Schaamhaar dragen kan écht niet meer deze winter. En zeker niet om je nek, aldus PINK!, de zeer modebewuste jongerenorganisatie van de Partij voor de Dieren. Met de actiepagina nietommijnnek.nl en een stickercampagne protesteert zij tegen het vertoon van de meest beschamende bontkragen op straat.

Deze week lanceert PINK! drie stickers, met de provocerende opschriften ‘schaamhaar?’, ‘tweedehandsje?’ en ‘holbewoner?’, om jongeren duidelijk te maken dat er niks hips aan is om een bontkraag te dragen. “Nadat het dragen van bont jarenlang taboe is geweest, zie je inmiddels overal weer bont op straat.” aldus PINK! bestuurslid Stéphanie van den Merkhof. “Heel veel jonge mensen weten niet eens dat het om echt bont gaat, waarvoor dieren levend zijn gevild of geëlektrocuteerd. Je merkt dat ze zich kapot schamen als ze er achter komen.”

Een QR-code op de stickers stuurt meteen door naar de website nietommijnnek.nl, waar de zeven meest voorkomende mythes over bont op een rijtje zijn gezet. Waaronder het door Arie Boomsma gebezigde: ‘mijn bontje is diervriendelijk’. De website maakt hier korte metten mee: ook wild  gevangen bont komt op zeer dieronvriendelijke manier tot stand. Bont is bovendien ook geen restproduct, en óók niet beter voor het milieu dan nepbont. 

De stickers zijn gratis te bestellen via de website van PINK!. Ook wordt er elke vrijdag een Twitteractie gehouden. Hopelijk, zo schrijven de PINK!’ers op hun site, wordt bont dan van een fashion statement weer een fashion no-no. Zoals het hoort.

• voor meer informatie over bont, zie www.nietommijnnek.nl

Schaamhaar om je nek kan écht niet meer deze winter. Om iedereen te laten zien wat voor beschamend dierenleed en milieuproblemen er achter hun bontje schuilgaan, lanceerde PINK! deze drie stickers in de campagne Nietommijnnek.nl. Bestel nu geheel gratis je eigen nietommijnnek-stickers via onderstaand formulier!

Twee gedreven dierenbeschermers hebben de handen ineen geslagen en organiseren een manifestatie tegen de bio-industrie, megastallen en afbraak van natuur en milieu. De manifestatie ‘We zijn het MEGA zat’ vindt plaats op zaterdag 17 maart op de Dam in Amsterdam.

PINK! ondersteunt deze protestactie van harte en roept alle leden op om mee te protesteren!

Protesteer mee! Kom op zaterdag 17 maart van 12.00 tot 15.00 uur naar de Dam in Amsterdam.

Kijk voor meer informatie op www.wezijnhetmegazat.nl.

Twee weken geleden kreeg ik een e-mail van het EO-programma JONG, een programma van uitersten en extremen. De redactrice had vernomen dat ik een ‘extreme dierenvriend’ was. Extreem, het woord alleen al. Ben ik extreem? Ik vind het extreem dat in Nederland dagelijks zo’n twee miljoen dieren naar het slachthuis vervoerd worden, dat we de meest prachtige en intelligente diersoorten dwingen tot denigrerende trucjes in circussen en dolfinaria, dat half Nederland met de overblijfselen van levend gevilde wasbeerhonden om zijn nek loopt. Maar juist die overtuiging maakt mij een extremist, vermoed ik – zo zie ik het zelf allerminst. Door dat ene woordje was de toon voor mij al gezet, het maakte duidelijk wat ze op televisie wilden laten zien. Ik stuurde direct mijn telefoonnummer, want ik was wel benieuwd.

Door Eva Akerboom

De volgende dag werd ik opgebeld door een vriendelijke mevrouw. Ik vroeg wat ze precies wilde neerzetten. Tja, kreeg ik te horen, gewoon iemand die gek was op dieren. Aan  Pablo Moleman, de voorzitter van PINK! die mij getipt had als mogelijke kandidaat, was al gevraagd of er misschien wel een vegetariër (!) bij zijn organisatie zat. Dat ik al 6 jaar veganist ben leek mij wel een extremistisch pluspuntje. Maar dat bleek al de eerste tegenvaller. De vrouw waarmee ik sprak verwarde veganisten met fruitariërs. En als je iemand verwacht die alleen dingen eet afkomstig van een levende plant, valt iemand die alleen geen dierlijke producten gebruikt wel tegen. En wat deed ik eigenlijk als ik mensen vlees zag eten? Werd ik dan kwaad?  “Nee, eigenlijk niet”, antwoordde ik, “zodra iemand het al aan het eten is heeft het toch weinig zin om in discussie te gaan, dan is de sfeer verziekt.” Maar wat dácht ik dan? Natuurlijk denk ik “weet je wel wat je veroorzaakt door dat te eten? Wat die kip heeft moeten doormaken? Hoe ze aan haar eind is gekomen?”. Dat zeg ik echter niet tijdens het eten, dus weer geen spannend potentieel cameramateriaal van een gek die tegen mensen zit te tieren in een restaurant.

 
Maar goed, het gaat niet alleen om mijn consumptiepatroon, dus werd er naar mijn activiteiten gevraagd. Ik heb jarenlang acties gevoerd met dierenrechtenorganisaties, bij bijvoorbeeld bontwinkels. “Oh, dus jullie gooiden verf over mensen?” klonk het enthousiast aan de andere kant van de lijn. “Nee, we gingen voor bontverkopende winkels staan met posters en flyers om mensen te informeren over de bontverkoop, verf gooien deden ze in de jaren ’70.” “Dus alleen maar informatie uitdelen.. Geen verf..” Wederom teleurstelling. De redactie van de EO had al haar best gedaan om mensen die nertsen bevrijden te zoeken, die konden ze niet vinden. Toch wel gek, dat mensen die strafbare feiten plegen dat niet willen bekennen voor de camera. Dan maar genoegen nemen met wat minder, zullen ze gedacht hebben.

Gij zult niet doden

Het beeld dat de EO graag wilde schetsen van een  ‘dierenvriend’ was kraakhelder, ik vermaakte me wel en was benieuwd naar de vragen die zouden volgen. En al snel kwam er een hele mooie. “Wat nou als je dierenleed kon stoppen of een weeshuis kon redden?” Hmmm, iets met appels en peren.. “Ik vind dit wel heel erg hypothetisch”, antwoordde ik maar. “Oké, dan zal ik het anders formuleren: wat als er een huis in brand stond en er zaten nog een mens en een hond in?” “Ik denk dat iedereen instinctief eerst voor zijn eigen soort kiest, maar het liefst allebei”, was de strekking van mijn antwoord. Ik zal er nooit om liegen dat ik het liefst zou zien dat we gewoon leven en laten leven en ‘gij zult niet doden’ ook doortrekken naar dieren en dat dieren niet meer opgesloten worden voor wat voor commercieel gewin dan ook. Ik ben echter altijd op mijn hoede dat ik overal een onderbouwing voor heb en geen uitspraken doe die verdraaid kunnen worden met wat knip- en plakwerk. Eveneens beschouw ik mens en dier als gelijkwaardig, niet als gelijk en verkies ik al helemaal niet het een boven het ander. Boring!

 
Na een minuut of twintig met de vriendelijke vrouw gesproken te hebben werd mij gezegd dat ik maandag 6 februari wel zou horen hoe en wat. Inmiddels zijn we tien dagen verder en heb ik niets meer vernomen. De EO zit niet te wachten op iemand die normaal een discussie aan kan gaan en niet zo snel uit haar slof schiet. De EO wil de dierenvriend graag neerzetten als een extremistische gek die overal tegenaan schopt, niet openstaat voor een normale discussie en liefst elke nacht op pad gaat om alles wat hem niet zint in de fik te zetten.  Iemand die je niet serieus hoeft te nemen, en zijn standpunten dus al helemaal niet. Iemand waar de kijker om kan lachen, maar ook kan denken:  “zo iemand zou eigenlijk vast moeten zitten.” En er zo maar weer eens voor zorgen dat dierenrechten niet serieus genomen worden. Niemand zou zich willen identificeren met mensen zoals die rare extremist bij JONG. De EO-kijker moet met een gerust hart lekkere bio-industrie karbonaadjes naar binnen werken na God uitgebreid bedankt te hebben voor het dode varken dat een kort en miserabel leven heeft geleden, want zo zijn ze dan wel weer bij de EO.

Eva Akerboom is lid van de PINK!-redactie. Meeschrijven? Mail naar stephanie@pinkpolitiek.nl

Er is op vrijdag 24 februari weer een kook- en filmavond in Brabant, deze keer in Tilburg.

Lijkt het jou ook leuk om samen een kei-lekker plantaardig gerecht te maken? Geef je dan op bij organisator Joep door een e-mail te sturen naar joepblox@gmail.com.

Door Eva Akerboom

Afgelopen week circuleerden er afbeeldingen op Facebook van UGGs en zielige lammetjes. Bij deze wat opheldering rondom uitspraken van UGG-liefhebbers die ik op Facebook tegenkwam.

“UGGs zijn gemaakt van wol ; de schapen worden netjes geschoren voor UGGs.”

Dit is makkelijk te weerleggen. UGG Australia (hét bekende merk – er zijn ook ‘nep’ varianten in de omloop) spreekt op haar website van sheepskin, oftewel schapenhuid. UGGs zijn dus niet op een of andere manier samengeperst uit wol verkregen door scheren, maar net als koeienleren schoenen gemaakt van de huid van dode dieren. De site leert mij tevens dat er gebruik wordt gemaakt van wol van Merino schapen, zoals het geval is bij veel wollen kleding. Dit schapenras is speciaal gefokt op veel huidplooien zodat er extra veel wol aan het schaap zit. Tussen deze plooien hoopt vuil zich op en leggen vliegen graag hun eitjes. Daarom worden deze huidplooien op de meeste Australische schapenhouderijen zonder verdoving afgesneden bij lammetjes – het zogenaamde ‘mulesing’. Op deze methode is veel kritiek omdat het voor veel en langdurige pijn zorgt bij het schaap en er alternatieve methodes die minder pijn bezorgen voor handen zijn. Ook wordt gezegd dat de wonden regelmatig geïnfecteerd raken of er alsnog eitjes in worden gelegd door nalatige verzorging van de wonden.

“De schapen worden ook opgegeten, dus dan mogen we toch ook wel schoenen van hun huiden maken?”

UGG zegt de schapenhuiden van slachthuizen op te kopen. De schapen worden dus opgegeten. De verkoop van huiden is natuurlijk een mooie inkomstenbron voor het slachthuis. Wanneer Australische schapen niet meer genoeg wol produceren worden ze ofwel in Australië geslacht ofwel op transport gezet naar het Midden-Oosten. Dit gebeurt op grote schepen waarin de schapen enkele weken opeengepakt staan, blootgesteld aan alle weersomstandigheden op zee, vergezeld van infecties en een enorme hitte. De schapen die de tocht hebben overleefd worden onverdoofd geslacht. De dieren worden dus opgegeten, maar dan is het nog de vraag of je als dierenliefhebber deze praktijken wil sponsoren door veel te betalen voor de huiden.

“Dan koop ik wel nepperds!”

Bij veel UGGs van een ander merk dan UGG Australia is ook gebruik gemaakt van wol. Onlangs was er ophef over het gebruik van wasbeerhondenbont in goedkope UGGs. Wasbeerhonden worden in China opgefokt en gevild voor hun vacht waar doorgaans bontkragen van gemaakt worden, maar naar het schijnt worden van bewerkte vachten ook goedkope nep UGGs geproduceerd. Wil je zeker weten dat er geen dier heeft geleden? Kijk dan eens naar de synthetische Snugs bij Vega-Life.

Meer info?

Mulesing: http://www.nff.org.au/get/2432305991.doc National Farmers Federation.

Video (gemaakt door Australische boer): http://www.youtube.com/watch?v=k-KIbZ67YX0
Alternatieven: “What is mulesing and what are the alternatives?”. RSPCA Australia. April 30, 2010.

Snugs: http://www.vega-life.nl/webshop/

Eva is lid van de PINK!-redactie. Meeschrijven? Stuur een mail naar stephanie@pinkpolitiek.nl

De afdeling Amsterdam organiseert op vrijdag 17 februari een filmavond. Vanaf 19.00 uur wordt de documentaire Vis noch vlees van de VPRO vertoond. In deze vrolijke tirade over de vleesconsumptie zie je onder meer hoe de medewerkers van de publieke omroep reageren wanneer hun kantine voor een dag vegetarisch gaat.

 
De filmvertoning is gratis, op het partijkantoor in Amsterdam (Oude Brugsteeg 11-2hg).

Kom gezellig film kijken! Stuur een mailtje naar amsterdam@pinkpolitiek.nl en meld je aan.

Kijk op: http://programma.vpro.nl/themavisnochvlees/ voor meer info over de film.

Onlangs sprak ik iemand die smakelijke praatte over foie gras, oftewel paté van ganzenlever. Heerlijk leek hem dat, al die prachtige verhalen uit Frankrijk over genietende eters. Bij mij knagen er dan altijd een paar vragen. Heeft deze persoon wel eens foie gras gegeten en weet hij hoe het gemaakt wordt?

Door Zeno Snoei

Met een paar vragen komen er antwoorden. Nee, hij heeft geen ganzenlever gegeten, maar weet wel hoe de procedure werkt. Nee, het is geen prettig verhaal om te horen. Hoe vervelend de verhalen over vlees ook zijn, een antwoord als ‘lekker toch?’ volstaat voor vleeseters vaak om met een gewoonte of keuze door te gaan.

Wat is dat met het ‘lekker toch?’ – argument? Wanneer een vleeseter een argument geeft voor het eten van vlees, blijft het in veel gevallen bij het genoemde antwoord: vlees is nu eenmaal lekker. Een vegetariër moet vaak een waslijst aan argumenten aandragen om zijn keuze te rechtvaardigen. Meestal zijn die argumenten ook nog eens aan dovemansoren gericht.

De verdedigingsplicht kan omgedraaid worden. Niet: waarom eet jij geen vlees? Maar: waarom eet jij wél vlees? Menigeen denkt er op te kunnen wijzen dat het eten van vlees natuurlijk is. Voor de mens is plantaardig voedsel lange tijd de hoofdmoot van de maaltijd geweest en vlees een zeldzame traktatie.[1] En vergeet daarnaast niet dat een groot deel van de mensheid tegenwoordig helemaal geen vlees eet, of zeer weinig. Het argument van vlees als ‘natuurlijke’ consumptie houdt hiermee dus geen stand.

Het ‘lekker toch?’ is een argument om de gewone levensstijl te verdedigen. Een gedachtepatroon kan zijn: ik groei op met het eten van vlees zoals de meeste mensen. Dit is normaal, dus waarom zou ik over de juistheid hiervan twijfelen, het gaat toch allemaal prima? In 1977, en zeer waarschijnlijk daarvoor al, werd geconstateerd dat het niet prima ging met de westerse vleesconsumptie en de daarbij gehanteerde methodes.[2] Ook toen al was er sprake van verspilling van voedsel en drinkwater en slechte leefomstandigheden voor de gehouden dieren. Het ‘lekker toch’ is daarom een overheersend, doch vals idee, om de kwalijke zaken goed te praten.

Als je bent opgegroeid zonder vlees, is het normaal nergens vlees bij te eten. Een interessant zelfonderzoek zou dan voor een vleeseter kunnen beginnen met de vraag: waarom eet ik (zoveel) vlees? Het lijkt mij verstandig om de nadruk eens te verleggen van het eten van vlees, naar andere producten. Neem nou noten, niet geroosterd of gezouten, maar onbewerkt. Daar zitten, afhankelijk van de noot, onder andere in: calorieën, proteïnen, onverzadigde vetten (veel gezondere, in tegenstelling tot de vaak grote hoeveelheden ongezonde, verzadigde vetten in vlees), calcium, ijzer en vitamine A.[3] Een lekkere en gezonde wereld is dan goed te bereiken, al moet je er iets meer moeite voor doen.

Zeno Snoei is lid van de PINK!-redactie. Meeschrijven? Mail naar stephanie@pinkpolitiek.nl.

Onlangs won Sylvie van der Vaart de titel Dom Bontje van 2011. Frans Bauer martelt dolfijnen in het Dolfinarium met zijn muziek. Gerard Joling hokt twee tijgers op voor zijn videoclip. Is er nog hoop voor Nederlandse dieren, of zijn alle BN’ers dieronvriendelijk?

Door Stéphanie van den Merkhof

De verkiezing van Bont voor Dieren is elk jaar weer spannend in bekend (vrouwelijk) Nederland. Hebben ze genoeg vossen en nertsen om hun nek gehangen om de felbegeerde titel te bemachtigen of moeten ze volgend jaar nog beter hun best doen? Dit jaar won Sylvie van der Vaart met 30% van de stemmen. Terwijl ze in Duitsland pas geleden nog werd verkozen tot stijlicoon, is ze in Nederland beter bekend onder de titel Dom Bontje van 2011.

 
Sylvie is niet de enige BN’er die zich schuldig maakt aan dieronvriendelijk gedrag. Hoewel vele Nederlanders de afgelopen twee jaar vol verbazing en verontwaardiging naar de documentaire The Cove keken, treedt Frans Bauer met zijn gebruikelijke manische glimlach op in het Dolfinarium; de hel voor alles wat zwemt en er schattig uit ziet. ‘De dolfijnen zullen Frans op spetterende wijze bijstaan’ schreeuwt de reclameboodschap. Waarschijnlijk zullen de dolfijnen spetterend proberen te vluchten voor het oorverdovende applaus, schreeuwende kinderen en het door merg en been gaande gezang van Fransje.

 
In de jaren ’90 vroeg Gerard Joling zich al zingend met Kinderen voor Kinderen  af wat dat toch voor mensen waren die die vreselijke jassen van zeehondenbont droegen. Nu gebruikt hij circustijgers als opfleuring in zijn videoclip ‘Ik leef mijn droom’. Waar ging het mis Geer? Het leven van een circustijger, beste meneer Joling, is een nachtmerrie. Voor deze tijger geen haarimplantaten, make up of cocktails, maar urenlange transporten, krappe hokken en dag in dag uit kunstjes doen, terwijl ze moeten luisteren naar het gejengel van Nederlandse gezelligste relnicht.

Is er dan geen enkele hoop meer? Jawel! Hoewel de lijst met dieronvriendelijke BN’ers nog steeds te lang is, groeit de lijst met bekende dierenvrienden gelukkig.

 
BN’ers, neem een voorbeeld aan:

 
Georgina Verbaan – zeg dierenwelzijn en ze staat er

 
Renske de Greef – sierde de cover van het blad Vega

 
Loretta Schrijver – maakt via Koffietijd promotie voor onder meer Stichting AAP

 
Paul de Leeuw – weerde vorig jaar op aandringen van Wilde Dieren de Tent Uit wilde dieren uit zijn show

 
Nicolette Kluijver – Nederlands meest sexy vegetariër

 
Bridget Maasland – redt puppies over de hele wereld

 
Antoinette Hertsenberg – verzamelt de heerlijkste recepten om iedereen aan een vegetarisch maal te krijgen

 
Leon Verdonschot – hoofdredacteur van glossy Vega

PINK! hoopt dat meer BN’ers geïnspireerd raken door deze mensen en hun voorbeeld in 2012 zullen volgen.

Stéphanie van den Merkhof is bestuurslid bij PINK!. Meeschrijven? Mail naar stephanie@pinkpolitiek.nl