) ontstaan. Als hij daadwerkelijk de belangen van de sector behartigt zou hij de agrariërs al geconfronteerd hebben met de stand van zaken binnen de sector. De huidige omstandigheden komen niet uit de lucht vallen. Tientallen jaren was het min of meer afwachten op een situatie waar we ons nu in bevinden. Simpelweg de aanpak van de kwestie(s) uitstellen gaat er niet in – al heeft het voor verschillende betrokkenen dusver wel gewerkt.
De uitspraak ‘Van uitstellen komt afstellen’ is nu niet relevant. Het uitkleden van Staatsbosbeheer geeft hoop voor enkeling onder de zogenoemde ‘winnaars’ binnen de landbouwsector. Hoe je het ook bekijkt is het geen optie. Wat het periodieke streven van politiek doet: Herverkiezingen lijken belangrijker dan de onpopulaire maar broodnodige maatregelen die nodig zijn om de branche toekomstbestendig te maken.
Toeschouwer
Het achterland van Nederland (Noord-Brabant), de plek waar ik vandaan kom, is veelal het vertrekpunt van de enorme stoet aan landbouwvoertuigen die zich in het najaar van 2019 naar Den Haag begeven. Ik ben opgegroeid in een rustig dorp, omgeven met natuur, bewoond door gemoedelijke mensen. Een plek geliefd onder toeristen.
Ja, vroeger heb ik vaak op de tractor gezeten. Thuis hebben we zo’n trekpaard van staal. Een McCormick International – ‘mien merk’, daterend uit het tijdperk waar de tractor het paard ging vervangen. Al hebben we geen agrarisch bedrijf. We hebben het geluk dat de machine daadwerkelijk in bezit is. Er zit geen leasecontract aan vast. Geen hypotheek of dure reparaties bij enkel een erkende dealer van een fabrikant die er alles aan doet om een monopolie binnen de agrarische sector te krijgen.
Aan de rand van het dorp waar ik woon beginnen de akkers, vol met mais en zo nu en dan een grote stal die zijn aanwezigheid verraadt door de penetrante geur. Soortgelijke stallen zijn door de jaren heen regelmatig in het nieuws. Stalbrand: Duizenden dieren vinden de dood. Familiebedrijven gaan in rook op en betrokkenen zijn voor het leven getraumatiseerd. Je moet als boer voldoen aan de regels. Daarvoor dien je ontzettend veel geld te investeren. Waarschijnlijk heb je dit er wel voor over maar wat heb je eraan als de wetgeving continue veranderd? Het ene moment dien je noodgedwongen vee te verkopen, als volgt komt de afschaffing van het melkquotum en ben je verplicht meer vee aan te schaffen om mee te gaan in de krankzinnige race van de schaalvergroting. De frustratie is begrijpelijk, gezien de permanente onzekerheid van wetgeving en juridisch onhoudbaar beleid rondom het bestaan als boer.
Gelukkig hebben we ‘Boer zoekt vrouw’ om het spektakel een romantische twist te geven.
Ver van mijn bed
Op bijeenkomsten met klasgenoten wordt er een specifiek persoon regelmatig geridiculiseerd voor zijn opvattingen. Hij is namelijk veganist. Mede door de goede band die ik met hem heb sta ik bij de woordenwisselingen aan de zijlijn. Ik weet niet wat het principe inhoudt van dit concept genaamd veganisme. Enkele jaren eerder kwam ik pas voor het eerst in levenden lijve een vegetariër tegen. Respect voor hen. Zoiets als veganisme is dan nog niet aan mij besteed. Er is toch een reden waarom we grootschalig dierlijke producten consumeren? Na een tijdje komt het onderwerp terug door een verslag wat de, inmiddels oud klasgenoot, aan het maken is. In dit verslag staan de verhouding tussen mens en dier centraal. Er gebeurt iets. Naarmate de tijd verstrijkt eet ik met toenemend ongemak vlees. Ik mijd de fastfoodketens. Uiteindelijk komt dan toch de confrontatie en neem ik de stap: Waarom doe ik dit nog? Bewapend met de informatie die ik in de tussentijd verzameld heb realiseer ik me dat voornamelijk comfort en daarmee mezelf nog het enigste is wat me tegenhoudt. Hoe pak ik deze nieuwe leefwijze aan? Hoe ga ik dit brengen?
22 jaar heb ik vlees en andere dierlijke producten geconsumeerd. Een avondmaal was niet compleet zonder een stuk vlees, ongeacht het gerecht – ‘zonder de connectie te maken die het de 12-jarige paardenmeisjes wel lukt’ – om het in de woorden van Rutger Bregman te noemen. Zijn uitspraak heeft echter wel met het vegetarisme te maken. Kaas is vaak het struikelblok.
Geen kaas van gegeten
Als een (moeder)koe geen melk meer geeft en dus geen economische waarde meer heeft is ze afgeschreven. Ze is uitgeput en vaak ook verminkt. Een zeer verkortte levensduur nadat ze vlak na geboorte is weggehaald bij haar moeder. Aangezien de vleesindustrie in het verlengstuk zit van de zuivelindustrie wordt er nauwelijks tot geen leed bespaard. Op het gebied van etenswaren worden er vooral producten van vrouwelijke dieren geconsumeerd.
Vlees dan weer geassocieerd met mannelijkheid. Het consumeren van een dier lijkt schijnbaar de ultieme absorptie en vertoning van kracht te symboliseren. Dit is cultureel bepaald. Vlees is weggelegd voor de man, vooral – zoals geschiedenis dit (volgens Carol Adams) uitwijst – ten tijde van schaarste. Het tonen van compassie is zogenaamd een teken van zwakheid. ‘Een echte man heeft vlees nodig!’ Badend in het Tl-licht van de supermarkt komt hij aanstormen: de jager met zijn zware wenkbrauwen, vierkant bovenlichaam, klittend haar en vuurstenen gereedschap. Klaar om de schappen te slopen voor zijn dagelijkse ‘vlees-fix’.
Mogelijk ben ik, zoals het lokale gezegde luidt, te vaak ‘boven de rivieren’ geweest. Daar ben ik het niet mee eens. Veganisme is een aanpassing qua levensstijl. Het zegt iets over je als persoon maar vormt niet je identiteit. In mijn ogen brandt er in Brabant nog steeds licht.
Column veganisme deel 2
26-11-2020 geschreven door Frank Derks
Nu in Nederland hittegolven steeds gebruikelijker zijn wordt daar volop van geprofiteerd in de vorm van barbecueën. Het vlees wordt bereid met allerlei soorten kruiden zodat het tenminste lekker smaakt. De smaak van planten en textuur van vlees bepalen samen de ervaring. Voor de hand liggend zijn er verschillende initiatieven die daarom met plantaardige alternatieven op de markt komen. Het onlangs dreigende verbod op de ‘vleesachtige’ benaming van vega producten – en dus alternatieven voor de dierlijke variant – gaat niet door. Annie Schreijer-Pierik (CDA Europarlementariër) spreekt zich uit: “Dit is een nederlaag voor consumenten en eerlijke voedselinformatie. Vlees is vlees en zuivel is zuivel. ”
Volkomen terecht, deze uitspraak van haar. Al vrees ik nu voor de benaming van ‘pindakaas’.
Eerlijke voedselinformatie? Prima! Het is dan schijnbaar ook niet voor niets dat er miljoenen aan subsidies worden uitgetrokken voor praktijken zoals de promotie van varkensvlees in Zuid-Europa en het promoten van zuivel in onze schoolkantines. Laten we dan ook voet bij stuk houden en het volledige proces inclusief het daadwerkelijke kostenplaatje tonen wat achter dierlijke producten verscholen zit. Van conceptie tot ons bord, kledingstuk, parfum: Een organisme met de wil om te leven gefokt om puur als subject en product te dienen. Een traject van lijden wat eindigt in een tragische dood voor het gemak van een consument. De hele lijdensweg voor slechts een moment van plezier.
In de voorgaande column noemde ik het onderscheid dat cultureel bepaald is tussen onze trouwe viervoeter en een varken. Een extra sterretje van het ‘Beter Leven’ keurmerk breidt het resort van bijvoorbeeld een vleesvarken uit van 0,8 vierkante meter naar één(!) vierkante meter. Ademruimte die te danken is aan het grote offer ten koste van de winstmaximalisatie. Petje af en een schouderklopje. Zo wordt er gesuggereerd dat exploitatie samen kan gaan met compassie. Daar geloof ik niet in. Je kunt niet een beetje pijn doen zodat je zonder al te veel schuldgevoel van het vlees kunt genieten. Binnen deze context is er geen ‘ellende-light’.
Door de tijd heen verschijnen er steeds meer publicaties die inzicht geven over de complexiteit en belevingswereld van het dier. Het bewijs stapelt zich op. Het karakter van dieren wordt steeds beter in beeld gebracht. Hun gedragingen krijgen meer betekenis. We bevinden ons op een unieke plaats en tijd in de geschiedenis waar de meeste mensen de luxe hebben om een vrije, goed geïnformeerde, keuze te maken over wat we consumeren.
De agrarische sector van Nederland behoort tot de top van de wereld. Qua stikstof uitstoot, het jaarlijkse aantal geslachte dieren en hoeveelheid astmapatiënten behoren we trouwens ook tot de top. Sinds het begin van de 21ste eeuw zijn zowel de vogelgriep en Q-koorts in Nederland uitgebroken. Deze worden sindsdien gebagatelliseerd – net zoals het feit dat de nertsenfarms een bedreiging zijn in de ontwikkelingen rondom corona. Nog een reden waarom een geïnformeerd mens juist moet twijfelen aan onze omgang met dieren.
In 2019 zijn er in Nederland 2.123.300 runderen, 1.648.100 kalveren, 16.583.800 varkens, 566.500 schapen (inclusief lammeren), 173.500 geiten, 1.900 eenhoevingen, 604.568.300 vleeskuikens en 18.056.100 kippen geslacht. Voor vissen en zeevruchten wordt de hoeveelheid enkel in gewicht (ton) uitgedrukt…
Een transitie gaat geleidelijk. Daarbij is de kans klein dat daadwerkelijk iedereen veganist wordt. Met dat gezegd hebbende gebeurt er niets wanneer we ervan uit gaan dat de ander het op lost.
Kienen
Wanneer inhoudelijk gezien de aannemelijke vraagstukken gespendeerd zijn worden de hypothetische scenario’s ingezet. Plots wordt er verwacht dat een veganist expertise heeft op diverse gebieden. Lukraak afgevuurde vragen eisen dat je onder andere een cardioloog, antropoloog, bioloog en parttime geoloog bent.
Wat gebeurt er bijvoorbeeld wanneer je als veganist op een onbewoond eiland belandt met alleen maar dieren? Hoe ga je dan overleven? Bingo! Heel wat veganisten hebben een spreekwoordelijke bingokaart bij zich. Geloof ze maar wanneer ze duidelijk maken dat een tegenargument vaker voorbijkomt. Misschien zegt dat ook iets over het argument, redenatie en motivatie achter de typische kritiek op veganisme. Het ongemak waardoor veel apologeten zich laten kennen.De hunkering naar goedkeuring en tegelijkertijd het stellig ontkennen van conflicterende gedachtes. Afhankelijk van de sociale kringen waarin iemand zich bevindt is het toegeven van gebreken – simpelweg een aspect van het mens zijn – vaak not-done. Het voelt als (in)direct gevaar voor de band die we met ander hebben.
Sommige mensen ondergaan een lang traject van geleidelijke blootstelling aan het fenomeen van veganisme waaronder sociale interactie en de stellingen die in het geheugen blijven hangen. Ook hier spelen verschillende soorten media (en prominente vertegenwoordigers van het veganisme) een grote rol. Ondanks de ontkenning (wat zich vaak uit in tegenspraak en verontwaardiging) worden de opvattingen niet zomaar vergeten, vooral niet wanneer ze een emotionele lading hebben. Zo ontstaat er veel ophef bij vergelijkingen tussen verschillende soort leed.
Anderen zijn dan weer sneller geraakt van schokkende voorvallen zoals een ‘Cube of Truth’ die ze op straat treffen of films zoals Earthlings en Dominion. Ja, het betreft hier wel buitenlandse filmopnames. Dat zegt niets over de hoge standaarden die Nederland hanteert bij onder andere de slacht. “Het is hier goed geregeld” – Zo klinkt de mantra. Oftewel: Als wij, niet genadevol deze bak ellende voortzetten gebeurt het elders wel. Laten we vooral niet onszelf op de kaart zetten door middel van andere, innovatieve, sectoren. Laten we doorgaan met de huidige destructieve praktijken. In andere media is ‘Zondag met Lubach’ te danken voor de inmiddels meerdere items die gemaakt zijn over de bio-industrie, waardoor deze landelijk in opspraak raakt.
Tja, het is toch echt een kwestie van #samen. Samenwerking is de oplossing, een breder draagvlak creëren voor maatschappelijke bewegingen. Alleen door constante inspanning over een langdurige periode kan er voortgang geboekt worden. Voor een ongedurig persoon (zoals ik) klinkt dit misschien niet bepaald aanlokkelijk. Het is, denk ik, belangrijk om fouten te accepteren zodat we elkaar de hand kunnen reiken zonder naïef te zijn door een teveel aan optimisme en een obsessie met blijdschap.
Column veganisme deel 1
16-11-2020 geschreven door Frank Derks
Beleefd een stukje gebak afwijzen op een verjaardag, de uitdagingen wanneer je uit eten gaat, plotse gedachten waardoor je nog even checkt of dat ene drankje écht zonder dierlijke producten bereid is. Veganisme: Een symptoom van een identiteitloze millenial die naar houvast snakt? Een hype die draait om moreel superieur te zijn bij anderen? De perfecte validatie op social media?
‘Wat is veganisme? Veganisme is een levensstijl waarbij – voor zover praktisch haalbaar – wordt afgezien van alle vormen van exploitatie van, en wreedheid naar, dieren voor eten, kleding of andere doeleinden’.
Zo wordt veganisme omschreven op de website van ‘Vegan Challenge’. Veganisme beslaat dus niet alleen voedsel, maar ook producten met dierlijke bestanddelen, of waar dierproeven aan te pas komen zoals cosmetica, (be)kleding en artikelen zoals snoep (bijenwax, varkensgelatine). Ook fenomenen zoals dierentuinen en circussen (waar dieren nog gebruikt worden) gaan tegen de beschreven principes in. Veganistisch leven hoeft niet duur te zijn. Al kunnen plantaardige varianten van dierlijke producten het kostenplaatje flink doen stijgen, peulvruchten zoals bonen en linzen zijn dan weer spotgoedkoop en zeer voedzaam. Menig recept transformeer je vrij makkelijk naar een veganistische variant. Zo maak je van vermeend probleem (door limitaties) juist een interessante uitdaging. Veganisme is niet aan leeftijd, herkomst, gender of nationaliteit gebonden. Het is een morele keuze. Het maakt je echter geen moreel persoon. Het is geen vrijstelling om jezelf een goed persoon te noemen of jezelf boven anderen te plaatsen.
Principes en opvattingen
Het merendeel van de wereldbevolking is lactose intolerant. Ondertussen is de ‘schijf van vijf’ dan ook terecht aangepast. Calcium is nodig. Melk niet: Wat ooit de witte motor was is nu de drijfkracht achter een van de meest milieuvervuilende sectoren. Dat is een hele schok, vooral na het decennialang vol zaaien van de publieke ruimte met implicerende reclames en bijbehorende commercials. Jarenlang wordt melk door onder andere onze eigen maatschappij gezien als de onmisbare schakel in ons dieet. Waar halen de groeperingen die lactose intolerant zijn hun essentiële voedingsstoffen vandaan? Zo zijn in Azie zijn meeste mensen namelijk lactose intolerant.
Over Azië gesproken: In China worden elk jaar talloze honden geslacht. Bij rapportages van het Yulin feest kookt het bloed van de gemiddelde westerling. We zijn bekend met het ongenoegen van de medemens voor deze traditie. Vaak uiten we dit tijdens het avondeten, onder het genot van een stukje vlees. Meestal is dat een stukje varken, een dier wat alleen al qua intelligentie niet onder doet voor honden.
Intelligentie doet er kennelijk niet eens toe om te bepalen of een wezen ‘waardig’ genoeg is om een plek op deze wereld te hebben zonder het dier te ‘benutten’, zonder dat er aan verdient wordt, dat het leven overgeleverd is aan de genade van een begroting. Dit is de huidige consensus: De mensheid is het slimste dier ooit, wij domineren de planeet en daarom kunnen we doen wat we willen. Als we zo’n machtig en slim wezen zijn, waarom gebruiken we onze macht dan niet om de huidige praktijken te ontstijgen? Waarom stoppen wie niet met de systematische uitbuiting van dieren?
Dat dieren rechten hebben, of rechten krijgen, wil niet zeggen dat dit directe impact heeft op onze levens of maatschappij. Deze redenatie – het selectief buitenspel zetten van dierenrechten maar ook van bewegingen tegen seksisme en racisme, aangezien deze vormen van onderdrukking identiek zijn – komt voort uit een vooroordeel.
Slacht wat wij als gezelschapsdier zien, zoals traditie in China, en je bent een moordenaar. Het slachten van een koe is normaal. Als je ze beiden leed wil besparen ben je een extremist. Het kunstmatig in stand houden van de rechtvaardiging voor het consumeren van dierlijke producten is grotendeels te danken aan de goocheltruc die plaats vindt bij het verwerken van dierlijke producten. In de eerste instantie heb je een levend wezen – en plots is er kaas, een kledingstuk, of kipfilet: Het product. De kunsten van Hans Klok en Victor Mids zijn er niets bij. Het ontbreken van het tussenproces haalt elke vorm van realiteit en verantwoordelijkheid weg. Door het verhullen van de tussenstappen is de, naast de voor de hand liggende verafschuwing, de kans dat de connectie gemaakt wordt aanzienlijk kleiner.
De fronsende criticus heeft er baat bij om eens goed op intuïtie te letten, indien dit niet te zweverig is voor de exacte computaties waar de levenskeuzes van onze geliefde criticus op gebaseerd zijn. Tenzij het morele kompas stuk is hebben de meeste mensen die interactie hebben met dieren verdomd goed het besef dat wat ze in de ogen kijken meer is dan alleen een toekomstig product.
Alleen onze perceptie en interpretatie van de dingen veranderen. De dingen zelf niet. Daarom kunnen we invloed uitoefenen op wat er komen gaat. Ook het verloop van tijd veranderd niet: De frustrerende limitatie die tegelijkertijd ook rust geeft; langzaam maar zeker komt er verandering.
PINK! journaal Shell
3 weken geleden stonden verslaggever Ilse Oldenburg en cameravrouw Esther Baalman voor het PINK! journaal bij het Shell Hoofdkantoor, te Den Haag, om verhaal te halen. @Shell is in 2019 een samenwerking begonnen met Staatsbosbeheer. Niets is wat het lijkt. Shell had in de jaren ’70 al weet van haar vervuilende praktijken. Waar blijft dit verhaal?
Klimaatmanifest
Samen met 5 andere PJO’s heeft PINK! het klimaatmanifest geschreven.
Wij zijn erg blij met de inhoud en dan vooral dat ‘ecocide’ benoemd en erkend wordt door dit manifest.
Voor ons had het manifest nóg duurzamer gemogen maar we zien dit manifest als een mooi begin voor het behalen van onze doelen.
Via de link hieronder kun je petitie ondertekenen!
Column dierendag
04-10-2020 geschreven door Ilse Oldenburg
Voorgeschoteld worden met een vleesje1 leek voor velen van ons (als kind) waarschijnlijk de normaalste zaak van de wereld of zelfs vanzelfsprekend. Een ingesleten norm die onderdeel is van carnisme, al is de rol van vleesje niet voor elk dier “weggelegd”. Voornamelijk het varken, de koe en de kip worden als meest geschikte kandidaten gezien. Hoe komt dat? Huisdieren zijn immers populair en doorgaans prominent aanwezig in ons leven, maar schijnbaar niet op ons bord. Een norm en gedachtegoed waarbij het plaatsen van vraagtekens gepast zou zijn, want is het ene dier waardevoller dan het ander? Wat betekent dit en hoe komt dat?
Het fenomeen waarbij onderscheid gemaakt wordt tussen verschillende soorten dieren, op basis van morele waardigheid, heet speciesisme. In deze context wordt het eten van huisdieren als immoreel bestempeld, daarentegen wordt het eten van dieren zoals de koe gerechtvaardigd en gebagatelliseerd. Het onderscheid en de machtsverhouding tussen menselijke en niet-menselijke dieren valt zo ook onder speciesisme.
Gelukkig blijft het bewustzijn omtrent dierenwelzijn groeien, zowel op nationaal als mondiaal niveau, met als positieve bijkomstigheid: meer interesse in vegetarisme en veganisme. Tevens heeft het in Nederland geleid tot een daling in vleesconsumptie3 wat de trend flexitarisme een groter podium heeft gegeven. Gezien de zichtbaarheid en reikwijdte van sociale media en dergelijke platforms zou er gezegd kunnen worden dat de kern van het probleem niet zit in het gebrek aan bewustzijn dan wel onwetendheid van de mens.
Met deze kennis – en het feit dat vleesconsumptie gelijk staat aan dierenleed – lijkt het antwoord op de vraag wat mensen tegenhoudt om volledig4 te stoppen met het consumeren van dierlijke producten minder voor de hand liggend. Zou het eten van dierlijke producten dan zo verankerd zitten in onze cultuur of zit de aard van het beestje ergens anders?
Cognitieve dissonantie5 zou, naast carnisme, helderheid kunnen geven over de psyche van de mens bij het consumeren van vlees. Een vergelijking ter illustratie van deze “rolspeler”. Niemand doet alsof, zonder aanleiding, pro-dierenleed te zijn. Integendeel men lijkt dan wel is en masse tegen dierenleed, bij een eenduidige opvatting zoals deze zou het wenselijk zijn om te minderen dan wel stoppen met het consumeren van vlees. Een opvatting die in de praktijk slechts ter symbool lijkt te dienen, aangezien het aantal vegetariërs en veganisten (4% – 6 % van de bevolking) niet opweegt tegen het aantal mensen dat vlees blijft consumeren. Een toppunt van inconsistentie en tegenstrijdigheid waarin men (h)erkent dat het eten van huisdieren zoals een hond onethisch is, maar deze norm niet doortrekt op alle andere niet-menselijke dieren. Toch gaat dit niet op wanneer men in de supermarkt staat en zonder gene weer kilo’s kipfilets inslaat.
Kortom, het ligt doorgaans niet aan het feit dat men onwetend is of zich niet bewust is van het dierenleed maar aan de bewuste keuze om daar niet bij stil te staan en (waar mogelijk) naar te handelen.
1 In deze context wordt gerefereerd naar de normalisering en ingesleten norm wat betreft het consumeren van vlees. Door gebruik te maken van een verkleinwoord, zoals vleesje, wordt de suggesties gewekt dat het dier ondergeschikt is aan de mens, dit is in deze tekst sarcastisch gebruikt.
2 De ideologie die mensen conditioneert om de consumptie van vlees te rechtvaardigen.
3 Genuanceerd, gezien de vleesconsumptie recentelijk gestegen is.
4 In sommige gevallen is het niet vanzelfsprekend dan wel mogelijk om een volledig vleesloos bestaan/plantaardige levensstijl (na) te leven, dit is in acht genomen bij het schrijven van deze column. Elke (tussen)stap wordt gezien als een vooruit, de intentie is niet het persoonlijk afvalligen van individuen.
5 Bij cognitieve dissonantie is in deze column een focus gelegd op twee kenmerken van deze inconsistentie, namelijk: twee tegenstrijdige gedachten en het gedrag wat men vertoont kom niet overeen met eigen opvattingen.
Disclaimer: deze column gaat specifiek in op de psyche van de mens ten aanzien van vleesconsumptie, de economische belangen (van de melk- en vleesindustrie) die globaal gezien de grootste impact hebben en fors bijdragen aan de instandhouding van het probleem, zijn buiten beschouwing gelaten. De colum richt zich op de verhoudingen in Nederland.
Dierendag
Trigger warning je ziet hier nare beelden uit de varkensindustrie.De dag dat we dieren in het zonnetje zetten. Dat we ons huisdier een extra knuffel geven. Maar terwijl onze huisdieren vertroeteld worden, zitten koeien, kippen en andere dieren voor en door óns in gevangenschap. Voor deze dieren is er geen dierendag. Maar waarom? Wat is het verschil?
Voor de witte mens, door de witte mens
Column door Sterre Volders op 7/6/2020
Sterre Volders is een wit mens. In deze column probeert zij haar mede witte mens bewust te maken van hun privileges. Deze column is geschreven uit solidariteit voor de Black Lives Matter beweging.
‘’Ik ben zelf nooit fan geweest van wit en zwart als benaming van huidskleur. Ik vond blank altijd een mooi alternatief voor wit. Nu, weet ik dat ‘blank’ een benaming is die ontstaan is in de slavernij periode. Blank betekend ‘’helderwit’’ en ‘’onbevlekt.’’ En dan waren mensen van kleur natuurlijk wel ‘’bevlekt.’’
Maar het verleden van de witte mens is niet onbevlekt. Nederland speelde een grote rol in de slavernij. Wij brachten een half miljoen slaven de wereld over om ons zware werk op de plantages te doen. En nu begrijp ik, witte mens, dit was u niet. U was toen nog niet geboren. En toch profiteert u nog iedere dag onbewust van uw machtspositie als wit persoon.
Ik groeide op wetende dat als de politie er was, ik me veilig kon voelen. Ik groeide op met zwarte piet. Ik groeide op spelend met witte barbies, dromend over witte Disney prinsessen. Ik groeide op zonder me zorgen hoeven maken over mijn huidskleur. Ik groeide op in de één na hoogste machtspositie ter wereld: de witte heteroseksuele vrouw.
George Floyd was een zwarte Amerikaan die overleed door politiegeweld. Dit was niet de eerste keer dat er een persoon van kleur sterft door politiegeweld in Amerika. Als reactie wordt er nu wereldwijd geprotesteerd tegen racisme en politiegeweld wat de zwarte mens dagelijks ondervindt. Dit racisme vindt ook plaats in Nederland. Zo stierf in 2015 Mitch Henriquez door politiegeweld, noemde een politiegroep in Den Haag zich ‘Marokkanen verdelgers’ en deed onze Belastingdienst aan etnisch profileren.
Het voelt misschien als een ‘ver van je bed show’, maar racisme is hier, in ons land. Als ik solliciteer heb ik altijd meer kans dan mijn concurrenten met een Surinaamse of Marokkaanse achternaam. Ik word nooit extra gefouilleerd omdat ze me verdacht vinden zonder aanleiding. Ik word nooit laagopgeleid ingeschat. Ik word nooit ergens geweigerd. Ik word nooit benadeeld om mijn huidskleur. Ik heb privileges.
Ik kies ervoor als witte mens solidair te zijn met de zwarte mens. Ik voel misschien niet jouw pijn, maar je levert deze strijd niet alleen. Daarom zeg ik ‘Black Lives Matter.’ Black Lives Matter is een beweging die zich inzet tegen politiegeweld gericht op zwarte mensen. Black Lives Matter is nodig omdat er nog steeds veel racisme is tegen de zwarte mens. Wanneer je spreekt van All Lives Matter haal je de aandacht van racisme tegen de zwarte mens weg. Het is alsof er een huis in brand staat en in plaats van te helpen zeg je: ‘en de andere huizen dan?’ Maar die huizen staan momenteel niet in brand. Het is ook niet ‘Only Black Lives Matter’, dus er wordt ook niemand buiten gesloten. Het is gewoon ‘Black Lives Matter’ en alle levens zullen er pas echt toe doen, als de levens van zwarte mensen ertoe doen.
Lieve witte mens, wees u bewust van uw privileges. Natuurlijk kan uw leven ook ellendig zijn, maar u ontkomt aan racisme. Ben solidair met hen die hier niet aan ontkomen. En spreek uw mede witte mens aan op racistisch gedrag. Wit of zwart, uiteindelijk zijn we allemaal mens. ‘’
Wil u meer informatie over wat u kan doen om uw witte privilege te minderen? Check www.withuiswerk.nl
Voor gekleurde klimaat activisten, volg:
Vanessa Nakate @vanessanakate1
Domi Palmer @domipalmer
Xiye Bastida @xiyebeara
Feminisme en de zuivelindustrie
Column door Sterre Volders op 1/6/2020
In deze column neemt feminist Sterre Volders je mee in haar kijk op de zuivelindustrie. Deze column is geschreven als tegengeluid op ‘Wereldmelkdag’ dat sinds 2001 op 1 juni het bestaan van melk viert.
Sterre Volders: ‘Ik noem mezelf feminist. Dit houdt in dat ik tegen ongelijkheid van genders ben. Als intersectioneel feminist houd ik me bezig met feminisme voor iedereen die zich als vrouw identificeert. Zo ook voor alle huidskleuren, zoals: witte vrouwen, zwarte vrouwen, en zoals ik zelf graag zeg ‘’zwart-witte vrouwen’’.
En hiermee bedoel ik koeien. De ‘dames’ die ervoor zorgen dat de hele wereld wordt voorzien van een cappuccino, kaas of gewoon een glas melk. Terwijl veel inwoners van Nederland hun geliefde melk nog nuttigen en dan voldaan zeggen ‘’melk is goed voor elk’’, is er gelukkig een snelgroeiende groep die zich tot plantaardige alternatieven keert. Vaak omdat zij in plaats van gezondheidsvoordelen juist nadelen merkten bij het binnen krijgen van zuivel. ‘’Lactose intolerant’’ zeggen ze dan. Ik denk dat het komt omdat je geen kalfje bent.
Voor velen komt dit als een verrassing: koemelk is borstvoeding. Een koe produceert niet haar hele leven melk. Deze melk produceert ze enkel tijdens en na de zwangerschap. Hoe ziet het leven van zo’n melkkoe er dan uit?
De melkkoe wordt gedwongen geïnsemineerd. De koe is negen maanden drachtig en bevalt dan van haar kalf. Waar het kalf eigenlijk acht maanden nog bij de moeder zou blijven, wordt in de zuivelindustrie het kalf na een paar uur bij de moeder weggehaald. De stiertjes gaan door naar de slacht. Een deel van de vrouwelijke kalfjes staat hetzelfde lot te wachten als hun moeder. Moederkoe rouwt om het verlies en roept hierna nog weken om haar kind. Maar na zes tot acht weken wacht haar een nieuwe inseminatie. Dit zal haar leven zijn tot haar lichaam kapot is, dan gaat ze door naar de slacht. Ze is dan pas vijf jaar oud, dat is vier keer jonger dan haar levensverwachting was.
Normaal gesproken heeft een kalfje 8 liter melk per dag nodig. De huidige melkkoe produceert 50 liter melk per dag. Ze krijgt extra hormonen om meer melk te produceren en vruchtbaarder te zijn. Haar uiers zijn vaak ontstoken van de ongezonde druk die erop staat. Als ze niet genoeg melk produceert sturen ze haar direct naar de slacht. Wanneer je bij een melkveehouder een koe hoort loeien is de kans groot dat zij roept om haar afgenomen kind.
In Nederland zijn er ongeveer 2,5 miljoen melkkoeien die dit bestaan lijden. Denk je eens in dat we geen koeienborstvoeding maar borstvoeding van mensen zouden gebruiken. Geen gek idee, aangezien we daar ook mee begonnen als baby. De vrouw wordt ongewenst geïnsemineerd, vervolgens zwanger, haar kind wordt afgenomen. Het kind wordt vermoord of krijgt hetzelfde leven als zij. En we gebruiken haar melk en geven haar extra hormonen waardoor ze meer aan kan maken. Haar borsten zijn ontstoken en pijnlijk. Misschien is ze wel blij als ze rond haar twintigste bewust mee maakt hoe ze vermoord wordt. Twintig jaar is vier keer jonger dan haar levensverwachting. Maar dat maakt niet uit want ze voldeed niet meer aan haar plicht. Ze sterft als machine, en haar naam was een nummer.
Ik probeer me voor te stellen dat wij onze vrouwen zo zouden behandelen, wat het beeld geeft voor een nare Black Mirror aflevering. De zwangerschap van een vrouw wordt als iets heel moois gezien. De geboorte van een baby, en de band van moeder en kind is erg belangrijk voor ons. Waarom zou dat voor dieren anders zijn? Koeien zijn intelligente dieren die een sterke band voelen tot hun kalfjes. Net als vrouwen, zijn zij moeders.
Waar nog altijd ongemakkelijk gedaan wordt over vrouwen die in het openbaar hun baby borstvoeding geven, hebben we er geen probleem mee om de borstvoeding van een koe te drinken. En waar feministen strijden voor de vrijheid van de vrouwen tepel, hangen we indirect nog wel aan die van de koe. Als feminist zet je je in voor de rechten van vrouwen. De zuivelindustrie verkracht, mishandeld en vermoord deze zwart, wit- gevlekte moeders iedere dag. Laat koeien borstvoeding voor kalfjes en kies voor een plantaardig alternatief.’